Palmbomen tellen op Punta Cana

P1020459Ik weet het, vandaag de dag is het misschien niet meer verantwoord om voor een week naar de Dominicaanse Republiek te vliegen, al compenseer ik de uitstoot wel, maar hoe heerlijk is het! Bounty Island! Echt een plaats om tot rust te komen. Kilometerslange witte stranden, ontelbare palmbomen en dat in tropische temperaturen. Dat Columbus dacht dat hij het mooiste land ter wereld had gevonden bij het zien van de stranden vol palmbomen en kokosnoten; wie kan het hem kwalijk nemen.

We verblijven in een Riu resort, een keten van vijf grote hotels op en rond het strand in Punta Cana. Een all-in service, met buffetten en snacks, kleurrijke cocktails en ontelbare zwembaden. En dan de zee. Witte stranden aan een prachtige, blauwgroene en warme zee. Een briesje. Hier geen vieze plastiek tussen je tenen bij de strandwandeling (zoals ik voorhad in Bali Onweer in Bali), wel wat aangespoeld wier, maar hey, dat is de natuur he.

Het contrast met de bevolking is natuurlijk groot. Zoals verschillende landen in de Caraïben is ook de Dominicaanse Republiek een ontwikkelingsland. Eenmaal buiten het resort zie je verschillende constructies van onder andere golfplaten die zoiets als een huis moeten voorstellen. Ik mag er niet aan denken wat daar van overschiet als de zoveelste orkaan passeert. Het is dan soms ook een dubbele als je als toerist naar zo’n oord reist, ondersteun je de economie of eigenlijk helemaal niet? In een all-in resort gaat het geld natuurlijk niet naar de lokale bevolking.

P1020542

P1020419
ja, palmbomen worden ook gesnoeid!

De ketens bieden anders wel werkgelegenheid, met kost en inwoon. Er komt een nieuwe middenklasse, die wordt opgeleid in het hotel, kan opklimmen en talen kan leren. De dollars (zeker voor een all-in vakantie is de lokale peso niet interessant, en eigenlijk verboden in- en uit te voeren) als fooi zijn dan weer mooi meegenomen. ¿Cómo estás? ¡Excelente!

Mag ik een oproep doen naar diegenen die nog naar daar willen reizen? Geef geen geld uit aan die mannen die met ara’s en apen leuren op het strand. Die beestjes leven niet in de beste omstandigheden dus dit mag stoppen wat mij betreft. En alsjeblief, laat geen peuken achter op het strand. Dat wier tussen je tenen is natuurlijk, een peuk allerminst. Als toerist zijn we allemaal verantwoordelijk om het even proper achter te laten dan dat we het gevonden hebt. Maar, voor de rest, genieten maar!

P1020598

BLIJF BIJ MIJ!

Ik heb de laatste tijd wel weer wat boeken gekocht, maar vergeten natuurlijk om ook de tijd te kopen om ze dan ook effectief te lezen 😊 En, dan begin ik natuurlijk nog eerst in het lezen van een geleend boek! A ja, de rest zijn blijvertjes!

De naam Rika Ponnet, bij héél veel mensen doet dit wel een belletje rinkelen, zo ongeveer de bekendste relatietherapeute van ons land. Heeft al meerdere boeken geschreven, en dit zou toch een toppertje zijn: ‘blijf bij mij’, over de machtsstrijd in relaties.blijf bij mij

Ik vind dit wel een boeiend thema. Niet alleen voor mezelf, maar eigenlijk vooral om sommige relaties in mijn directe omgeving beter te begrijpen. Hoe relaties zich verder ontplooien (of niet), waar al die frustratie vandaan komt, en waarom we altijd dezelfde discussies voeren. Rika belooft trouwens in het begin van het boek dat mijn kijk op mezelf en op relaties voor altijd zal veranderen, dus hier gaan we!

