De hemel verslinden

Ik had nog niets gelezen van deze auteur, al ken ik hem wel. ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ staat al lang op mijn verlanglijstje, maar ik heb hem nog niet gekocht. Toen ik op laatst in de boekhandel aan ’t snollen was, kwam ik zijn meest recente roman tegen, ‘De hemel verslinden’, en die kon ik niet laten liggen. Tijd dat ik deze auteur leer kennen!

En, resultaat, ik ben fan van Paolo Giordano. Wat een boek. Hij beschrijft zijn personages op zo’n manier dat ze echt tot leven komen. Hoe gebeurtenissen in je jeugd ervoor kunnen zorgen dat je trauma’s hebt op latere leeftijd. Een verhaal over wat een vakantielief kan betekenen in je leven. Ik ben er, als startend schrijver, meer en meer van overtuigd dat je je hoofdpersonages goed, zelfs heel goed moet kennen, om dit zo te kunnen neerschrijven. Ik begin alvast met biografieën over mijn personages!

Maar goed, terug over ‘de hemel verslinden’. Het verhaal speelt zich af met op de achtergrond het mooie Italië, met zijn vele olijfbomen en de typische Italiaanse zon. In het begin van het verhaal vond ik het iets te katholiek; het vele bidden kwam voor mij wat op de voorgrond te staan. Later in het verhaal blijkt dit niet voor niets, hoe jongeren geloven, hun geloof verliezen, en hier uiteindelijk toch op latere leeftijd betekenis aan geven.

Teresa komt uit de stad naar het platteland om de warme zomers door te brengen, en daar leert ze Nicola, Tommaso en Bern kennen. De drie jongens zullen haar leven veranderen en voor altijd tekenen. Na 459 pagina’s veeg ik een traan weg. Teresa en de boys zullen nog lang nazinderen in mijn geheugen, alsof ik ze zelf gekend heb.

Kortom, een aanrader! 

Dé wijsheid

Zeven miljoen keer verkocht, uitgebracht in 46 talen en bijna 10 jaar lang in de New York Times bestsellerlijst. Gokje? Een spiritueel boek(je) dat nu nog altijd even actueel is. Oude wijsheden uit Mexico die vernieuwend en inspirerend zijn, misschien zelfs zeker in deze onzekere tijden. Ik heb het over ‘De vier inzichten’ van Don Miguel Ruiz.

Maskers af! We gaan het hebben over authenticiteit.

Leven is eenvoudig met je ogen dicht, alles wat je ziet begrijp je verkeerd… – John Lennon

We zijn zelfgetemde dieren, zegt Don Miguel Ruiz. Een indoctrinatieproces dat in gang wordt gezet van zodra we geboren worden, en tot we zo afgericht zijn dat we niemand anders meer nodig hebben om getemd te worden, we doen het dan gewoon zelf. De geleerde gedragsregels zijn zo sterk -we willen allemaal een ‘flinke meid’ of een ‘brave jongen’ zijn- en dat uit zich in de schaamte en schuld die bij iedereen zo sterk aanwezig is. Sterke overtuigingen, dus het vraagt heel wat lef en moed om te worden wie we eigenlijk zijn. Lef is het enkelvoud van Leven heeft ooit iemand me verteld. En laat dat nu net de grootste angst zijn van velen onder ons, schrik om te leven volgens wie en wat we werkelijk zijn.

