De Cargo-mix.

Oké, deze recensie wordt nog wat meer gekleurd dan anders, want het is niemand minder dan mijn eigen mama die dit boek heeft geschreven! Eerlijk gezegd ben ik wat jaloers, want nu is ze me verdorie nog voor; uiteindelijk is het uitgeven van een boek ook mijn grote droom. Maar hey mama, het is je van harte gegund! Great job!

Wat kan ik jullie over de schrijfster vertellen? Ze is gepassioneerd. Dan vooral in mensen en hun verhalen. Het zou niet de eerste keer zijn dat volledig onbekende mensen haar op de bus hun meest persoonlijke verhaal vertellen. Ook op reis slaat ze graag met iedereen een praatje. En weet je, dit vermindert niet met de leeftijd, dan wel integendeel. Ze kan honderduit praten over de verschillende interesses die ze heeft. Van line dance tot wat ze uit de bibliotheek haalt, van de leesgroep tot de les ‘hoe werk ik met een tablet’, en van de receptie van de Open Universiteit (waar ze cultuurwetenschappen volgde) tot wat ze leert tijdens de lessen filosofie op de Open School.

De laatste tijd gaat het vooral over haar boek dat ze geschreven heeft. De Cargo-mix. Dat het een misdaadroman is, en misschien toch geen thriller, ondanks dat het boek begint met een moord. Dat ze nu lid is van de Vereniging van Vlaamse Misdaadauteurs. En dat haar boek nu in de archieven ligt in Brussel. Want dat moet blijkbaar.

img_20181012_153735.jpgMaar goed, over wat gaat het boek? Hoofdpersonages zijn Robert en Gladys. Ze maken de oversteek op een cargoschip naar de Caraïben. En op dat schip gebeurt uiteraard iets. Een link met de moord in het eerste hoofdstuk vind je niet direct, maar wordt op het einde bij de ontknoping wel duidelijk! Dat ons mama deze oversteek ook echt heeft gedaan, lees je in de details; hoe het er aan boord van zo’n schip aan toe gaat, dat kan je zo niet omschrijven als leek! Een vlotte verhaallijn, waardoor je je makkelijk door deze bijna tweehonderd pagina’s leest. Soms sta je stil bij een bijna poëtische zinsbouw, zoals één van mijn favoriete zinnen uit het boek; ik heb trouwens toen gevraagd of ik dat niet mocht gebruiken in één van mijn blogs, maar goed, ’t is een zin van ons mama, dus zal ik haar citeren:

“Ze liet in de Quellinstraat een spoor vragen op de straatstenen achter, waarop die keien ook geen antwoord wisten.”

Zo signeert ze trouwens nog mijn boek:

Aan mijn dochter Sandra,
Met liefde gegeven omdat je me niet zou vergeten.

Daar had je nu geen boek voor moeten schrijven mama!  😊
Veel succes met je volgende boek trouwens!

 

Personal Development

Ik weet al niet meer hoe ik op dit boek kwam. Maar ik blijf er precies maar in lezen. Van voor naar achter en terug. En soms gewoon in ’t midden. Steve Pavlina, de schrijver – hij wil zichzelf geen goeroe noemen- is het voor mij misschien toch een beetje wel. Als je als missie hebt de grootste provider over personal development te worden, en daarmee de ganse wereld wil bereiken, kom je mijn inziens toch in de buurt. Buiten het feit dat het voor mij soms wat té Amerikaans overkomt, kan ik wel iets met de inhoud.

IMG_20181001_144210Ik omschrijf me al langer als een eeuwige student. Dat je persoonlijk moet en kan blijven groeien, geloof ik ook echt. Buiten dat ben ik professioneel actief in HR, veel in rekrutering, maar ik ben ook bezig met loopbaanbegeleiding, en ga nu ook een specialisatie tot burn-outcoach volgen, en dan heb je ook met de persoonlijke ontwikkeling van andere mensen te maken. Niet meer alleen met jezelf.