Werk, kinderen, seks, geld en huishouden. De grootste thema’s om ruzie over te maken, of, om bewust in te zetten om meer macht te verwerven in de relatie. Tactisch een aantal zetten doen (het lijkt wel een schaakspel) kan ervoor zorgen dat de machtsstrijd echt op de spits gedreven wordt. Het is een beetje zoals een conventie van Genève. Compromissen, onderhandelen en overleggen. Er is een ik, een jij, maar ook een wij die aandacht verdient als je naar een duurzamere relatie wil groeien.
Dat vind ik een mooi idee, we zijn met drie. Ik, met mijn eigen vrijheid en willetje, jij, met ook je eigen behoeften, en een wij, waar we samen in investeren en soms ons eigen grote gelijk voor opzij zetten. Enkel zo is een relatie leefbaar.

Maar dus, wat ligt dan aan de oorzaak van dit alles? Volgens Rika heeft het allemaal te maken met onze hechtingsstijl. En na het lezen van dit boek geloof ik dat ook! De oorspronkelijke inzichten over hechting van John Bowlby zijn al verschillende keren opnieuw getest, met telkens hetzelfde resultaat. De eerste drie jaren van ons leven zijn bepalend voor onze hechtingsstijl, in onze relatie als kind met onze ouders. En deze hechtingsstijl dient als basis voor onze relaties op volwassen leeftijd, waar onze partner deze rol overneemt. Onze hechtingsstijl is een fysiek en emotioneel overlevingsmechanisme.

In het beste geval ben je veilig gehecht als kind, ontmoet je ook een veilig gehechte partner, en blijf je de rest van je leven veilig gehecht in je relatie, zo gezegd, zo gedaan. Enkel, er zijn ook (drie) onveilig gehechte stijlen, zijnde de vermijdende en angstige hechtingsstijl, en, misschien nog de meest complexe van de drie, de angstig-vermijdende. De angstige zijn, zoals Rika omschrijft, de ridders en prinsessen onder ons. De vermijdende zijn de eenzame cowboys. En de angstig-vermijdend kennen alles van aantrekken en afstoten.

Helaas, je hechtingsstijl kies je dus niet zelf. Dit wordt van generatie op generatie doorgegeven. En zo kies je later ook je partner. Hechtingsstijlen trekken elkaar aan, of je zoekt juist een tegenpool op. Je komt in een machtsstrijd terecht, en de kans op een echtscheiding wordt alleen maar groter.

Maar er is ook goed nieuws, je hechtingsstijl kan in de loop van je leven wijzigen. In de slechte zin, van veilig naar onveilig gehecht, maar ook andersom, van een onveilige naar een veilige hechtingsstijl. Mensen kunnen evolueren, dus zo ook in relaties. Met kleine stappen. Je kan liefde leren. Door bewust te kiezen voor een betere partner, tegen je onbewust sturende hechtingspatronen in. Door authentiek te communiceren in je relatie. Zo lief doen tegen je partner als dat je tegen je huisdier doet. Werken aan de ik, de jij en de wij.

En dan, een zelfanalyse. Als ik naar mezelf kijk, heb ik op gebied van relaties al wel wat ingrijpende gebeurtenissen ervaren, en kan ik wel wat kenmerken van een vermijdende hechtingsstijl aanvinken. Ik heb een hekel aan het woord afhankelijkheid, en ervaar mijn vrijheid als een gebied waarin ik niet bereid ben om over te onderhandelen. Ik bepaal graag mijn eigen agenda. En net daar maak ik vandaag met plezier en voldoening de ruimte voor die derde onder ons, de relatie. Investeren in het wij-verhaal. Op weg naar een veilig gehechte relatie.