De belangrijkste afspraken maak je met jezelf. Maar daar heb je een sterke wil voor nodig, want dan voldoe je waarschijnlijk niet meer aan de verwachtingen van anderen. De vier leefregels van Tolteekse afkomst klinken anders niet zo moeilijk:

WEES ONBERISPELIJK IN JE WOORDEN

VAT NIETS PERSOONLIJK OP

GA NIET UIT VAN VERONDERSTELLINGEN

DOE ALTIJD JE BEST

En toch. Als we dan al doorhebben dat we zelf verantwoordelijk zijn voor ons eigen geluk en welzijn, leggen we toch nog graag de verantwoordelijkheid bij anderen. Ik heb wel iets aan de uitleg bij de vier inzichten die gegeven wordt in het boek. We zijn allemaal een tovenaar, en onze zwarte magie is ‘roddel’. Als anderen iets doen of zeggen, is het altijd vanwege henzelf, niet van jou, dus weg met de emotionele rommel die je slikt. Bijna alle drama en verdriet komt voort uit foute veronderstellingen; veel drama voor niets dus. Je hebt het recht jezelf te zijn, je hebt hiervoor niet de aanvaarding van anderen nodig. Op zich weten we dit allemaal wel… dus nu in de praktijk brengen, onder het motto oefening baart kunst!

En nog een schoontje om af te ronden: ‘Onze normale menselijke neiging is van het leven te genieten, te spelen, te onderzoeken en lief te hebben’. Als dat geen mooie kerstboodschap is.

Kwetsbaarheid? Wat is dat?

Dé experte als we het hebben over moed, schaamte, kwetsbaarheid en empathie? Een dame die niet mag ontbreken in mijn blogs; ik stel je graag voor aan Brené Brown.

Ik heb al verschillende van haar boeken gelezen, en ik raad dikwijls haar boek ‘de kracht van kwetsbaarheid’ aan wanneer mijn cliënten om leestips vragen. Je kwetsbaar opstellen is misschien wel dé basis voor een goed leven, zowel in relaties, als in opvoeding of werk. Daarom dat iedereen er wel iets aan heeft haar boek te lezen. De feedback die ik krijg van cliënten bevestigt dit; er valt altijd wel iets uit te halen, op een of andere manier.

We leven immers in een cultuur van ‘nooit genoeg’. De moed hebben om je te durven blootgeven en de onzekerheden gewoon aan te gaan zou wel eens kunnen betekenen dat je je goed genoeg gaat voelen; je bent goed zoals je bent. Dat is niet zwak en is ook geen reden om je ervoor te schamen, het kan zelfs anderen stimuleren om ook het verhaal van eigenwaarde te kiezen. Ja, moed is besmettelijk. En neen, dat gaat niet vanzelf, we moeten de overtuiging dat we de moeite waard zijn ontwikkelen, elke dag opnieuw. Maar het is zo waardevol! Een vol leven leiden, wie wil dat nu niet?

Recent las ik haar boek ‘Sterker dan ooit’. Vanuit haar eigen ervaringen koppelt Brené het leven aan wat ze heeft geleerd tijdens haar jarenlang wetenschappelijk onderzoek. Eerlijk is eerlijk, een aantal zaken komen wel terug uit haar vorige boeken, het zijn wel steeds dezelfde thema’s die ze aangrijpt, maar het is misschien de herhaling die maakt dat je er wel degelijk mee aan de slag kan. Ik lees in recensies over haar boeken dikwijls dat er wel wat herhaling in zit, misschien is daarom gewoon het eerste boek dat je van haar leest hetgeen je het meest aangrijpt. Ze geeft op haar website ook tips en hulpmiddelen om hetgeen wat je raakt ook te integreren in je eigen leven. Bekijk haar integration-index maar.

Niet zo’n lezer? Luister dan naar een TED talk van haar. Inspirerend.

Kortom, voor mij is Brené iemand waar je niet omheen kan als je je eigen leven op de rails wil krijgen en houden. Ja, met vallen en opstaan.

De meeste mensen deugen

Hoopgevend zonder onrealistisch te zijn, zegt Jan Terlouw.

Een diepgravend overzicht van wat er allemaal mis is met het idee dat wij mensen van nature slecht en onbetrouwbaar zijn, zegt Frans de Waal.

Een moedig pleidooi voor beschaving en menselijkheid, zegt Dirk De Wachter.

Ze hebben het allemaal over het boek van Rutger Bregman: ‘De meeste mensen deugen’.