Volgens Steve gaat het allemaal over drie zaken: Truth – Love – Power. En hoe je deze drie in je leven integreert en met mekaar verbindt. Want Truth en Love samen geven Oneness, Truth en Power Authority, en Love en Power geven Courage. Alles samen geeft Intelligence. Deel één van het boek gaat over de theorie, wat er bedoeld wordt met deze termen, en deel twee geeft oefeningen en tips hoe je dit in de praktijk kan omzetten. Dat is het deel waar ik wel van hou. Blijven nadenken. Doe ik echt wat ik wil doen? Op gebied van Truth? Love? Power? Ik wil uiteindelijk alles uit dit leven halen wat erin zit!

Steve heeft een website, en dat staat vol blogs en podcasts, bijna geen beginnen aan. Ik verwijs dan liever naar een -voor mij- inspirerend stukje uit zijn boek, op pagina 24, daar staat een mooi gedicht ‘The Guy in the Glass’ van Dale Wimbrow. Ik geef jullie de eerste strofe (het woordje pelf in de eerste zin staat dan voor “wealth”):

When you get what you want in your struggle for pelf,
And the world makes you King for a day,
Then go to the mirror and look at yourself,
And see what that guy has to say.

Het is trouwens één van zijn praktische oefeningen, ga eens echt naar de spiegel en kijk naar jezelf. ‘Is the person staring back from the glass your friend?’ Ik wens het je van harte toe! Zoniet, is het nooit te laat om met persoonlijke ontwikkeling te beginnen!

Een vriendin

img_20180803_084641-e1533280316984.jpgVriendschap is liefde en rivaliteit. Toch als je het boek van Elena Ferrante leest; ‘de geniale vriendin’.

Niemand weet eigenlijk precies wie Elena Ferrante is; voor ’t zelfde geld is het een man. Maar blijkbaar vinden de Italianen die plezant, boeken lezen van iemand die ze niet kennen. Een gesigneerde versie kan je dus vergeten! Al 25 jaar blijft hij of zij onder de radar. En ondertussen publiceert ze romans, waarvan deze eerste van vier Napolitaanse Romans over Lila en Elena in verschillende fases in hun leven. Zou het autobiografisch zijn?

‘De geniale vriendin’ speelt zich af tijdens de kindertijd van de twee meisjes. Met het eerste gepuber, andere vriendinnen en die eerste kus met een jongen. En hoe Lila en Elena tot mekaar aangetrokken en dan weer afgestoten worden. Jaloezie om wat de één meer en beter heeft dan de andere en andersom. Dit in een tijd waar het niet zo evident is voor kinderen om te studeren, zeker niet voor meisjes.

Het boek is overladen met details; dit zal ongetwijfeld de sterkte van de schrijver zijn om bij elk voorval nog andere voorbeelden te geven en dit heel gedetailleerd mee te geven. Voor mij persoonlijk vertraagt het soms de verhaallijn wel wat. Ik heb er langer over gedaan om het boek te lezen dan dat ik van mezelf gewoon ben.

Ik ben wel benieuwd naar het vervolg, dus zal zeker ooit deel twee van de Napolitaanse romans zijnde ‘de nieuwe achternaam’ lezen, maar eerst tijd voor iets anders!

Frank Zappa of Franz Kafka?

Ze leefden in een andere periode. Tegen dat Zappa geboren wordt (1940), is Kafka al lang overleden aan TBC (1924). Zappa maakt muziek, veel muziek, en Kafka schrijft (ook veel). Zappa is Amerikaan, en Kafka wordt geboren in Praag. Kortom, eigenlijk hebben ze niets met mekaar te maken. Misschien alleen passie die ze delen, elk voor hun eigen vak, Kafka voor het schrijven, en Zappa voor muziek. Ik heb het allebei.

Kafkaiaans of Kafkaësk. Dat laat Kafka ons alleszins achter. Veel mensen gebruiken dit woord, zonder zelfs een letter van Kafka zelf gelezen te hebben. Kafkaëske toestanden. Of Kafkaiaanse toestanden. Zijnde beangstigend. Of beklemmend. Of vervreemdend. Of allemaal tegelijk.