Niemand maakt zich druk om jou

Soms krijg je zo’n boek in handen dat je van de living meepakt naar de slaapkamer, en terug. En ook nog eens naar de tafel waar je laptop staat om er een stukje uit over te nemen en te delen met de wereld. En dat over en weer gaat zo nog wel even voort, zelfs al is het boek ondertussen al twee keer uitgelezen.
Ik heb dat met het nieuwe boek van Elisabeth Gilbert, ‘Big Magic’.

img_20190419_144559.jpg

Eigenlijk is het een heel boek lang peptalk, om je aan te zetten te beginnen doen wat je nu eigenlijk écht wil. De kunst van het creatief leven. Alle mogelijke excuses die jij aanbrengt waarom iets niet kan, krijgen een kordaat antwoord, want volgens de schrijfster kan het allemaal.
Kort gezegd: er liggen schatten diep binnen in jou verborgen die naar buiten kunnen treden als jij daarvoor de moed kan opbrengen. Dat is waar het volgens Elisabeth om draait bij creatief leven. Ongeacht je herkomst, opleiding, drijfveren,… je kan beslissen het vanaf nú anders aan te pakken.
Wat je dan precies moet doen? Je weet niet goed wat je passie is? Die vraag krijg ik trouwens wel eens tijdens de sessies loopbaanbegeleiding, wat als je je passie niet goed kan benoemen? Geen probleem lees je in het boek, je volgt gewoon wat je nieuwsgierig maakt. Waar je nieuwsgierigheid zit, zit ook dikwijls je interesse, en door deze verder te ontdekken kom je wel te weten of dit je ligt of niet. Zelfs door gewoon verschillende interesses uit te zoeken, kan je een boeiend en fantastisch leven leiden.
Wat je wel nodig hebt? Volharding, blijven leren en de bijhorende shit (ja, is echt een titel in het boek). Geen tijd? Beschouw je creativiteit als een verhouding die je hebt, als een minnaar, en niet als een saai en ongelukkig huwelijk. Wedden dat je er dan ook meer tijd voor maakt?
Kunst is belangrijk, en tegelijk ook weer niet. We zijn bang, maar ook moedig. Relativeren wat anderen er van zouden kunnen denken, die zijn immers te druk met zichzelf bezig, en gewoon aan de slag gaan is de boodschap!

Citytrippen in Australië!

Tijdens onze rondreis in Australië met de camper (Rondreis door een continent ) hebben we uiteraard ook een aantal steden bezocht. Natuur, stranden, zee, bergen afwisselen met wat groene prachtige grote steden! Zoveel plaats overal! En Sydney, Canberra en Melbourne… die namen alleen al spreken tot de verbeelding! Dat wil ik zien!

We landen in Sydney. Niet de hoofdstad, maar wel: levendig, en tegelijk relax, parken en fantastische stranden, casual, en ook chic. En proper! En, ze hebben natuurlijk hét Opera House. Sydney heeft zoveel plaatsjes om te ontdekken. Geweldig is om een ferry te nemen naar Watson’s Bay. Van op het water heb je een ander prachtig zicht op het Opera House. Op Watson’s Bay kan je prachtig wandelen, maar ook lekkere vis eten in een van restaurantjes aan de waterkant. Misschien omdat het de eerste stad was die ik bezocht in Australië, maar het viel me daar het meest op, werkelijk overal zie je papegaaien! Van Hyde Park tot in de Botanic Gardens, van de binnenstad tot aan de Opera Bar (mét uitzicht op Harbour Bridge).

De volgende stad die we aandoen is Eden. Nee, Eden is geen wereldstad. Maar wel een stadje waar ik mijn hart aan verloor. Charmant stadje, een prachtige locatie aan de kust, de vele papegaaien (ja, hier ook) maar ik heb vooral gehuild met het verhaal van ‘Old Tom’ bij het bezoek aan het Killer Whale Museum. Hier was vroeger een belangrijk walvisstation, en blijkbaar hadden de mensen (we spreken nu over de jaren laat 1800, begin 1900) een speciale band met orka’s, die echt ‘hielpen’ om walvissen te kunnen vasthouden in de baai en te doden. Vooral ‘Old Tom’ had hier een grote rol in. Australië doet gelukkig niet meer aan Whaling, wel aan Whale Watching! Nog elk jaar is hier het Whale Festival, de start van de migratie van de walvissen die tot dicht tegen de kustlijn komen!