En dat ze gelijk hebben. Ik lees dit boek van maar liefst 475 pagina’s (zonder voetnoten) in bijna één ruk uit. Een aantal bekende en minder bekende historische zaken komen aan bod -Rutger is dan ook een historicus- maar hij laat hier een heel ander licht op schijnen dan wat we er meestal over lezen of horen. Anders gezegd, hij vertelt de ongekleurde waarheid. Wat kunnen we écht leren van het Stanford Prison Experiment? Of van de schokmachine van Milgram? Ook het mysterie van Paaseiland wordt onder de loep genomen en verklaard. En, wat blijkt? Mensen zijn niet altijd zo gemeen als de media ons laat uitschijnen. Tenzij je ze heel sterk manipuleert natuurlijk.

Wat Rutger doet in dit boek, is trachten aan te tonen dat wij een homo puppy zijn. We doen aan Survival of the Friendliest. Een aantal kenmerken die wij als mens hebben zijn uniek in het dierenrijk; we zijn de enigen die blozen, een typische sociale vaardigheid. We hebben tevens als enigen zoveel oogwit dat anderen onze kijkrichting kunnen volgen; noem ons gerust een open boek, of zoals Rutger het mooi zegt: ‘onze emoties lekken aan alle kanten uit ons lijf’. Rutger draagt hiervoor meerdere voorbeelden en wetenschappelijk bewijs aan uit de psychologie, biologie, economie en archeologie. Maar waar het bottomline op neerkomt, is dat wij een hypersociale leermachine zijn, die zijn geboren om te leren, te verbinden en te spelen.

En dan blijkt dat de meesten onder ons wel degelijk deugen. Eigenlijk lijken we allemaal op elkaar. We kunnen er dus maar best voor zorgen dat we ons zicht op de werkelijkheid niet verliezen. Of hoe Rutger het zegt, het zijn maar enkele lelijke toetsenbordridders die verantwoordelijk zijn voor bijna alle haat op Social Media, en dan nog kan het een lieve vriend of trouwe mantelzorger zijn.

En ja, ik erger me ook aan sommige zaken in het straatbeeld. Gelukkig geeft Rutger ook tien leefregels mee om terug een juist zelfbeeld te krijgen. We zijn geen egoïsten, beesten of erger. Een betere wereld begint bij onszelf, niet enkel bij jezelf. Door een realistischer mensbeeld ga je immers ook anders naar anderen kijken.

Dus, laat ons uitgaan van het goede, stel vragen, en vermijd het nieuws, dit zijn pas de uitvergrote uitzonderingen.

En anders, ga op reis! Zoals Mark Twain al zei, al heel lang geleden (in 1869 om precies te zijn):

Reizen is dodelijk voor vooroordelen, intolerantie en kleingeestigheid.

Uw leven is van u.

Uw leven is van u.

Dit is een citaat op de site van Griet Op de Beeck.

Als je droomt van een carrière als schrijfster, is Griet een rolmodel. Het heeft, volgens haarzelf, wel even geduurd voor ze iets schreef dat ze wilde delen met de rest van de wereld. Ze schijft eigenlijk al lang, en legt pas in 2013 haar eerste boek in de winkel. ‘Vele hemels boven de zevende’. Meteen een succes.

Voor mensen die mij kennen is het geen geheim dat ik ooit ook wel ‘auteur’ achter mijn naam zou willen zien staan. Zit ik met dezelfde angsten als Griet? Durf ik niet? Een Writer’s block? Ik heb ideeën voor boeken, maar kan er precies maar niet aan beginnen. In ruil blog ik, dat is toch al iets. Op zijn minst een voorzichtige opstart. Ik vroeg het Griet ooit toen ik haar ontmoette en haar raad aan mij was: ‘ge moet er gewoon aan beginnen’. Simpeler kan het eigenlijk niet.