Zappa is een virtuoos. Uniek dat hij zich omringt met de beste muzikanten, deze ook zelf aanneemt, en betaalt. Ze moeten dan ook spelen wat hij schrijft; hij maakt de partituren voor elk instrument zelf (ahum). The Black Page is een partituur voor de drummer, zo genaamd omdat het blad zwart ziet van de verschillende noten erop…

Ik ken (nog) niet zoveel muziek van Zappa, en heb ook nog niet veel gelezen van Kafka. Maar, zoals ‘De Gedaanteverwisseling’ van Kafka me bijblijft, zal ook het concert van Zappa plays Zappa in het Rivierenhof me bijblijven. De oudste zoon van Zappa, Dweezil genaamd, naar de bijnaam van de kleine teen van Gail, de vrouw van Zappa, (zie hier het absurde van Kafka terugkomen) heeft zich, naar vaders voorbeeld, omringt met goede muzikanten, en brengt werk van zijn vader. Waarschijnlijk nooit écht Frank Zappa, maar ‘t komt toch dicht in de buurt.

2 mannen om nog verder te ontdekken. IMG_20180729_130300

Een boek met een persoonlijke boodschap

Ik had net een boek gelezen van Mark Eyskens en had nog honger. Naar meer van dit. Ik was zo enthousiast over het eerste boek dat ik van hem las Zinzoeken? heeft dat eigenlijk zin?  dat ik direct een tweede van hem aanschafte en mee op reis nam om me er helemaal in te kunnen verdiepen.

Wat ik vooral meepak uit dit boek, is hoop. Echt.

P1090643

Ik heb mezelf altijd een optimist genoemd, maar de laatste tijd spookt het soms toch wel door mijn hoofd dat sommige dingen in de wereld niet meer kunnen beteren. Klinkt zwart he. Pessimistisch. Focus op het altijd slechte nieuws. En er gebeuren dingen waarvan mijn mond van verbazing open valt. Denk maar aan de verkiezing van Trump. En nu Erdogan weer. Misschien daarom heb ik mijn krant en weekblad abonnement stopgezet. Ik had er echt genoeg van.

Dit boek is voor mij dus echt een geschenk, om inzicht te krijgen in de problematiek, maar ook de hoop te koesteren dat er oplossingen zijn, en dat als veel mensen hetzelfde idee krijgen over iets, er echt wel een shift kan zijn. Zei Gandhi dat niet, dat je zelf de verandering moet zijn die je in de wereld wil zien? Ik wil niet idealistisch overkomen en mensen de les spellen hoe het vanaf nu dan moet, maar door zelf anders in het leven te staan hoop ik anderen de inspireren.

Dat heeft een naam, je bent dan meliorist. We zijn de wereldverbeteraars. We denken dat de wereld verbeterbaar is. En we blijven ons dus hoopvol afvragen ‘waarom niet?’. De tijd is er nog niet altijd rijp voor. Maar dat komt wel.

Iemand die je moet kennen

Wie moet ik nog voorstellen aan Frieda Klein? Een kleine tip: Nicci French… het duo, weet je wel…gaat er al een belletje rinkelen?

IMG_20180410_203057IMG_20180526_121322

8 jaar geleden leerde ik Frieda Klein kennen. Elk jaar een nieuw boek, tot nu, het laatste boek uit de reeks is verschenen. In één ruk lees ik het uit. Zoals elk ander boek uit de reeks trouwens. Voor mij moest het hierbij niet stoppen. Elke lente keek ik uit naar het vervolg, en reserveerde het boek al ruim voor het uitkwam.
Rode draad is Frieda Klein, een psychotherapeute, alleenstaand, graag thee drinkend met haar poes op de schoot aan de open haard. Klinkt misschien saai, maar buitenshuis is haar leven het allerminst. Door haar hulp bij een politieonderzoek komt ze zelf, en daarbij ook haar directe vrienden en familie, in de problemen. Psychologische spelletjes, spanning en onopgeloste moorden vormen het decor van deze psychologische thrillerreeks.

Een kind is verdwenen, nog meer vijanden dan eerst gedacht, een geheim leven, verstrikt in een web, oude klasgenoten, vriendschap wordt op de proef gesteld, buitensporig geweld, oh nee, de pers begint zich te moeien en de dag des oordeels. Heel kort samengevat 😊

Zoals de Volkskrant het benoemd, ze hebben met Frieda Klein een eigentijdse heldin geschapen!

Nog wat plaats in je koffer?