Melbourne heeft prachtige street art. En, ze hebben een AC DC lane! Melbourne is home of the Australian Open. De binnenstad kan mijn hart niet direct stelen, veel grote shoppingcentra en een drukte van jewelste in de straten. Melbourne leeft! Wij zoeken de waterkant op, en gaan met een ferry naar het rustigere en groenere gedeelte van Melbourne. Het centrum van de stad heeft een Free Tram Zone, dat is wel gemakkelijk. En, zoals elke wereldstad, hebben ze een Chinatown. En een prachtige bibliotheek, State Library Victoria, blijkbaar de drukst bezochte bib van Australië! Alleen voor deze bib al zou je student worden!

De hoofdstad zelf mag natuurlijk niet ontbreken op onze trip: Canberra. Alias Ontmoetingsplek. En dat klopt! De ganse dag lachende gezichten (of komt dat omdat het vrijdag is?), retail, horeca, een casino (ik kies toch voor de casino’s in Las Vegas 😊) en de Bentspoke Brewery Co. Ik heb daar chilibier gedronken. Echt! 23 soorten chili zitten erin. Zou hier het festival bier zijn. Euh… The National Gallery met prachtige aboriginalkunst staat op het programma. Ik ben ontroerd door de Aboriginal Memorial, gemaakt van 200 totems, voor 200 jaar White Settlement. Slik. De Gallery is erg groot, dus ik focus me vooral op de Aboriginal Art, prachtig! Ook hier staat de Library op de planning, daar kan ik eigenlijk nooit voorbij lopen zonder een bezoekje te brengen. Als afsluiter fish & chips in King O’Malley’s met live optreden, dat was gewoon té leuk! Zoals gewoonlijk weer veel te weinig tijd om zo’n stad te ontdekken, maar ok, we hebben ons toch efkes ondergedompeld in Canberra. The place to be.

Veerkracht

Er is veel over te doen, over veerkracht. Ik kom het verschillende keren tegen in de cursus die ik volg tot stress- en burn-out coach. Er is immers een rechtstreeks verband tussen veerkracht en een burn-out. En, op de studiedag van de Vereniging Erkende Stress- en Burn-out Coaches (VESB) komt dan dé kenner, Michael Portzky, hierover praten. Hij heeft er zelfs een gans boek over geschreven.


Volgens de schrijver is veerkracht hét persoonlijkheidskenmerk dat mogelijks het meest bepaalt en voorspelt hoe groot de impact van stress en tegenslagen op een individu zal zijn. Hoe lager de veerkracht, hoe sneller je gestresseerd geraakt, en dan krijg je sneller de ‘cortisol’ rekening gepresenteerd.
Portzky is wetenschapper. Net zoals zijn zus. Zij komen dus af met degelijk wetenschappelijk onderzoek met als resultaat betrouwbare en valide vragenlijsten die je veerkracht kunnen meten. Hij heeft ook een boek geschreven over jongerenveerkracht, want ook daar zegt de veerkracht iets over studeren en slaagkansen.
Michael Portzky is een boeiende spreker. Netjes in pak en das, maar zó humoristisch. Dat vind je ook terug in zijn boek. Het boek is geschreven voor niet-wetenschappers, gelukkig maar, om maar te zeggen dat hij zijn boodschap wel aan het grote publiek kwijt kan. Chapeau, zo blijft het niet beperkt tot de andere wetenschappers of studenten literatuurstudie die wetenschappelijke artikels moeten lezen. Zijn boodschap is geloofwaardig.
Gelukkig geeft hij ook oplossingen aan. Want, je stresslevel is omkeerbaar! En, je kan werken aan je eigen veerkracht! Je algemeen stressniveau structureel naar beneden halen. Soms wat rare woorden, zoals het palliatieve palet, maar kom, het moet wetenschappelijk blijven hé. Hij legt het dan ook wel uit wat hij ermee bedoelt: ‘een palliatieve activiteit is een activiteit die erin slaagt om het gepieker of de negatieve gevoelens even te onderbreken, door de gedachten zo in beslag te nemen dat iemand bijna niet kan denken aan het negatieve.’
Tijd dus voor ons allemaal om hiermee aan de slag te gaan! Je kan het boek lezen, maar dit wordt ook ondersteund door filmpjes van Portzky die het allemaal wat duidelijker maken, dus op naar YouTube. Misschien eens niet via je not-so-smartphone (grapje van Michael 😊). Of, heel toegankelijk, is de Fit in je hoofd website fitinjehoofd waar je tips, tricks, vragenlijsten en meer vindt. Kom je er alleen niet uit, kom er dan gerust eens over babbelen. Welkom!