Ondertussen zijn we een paar jaar verder, en is Griet wel even in opspraak gekomen rond het misbruik door haar vader dat ze kenbaar maakt. Een gebeurtenis die verdrongen was, en nu weer het daglicht ziet. Soit. Mensen hebben altijd hun mening, het gaat uiteindelijk over haar boeken, niet over de persoon zelf.

En dat is toch wel frappant, hoe ik een aantal zinnen lees die bij ons thuis vroeger ook passeerden. Er zijn toch wel maatschappelijke ingedrongen patronen die in verschillende gezinnen voelbaar zijn. Dit maakt haar laatste boek ‘Let op mijn woorden’ zo verschrikkelijk herkenbaar, waarin je jezelf soms herkent, en soms (gelukkig) ook niet. Er wordt een problematiek blootgelegd waarvan ik denk dat je dit als schrijver van dichtbij moet beleefd hebben om dit zo neer te schrijven, ofwel heb je een hele rijke fantasie, kan ook. Alleszins, het boek plakt. Het verhaal plakt.

Hoofdpersonage is Lise, eerst op haar 15 jaar, nadien op haar 28 jaar. Dit is een sterkte van Griet, om de persoonlijkheden op verschillende momenten in hun levensloop te laten terugkomen, en ze helemaal tot leven te laten komen in de vele dialogen die het boek rijk is. Over hoe we allemaal worstelen met het leven om er het beste van te maken, ondanks de onbeantwoorde liefdes, het huwelijksleed en de pijnlijke angst van eenzaamheid. Het leven van alledag, en van iedereen. Een blijvertje.

Sprookjes voor volwassenen

Liefde tussen twee personen is vrij simpel en direct. Ale, het wordt toch moelijker als er een derde persoon in het spel komt. Gewoon verliefd zijn op iemand anders dan je partner is nog niet erg, er ontstaat pas een driehoeksverhouding als je met deze verboden liefde ook werkelijk iets doet. Dan kom je in de dramadriehoek terecht, want er is altijd een slachtoffer en een dader aan te duiden. Een echtgenote en een minnares. Of een minnaar.

Een andere complexe relatie is de moeder – dochter – kleindochter. En zeker als je met drie op stap gaat. Dit gebeurt bij Gracie. Haar dochter en kleindochter gaan mee naar Toscane. In het zeemzoete boek van Santa Montefiore ‘Onder de Italiaanse zon’ gaan ze samen leren koken in een prachtige omgeving. Stiekem gaat Gracie op zoek naar haar 40 jaar geleden verboden liefde.

onder de italiaanse zonJe moet het de schrijfster nageven, je leest zo in een ruk door het boek heen. Vlotte zinnen, een leuke verhaallijn, en als je het boek uitgelezen hebt, droom je zelf van een verboden liefde die je ooit in de verre toekomst kan gaan zoeken. Of niet, misschien vind je het wel heel zielig dat je de liefde van je leven pas terug ziet als je al oud en bijna versleten bent. Dat is perceptie. Wel fantastisch ook hoe in boeken alle plooien binnen een familie gladgestreken worden door een weekje Italië. En, ondertussen droom ik ook van Toscane.

Zie ik in diezelfde week op een dood moment de film ‘Letters to Juliet’, het had zo een verfilming kunnen zijn van het boek. Een verboden liefde van 50 jaar geleden, een mooie plaats in Italië, en ze zijn met drie. De ideale omstandigheden voor een beetje drama, en bakken zeemzoete liefde.

Santa Montefiore heeft al meer dan 20 boeken geschreven. Allemaal wat in dezelfde trend. Ik heb ze zeker nog niet allemaal gelezen, maar als ik er eentje zou aanraden, is het wel ‘Onder de Ombu boom’. Deze keer speelt het verhaal van de onmogelijke liefde zich af in Argentinië, waar de schrijfster ook een tijdje gewoond heeft. Dat verhaal, ook al heb ik het jaren geleden gelezen, heeft me geraakt, dat weet ik nog. Dus, als je nog een zomerboek zoekt…

Cerca Trova

Er viel een geladen stilte; even leek het alsof hij de telefoon uit haar hand wilde rukken. Maar ten slotte ontspande hij en deed hij met een onheilspellende grijns een stap opzij. ‘Dan neem ik aan dat onze dans is begonnen.’