Liefde maakt blind

Wie van ons leeft op zo’n manier dat het leven zo vanzelf gaat dat het niet meer wordt beleefd?

Dat overkomt het hoofdpersonage in het boek ‘Peachez, een romance’ van Ilja Leonard Pfeijffer. De schrijver zelf ontmoette ik op Saint Amour, het jaarlijks valentijnnummertje van Behoud de Begeerte. Liefde, lust, romantiek en alles wat daarbij komt kijken. Ik ben er eigenlijk elk jaar bij. Schrijvers lezen voor uit eigen werk, dus zo leerde ik het hoofdpersonage uit deze roman al wat kennen. Latinist, een professor met een mooi curriculum, én toch ook vatbaar voor de liefde.

Wat begint met een onschuldige mail, gaat al gauw over in een soort van internetdating. En het doorsturen van een foto. En her en der wat lessen in latijn. En literatuur. En liefde. Tot het onvermijdelijke moment om mekaar te willen ontmoeten. En hoe liefde je leven kan veranderen, zodanig dat het ineens niet meer vanzelf gaat.

Een roman, en toch gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Dat maakt het bijna griezelig. Echte liefde is dan ook een beetje eng.

Alleen al voor een zin als deze is het boek het lezen waard:

‘ik vind het eerlijk gezegd een nogal beperkt en zelfzuchtig concept van liefde om haar te definiëren in termen van het rendement van een investering van gevoelens van genegenheid die zich in gelijke munt terugbetaalt. Wat zij mij heeft geleerd, is dat ware liefde veel altruïstischer is dan dat en dat geven in de liefde geen ander doel kent dan het geven zelf.’

Hoe schoon is dat!

 

Zinzoeken? heeft dat eigenlijk zin?

Moest Mark Eyskens nog verkiesbaar zijn bij de volgende verkiezingen, dan kreeg hij gegarandeerd mijn stem. En dat alleen al voor het schrijven van dit boek.
Waarom is ‘Wat ligt er ten noorden van de noordpool?’ zo’n goed boek voor mij?

IMG_20180129_195605_072

Mark Eyskens slaagt erin met begrijpbare taal een aantal complexe actualiteitsthema’s aan bod te laten komen in deze roman, zonder ons daarbij als lezer te onderschatten. Ik heb het gelezen en herlezen. En post-its ingeplakt. Echt. Pagina’s die ik nog wel eens wil herlezen. Of wil gebruiken als geschiedenisbron.
Want, weet jij bijvoorbeeld waarvoor onze Vlaamse vlag (ja, die gele met die leeuw op) eigenlijk staat? Of van waar deze oorspronkelijk komt? Ik ondertussen wel. Ik kan alleen maar zeggen, soms denken we echt niet verder na en nemen maar gewoon over wat we al kennen. Want dat is toch de waarheid? Ik kan alleen maar toejuichen dat we meer en meer kritisch worden en inzicht krijgen in hoe dingen en ideeën tot stand komen en waarom we vandaag geloven in wat we geloven.
Zoals ook het ontstaan van de hoofddoek, en eigenlijk heel de geschiedenis van de islam, in vergelijk met de andere godsdiensten in de wereld. Het geeft op zijn minst een beeld van onze vertroebelde blik.
En, naar aanloop van de verkiezingen wil ik toch ook dit visje opwerpen. Mark Eyskens was er voorstander van om elk individu niet één stem, maar tien stemmen te geven bij de verkiezingen, die je naar eigen goeddunken mocht verdelen over personen of partijen. Een soort meervoudig stemrecht zeg maar. Dat is pas democratie, dan stellen wij als volk de regeringscoalitie samen, en niet meer de partijleiders zelf. Echter, de telling van dit systeem zou te ingewikkeld zijn om dit voorstel nader te bekijken? In 2018? Really?
Er komen een heel aantal nieuwe woorden aan bod, zoals vermenning, wonderwijs, BINC en een ganse theorie over dualismen. En uiteraard de geschiedenis van de verschillende steden die ze aandoen tijdens de cruise naar de Noordkaap, dus nog tegelijk een reisboek ook!

Ik ben absoluut fan! Een van zijn andere boeken, Veelal, ligt al klaar om gelezen te worden. Een theorie van alles, dat belooft!