Droomreis van formaat!

Canada! Wat een zalig land! 150 jaar bestaat het in 2017, al zijn er zeker 150 redenen om Canada te bezoeken, elk jaar opnieuw! Ik kan er pagina’s vol over schrijven, maar laat ons beginnen bij het begin. Canada met een camper, dat is nieuw!

Culinair kan ik al overslaan. Een prinses in de keuken ben ik nooit geweest, dus kookblogs ga je mij niet weten schrijven. En buiten het feit dat Canada zo werelds is met zijn mengelmoes van culturen, zodat ieder zijn buik wel kan vullen met iets dat hij of zij lust, is misschien enkel de Poutine de vermelding waard. Niets voor mij, want ik eet geen vlees, of ook geen vleessaus (gravy), maar Poutine is wel typisch Canadees. Friet, met kaas, en gravy, dus vleessaus. A Mess! Maar, als ik mijn partner mag geloven (en dat doe ik) lekker, en vullend. Paf zit hij na dat bordje rotzooi. Je kan er nog spek of pulled pork bijdoen, of smoked sliced brisket. Stuffed. Wil jullie de foto toch niet onthouden:

p1070474 (2)

We vertrekken met onze camper vanuit Vancouver naar de Rockies, met in ons startpakket een wc rol, een batterij (die we uiteindelijk mee naar huis nemen omdat we nooit ontdekt hebben waarvoor die dient), en brochures en een overzicht van campings in de USA. Ja, er staan misschien 7 campings in van aan de grenslijn, maar, dit startpakket is ter ondersteuning voor een andere rondreis. Soit, zonder boekskes lukt ook.

Een tweede voordeel (of nadeel) is dat je van stadsmensen (ja, toch wel) naar trailer trash muteert. Elke dag dezelfde joggingbroek, en uiteindelijk ook altijd hetzelfde T-shirt want iets anders vind je niet meer. Ieder heeft één kastje voor kledij, maar op den duur is het erin gooien, en doe je dat klapdeurtje niet rap genoeg toe, valt er vanalles terug uit. T zag er anders goed uit in het begin bij het uitladen van onze valiezen en het vullen van de kastjes. Maar een huis op wielen heeft dus zijn nadelen. Kasten blijven niet altijd toe. Tot er een vork door de camper vliegt tijdens het rijden, vanaf dan probeer ik alvast die kastjes te blokkeren door kapstokken tussen de handvaten te steken. De luikjes op het dak vergeten we al eens toe te doen, en de blikjes bier rollen heen en weer, van voor naar achter, en van links naar rechts. Kamperen is echt tof!

Nee, echt, campings in Canada zijn echt top! Je moet ook geen schrik hebben dat ze geen plaats meer hebben, dan zetten ze je op de ‘overflow’. Dan sta je eigenlijk op de parking, of zo’n beetje rond het terrein. Voordeel: het is goedkoper en je kan alle faciliteiten van de camping gebruiken zoals sanitair, douches, de sani-dump en water. Nadeel: je hebt geen gebruik van elektriciteit en je hebt geen tuinbank of BBQ. Wat dat laatste betreft hebben we er heel de vakantie geen gebruik van kunnen/mogen maken; door de vele bosbranden was er (terecht!) een totaal verbod op kampvuren en BBQ’s. Onze wilde zalm op vel dan maar binnen in onze enigste pan gemaakt!