Wat is een beter moment dan nu om iets over een pandemie te lezen? Ik vond het trouwens verrassend dat ik niet alle boeken van Dan Brown in huis heb, en zelfs nog niet gelezen ook! Ik kreeg het boek ‘Inferno’ te leen, en die gaat, jawel, over een wereldwijde pandemie. De toekomst is voorspelbaar; er is zelfs al over geschreven. Griezelig eigenlijk.

infernoRobert Langdon, het hoofdpersonage, is voor mij al hetzelfde dan Tom Hanks, die de rol in de verfilming van De Da Vinci Code speelt. Blijkbaar ook in Inferno. Ik vind de boeken van Dan Brown allemaal wel goed, maar deze vond ik nu (misschien door de moment) wel echt meeslepend. Een kanjer van bijna 500 pagina’s, maar ik deed er geen drie dagen over.

Het boek speelt zich vooral af in Firenze, dus je passeert de rivier De Arno, de Duomo, verschillende kerken, pleinen en paleizen en uiteraard de kunst van Michelangelo. En Dante Alighieri met zijn goddelijke komedie. Dat moet je de schrijver nageven, hij verdiept zich in de geschiedenis, en gebruikt deze aardig in zijn boeken!

Normaal zou je dit boek lezen en denken, amai, dat is goed gevonden. Wat een fantasie. Nu blijft de problematiek van overbevolking en de opeenvolgende crisissen waar me mee geconfronteerd worden bij me hangen. Geen grotere realiteit als vandaag. De pandemie die in het boek de wereld rond gaat zou de mensen die een complot veronderstellen achter het coronavirus echt wild maken. Zie je nu wel!

Ondertussen heb ik ook de film gezien, maar die sluit voor mij totaal niet aan bij het boek. Ik weet niet of ik als schrijver van een boek met een verfilming akkoord zou gaan als ze gans het plot wijzigen. Typisch Amerikaans. Een happy end. We zijn weeral gered. Not.

Dus terug naar het boek. Bepaalde zinnen kunnen niet nog meer hedendaags zijn:

De donkerste plekken in de hel zijn voorbehouden aan hen die zich afzijdig houden in tijden van morele crisis.

Wanneer je een donkere tunnel in zwemt, komt er een punt waarop je niet meer terug kunt. Een punt waarop je niet genoeg lucht meer hebt om rechtsomkeert te maken. Dan heb je geen andere keus dan blijven zwemmen, het onbekende tegemoet… en hopen dat er een uitgang is.

Ik wil trouwens naar Firenze, en dan voel ik mijn wegwee weer opkomen! Help! Kortom, een indrukwekkend boek.

OP DEZE PLEK, OP DEZE DATUM, IS DE WERELD VOOR ALTIJD VERANDERD.

De McKenzie Vriend

Een McKenzie vriend helpt een procespartij in een persoon in een rechtbank in Engeland en Wales, Noord-Ierland, de Republiek Ierland, Nieuw-Zeeland en Australië. Deze persoon hoeft niet juridisch worden gekwalificeerd.

Het nieuwe boek van Nicci French is er! In Hechtenis. Dat is zo’n moment dat ik zelfs in mijn agenda zet, om tijdig het boek te reserveren, zodat ik het op de eerst mogelijke beschikbare dag bij mij heb. Door mijn studies psychologie moest ik het boek efkes aan de kant leggen, maar ondertussen heb ik me knus in het hoekje van mijn zetel kunnen settelen en ben ik de wondere wereld van het schrijversduo weer kunnen induiken.

Ik veronderstel dat ik Nicci French zelf niet meer moet voorstellen, als fan heb al verschillende keren iets over hen en hun boeken geschreven: Huis vol leugens, Waarom Jacqui niet Nicci is,  Iemand die je moet kennen.

hechtenisHet hoofdpersonage is Tabitha, die in de gevangenis zit, en eigenlijk niet goed weet waarom. Heeft ze echt zelf haar buurman vermoord? Ze is niet zeker. Een groot deel van het boek gaat trouwens over dit gevangenisleven en de bijhorende rechtbankzaak, chapeau hoe je dit zo kan omschrijven. Enkel, ik vond het plot een beetje teleurstellend. Waar je bij de andere boeken zelf mee de moordenaar gaat zoeken, en dan nog dikwijls op het verkeerde been gezet wordt, bleef ik hier toch wat op mijn honger zitten als aan het licht komt wie de dader is.

Misschien zijn mijn verwachtingen ook al aan de hoge kant als ik een nieuwe Nicci French lees. 😊

Alleszins, ze zijn geen lezer verloren, deze komt bij mijn verzameling te staan, en ik wacht het volgende boek af!

Optimisten, kom uit de kast! (maar blijf in uw kot)

Vandaag hebben we er zoveel belang bij. Om optimistisch te zijn. Om de moed te houden, en te geloven dat er een tijd na Corona komt die ook nog de moeite waard is. En laat dat nu net het onderwerp zijn waar ik me op verschillende manieren in aan het verdiepen ben: Optimisme.

Ik ben student psychologie aan de Open Universiteit, en ik schrijf dit jaar mijn thesis. Die kadert in een ruim onderzoeksproject ‘Zelf mogelijkheden voor persoonlijke groei en professionele ontwikkeling scheppen’. Bingo! Ik ben zelf altijd op zoek om mezelf te verbeteren, persoonlijke ontwikkeling is immers een van mijn kernwaarden, en daarnaast probeer ik via coaching anderen ook te stimuleren om zelf achter het stuur te (blijven) zitten van hun loopbaan, en hun leven. Dit vraagt voor de meesten onder ons toch wel wat effort. Daar zijn heel wat oefeningen voor, om te ontdekken wat je talenten zijn, wat je belangrijk vindt, wat op deze moment in je leven bepalend is enzovoort. Maar zelfs met al deze oefeningen moet je er natuurlijk nog wel zelf aan beginnen. De consumptiemaatschappij en de gouden kooi zijn hardnekkige tegenspelers.

Terug naar mijn thesis. Een van mijn variabelen waar ik rond ga werken is optimisme. Ik durf mezelf best een optimist noemen. Ik sta over het algemeen positief in het leven, en mijn glas is meestal wel halfvol. Het bewijs, ik ben Enneagram type 7, ‘de optimist’. Enthousiast, spontaan, toekomst georiënteerd en avontuurlijk. Check. Wat me dan intrigeert, is hoe je van een pessimist (of cynist), een optimist kan maken. Tijdens de literatuurstudie die ik al deed rond het onderwerp, van wetenschappelijke artikels tot de zelfhulpboekjes, blijkt dat optimisme aan te leren is. En, als ook al bewezen is dat optimisme leidt tot verhoogde motivatie en een betere gezondheid en prestaties, waarom gaan we daar niet allemaal mee aan de slag?

gelukIk nam er het boek ‘Word Optimist’ van Leo Bormans bij om wat concrete tips bij elkaar te zoeken. Een eerste zin die bij mij bleef hangen: ‘wij zijn goed in hebben, maar niet in zijn’. Tja, de consumptiemaatschappij heeft ons in haar greep; wij denken ons geluk te kopen met spulletjes. Een nieuwe jas of een grotere auto, en dan ga ik gelukkiger zijn. Not. Of alé, we denken dat voor een aantal weken. Het is misschien hét moment vandaag om wat te bezinnen, en je af te vragen welk leven je echt wil leven. Er komt immers een tijd na corona ook, en dan kan en mag je terug kiezen voor jezelf wat je wil doen of niet wil doen. Kies je echt terug bewust voor de ratrace?