De wegen in Canada zijn ook echt gemaakt voor campers. Wel af en toe wat bochtenwerk, maar alles is goed onderhouden en je kan er echt relax rondrijden. Let dan vooral niet op de extreem grote camions die je zelfs op plaatsen waar het niet kan of mag toch voorbijsteken, luid toeterend. En, achter elke bocht een práchtig uitzicht! Maar werkelijk ongelooflijk! Zo’n natuurpracht! Water, bergen, zon, sneeuw, véél groen en wildlife! Zoals gezegd, een droomreis van formaat! Ik zou jaar 151, 152, 153,… ook willen gaan vieren daar!

En dan ineens een verkeersbord dat op de komst van een volgende tunnel wijst met hoogtebeperking, waarop mijn partner me hardop vraagt: ‘hoe hoog ís onze camper eigenlijk?’

Lees meer over onze route op mijn gastblog voor liefdevoorreizen.nl via deze link: The Rockies

Een jaartje bloggen

Eind 2018. Begin 2019. Tijd voor een bezinningsmomentje.

Meestal heb ik al wel mijn lijstje met goeie voornemens en to do’s klaar, al lang voor het nieuwe jaar begint. Dit jaar heeft Kerstmis me in alle drukte zó gepakt op snelheid, dus daags voor oudjaar zit ik dus nog met een writer’s block wat lijstjes betreft. Misschien moet ik het maar gewoon afschaffen. Alleen, dan heb ik ook niets om af te vinken nadien, en heb ik eerlijk gezegd schrik dat 2019 even rap gaat gaan als 2018. Zonder veel stil te staan. Gewoon gaan.

Misschien eerst even terugblikken op 2018, dat helpt.

Ondertussen is mijn dochter 19 geworden en gestart aan de hogeschool. Ik ga er hier niet over uitweiden, de rol als moeder verdient een gans eigen hoofdstuk, dat schrijf ik ooit wel eens als ik er klaar voor ben. Ik ben zelf nog altijd aan ’t studeren voor die master psychologie, al gaat dat trager dan ik wil (prioriteiten hé). En ja, ik heb mooie reizen gemaakt, héle mooie reizen! En, de grote uitdaging voor 2018, beginnen bloggen (Joepie! Ik ben een blogger!), is me toch ook gelukt. Op dit moment staan 25 blogs online. En, ook mijn eerste gastblog voor liefdevoorreizen (Las Vegas) is online gegaan!

Qua werk had ik een aantal mooie projecten, waardoor mijn focus voor loopbaanbegeleiding een beetje op de achtergrond is komen te staan. Dit wil ik voor volgend jaar veranderen. Ik wil, ook door de extra opleiding tot erkend burn-outcoach, een beter evenwicht tussen de persoonlijke begeleiding aan particulieren (loopbaanbegeleiding en coaching) en HR opdrachten bij bedrijven. En dan ook, als het even kan, genoeg vrije tijd voor mezelf. Genoeg bezinningsmomentjes. En, uiteraard, opnieuw, mooie, verre bestemmingen om te ontdekken!

Mijn vriend heeft eigenlijk geen lijstjes als ik het hem vraag, dus hij kan me ook niet helpen met de mijne. Hij vraagt me waarom mensen persé lijstjes willen per 1 januari. Willen stoppen met roken, of meer sporten. Alsof dat niet kan gewoon in ‘t midden van ‘t jaar. Elke dag is er éne. Daar zit iets in.

Maar, op dit moment van het jaar past het wel jullie een pracht van een jaar 2019 te wensen! Bedankt lieve lezers, om mijn blogs te lezen en voor de reacties die ik hierop kreeg het laatste jaar. ik blijf alleszins verder bloggen! Dat moet zelfs niet op een to do lijstje, is voor mij al een vanzelfsprekendheid geworden! 😊

Tot volgend jaar!