Een tweede: Gezonde mensen zijn niet noodzakelijk gelukkiger. Maar wel omgekeerd, gelukkige, optimistische mensen zijn vaker gezond. Alle belang bij dus om meer optimistisch te worden, rechtstreeks draagt dit bij aan je gezondheid!

Een makkelijke maar oh zo’n moeilijke: zeg eens goeiedag tegen iedereen die je op straat tegenkomt. Mijn ervaring is, dat dit tijdens deze coronatijden meer gebeurt dan anders? En, ik krijg meestal toch een goeiedag terug. Nog een makkelijke: lach. Ja, gewoon lachen. Niks moeilijk aan, toch?

De slechtste raadgever is angst, en die is nu zo aanwezig tijdens deze tijden. Focus op de positieve dingen om nog meer positieve dingen te zien. What you focus on, is what you get.

Maar hey, deze voorstellen zijn een aanbeveling om je in beweging te krijgen, maar geen verplichting. Zoals professor Mariano Rojas het zegt in het boek ‘The World Book of Happiness’, er zijn geen sancties bij verzuim, maar wie verzuimt, heeft daar meestal spijt van.

Optimisme werkt als een virus, misschien krijgen we daar corona wel mee klein!

De Routinoloog

Ik wil ook een routinoloog zijn! Dit na het lezen van het boekje ‘Je tweede leven begint als je begrijpt dat je er maar één hebt’, van Raphaëlle Giordano. Zou het familie zijn van die andere Giordano?

Oorspronkelijk Frans: ‘Ta deuxième vie commence quand tu comprends que tu n’en as qu’une’. Ik ken het via een goede vriendin van mij, want zij wees het me op de luchthaven op weg naar Zuid-Afrika (lees hier mijn blog Hakuna Matata.) ‘Net als coaching’, zei ze. Bedankt Caroline, ik heb het met plezier gelezen! 🙂

je tweede levenIk ben vóór positieve psychologie, en dit boek is er een voorbeeld van. Op een positieve manier tot verandering komen, niet door af te straffen wat niet mag. Blijven aanmoedigen; als coach geef je de tips, maar uiteindelijk is het uiteraard wel aan de persoon zelf ze op te pikken en er iets mee te doen.

Het moet trouwens niet volledig fout gaan in je leven om te willen en kunnen veranderen. Het hoofdpersonage in het boek, Camille, leidt best een relax leven; tof gezin, fijne man en haar job is wel ok. En toch is het niet wat het moet zijn, ze mist iets. Om gewoontes te veranderen en patronen te doorbreken moet je ze natuurlijk eerst zien, en daar kan een routinoloog mee helpen. En dan ga je aan de slag, en komt de routinoloog terug in beeld op momenten dat je het moeilijk hebt je de nieuwe gewoonten eigen te maken. Zo simpel is het eigenlijk. In woorden dan toch. Iedereen die geprobeerd heeft te stoppen met roken, of op dieet te gaan, of beginnen sporten, of gewoon, de goede voornemens met nieuwjaar, weet waarover ik het heb. En toch, de aanhouder wint!

Er is zelfs een heuse begrippenlijst van de routinoloog, zoals de denkbeeldige camera (om je focus op het mooie te zetten); de kunst van het nabootsen (creëer je eigen succesmodel door inspiratie op te doen van je idolen) en, eentje voor het ganse gezin, een mopperpot tegen het jawel, mopperen, waar je telkens een euro ingooit als je jammert. Ineens een spaarpotje voor als we ooit terug op reis mogen gaan.

En, nog een mooie voor iedereen tijdens deze Corona crisis, speel eens als kat. We hebben nu toch de tijd, dus als we nu eens gewoon tevreden ‘zijn’ zonder toe te geven aan de druk om iets te ‘doen’. Je goed uitrekken, eens goed geeuwen, een powernap, zo’n beetje ronken en wie weet welke ideeën stromen door je lijf! Ik werk er volop aan! Jij ook?