Het mooiste land van de hele wereld

De krantenkoppen schreeuwen het uit. Het land is in crisis. Er is hongersnood. Miljoenen mensen ontvluchten het land. Al staat dit nieuws niet op de eerste pagina. Want uiteindelijk, ook al leven we in een werelddorp zoals Mark Eyskens het zo mooi omschrijft in Een boek met een persoonlijke boodschap, Venezuela ligt nu eenmaal aan de andere kant van de wereld. Ver van ons bed. Maar niet voor mij. Mijn hart bloedt mee met de inwoners. Ik ben er immers zelf geboren.

Ik was twee jaar als ik naar België kwam, dus van die periode weet ik niets meer. Daar kan mijn zus meer over vertellen, zij was acht, en ging er ook naar school. Ze vertelt nog steeds over de roze en de blauwe badkamer die ze hadden in het appartement. Mijn mama vertelt over het Belgische witloof dat ze daar kon kopen. Ze vertelde onlangs nog over de bobijn die dienst deed als tafeltje, maar die ook de ideale verstopplaats bleek voor de vele kakkerlakken (ja, die zitten er ook). De afvoerputjes in elke kamer die het poetsen makkelijk maken, zijn handig voor de diertjes om zich te verplaatsen. Ik ging in 2006 terug naar Venezuela en maakte er een prachtige rondreis. Venezuela is écht het mooiste land van de hele wereld (ja, ook al zag ik ook veel kakkerlakken).

We landen in de hoofdstad Caracas, waar ik twee jaar gewoond heb, en waar onze rondreis begint. De lekkere tropische temperatuur waait je tegemoet. Richting Maracay, met zijn vele suikerrietvelden. Tja, Venezuela is dan ook het land van de rum en de cacao. We bezoeken het NP Henri Pittier, en de dorpjes Chorini en Chuao, via vissersgehucht Puerto Colombia.

Onze tocht gaat verder naar Het dak van Venezuela: het Andesparadijs, met het meest toeristische stadje Mérida.

042

Venezuela betekent eigenlijk ‘klein Venetië’, ik snap al waarom als we het meer van Maracaibo opgaan.

Mérida heeft zoveel te bieden! Een universiteit waardoor ze het culturele centrum van het land is, én ze heeft ook heladería Cormoto, bekend uit het Guinness Book of Records met maar liefst 700 verschillende smaken ijs! (ik hou het veilig met de liqueur smaken anijs en curacao). Maar ze heeft ook de hoogste kabelbaan van de ganse wereld, die gaat tot een hoogte van 4.675 meter! Dat moeten we proberen!

Onze reis zet zich verder naar Los Llanos, de laagvlakten van Venezuela. Veel fauna en flora, en prachtige zonsondergangen! Hier zie ik voor het eerst in mijn leven hele vluchten ara’s, prachtig en ontroerend!

131
De legendarische zonsondergang van Llanero

Het NP Morrocoy staat ook op het programma. Eerst de woestijn van Coro (ja, Venezuela heeft ook een woestijn!) en dan, grotten, vleermuizen en vele koraaleilandjes. Hiërogliefen van Indianen, en dan de Grot Van De Maagd, die staat vol beeldjes, prentjes, foto’s en zelfs T-shirts en petjes om de doden te herdenken. Eén keer per jaar is hier nog een mis in de grot, dan komt iedereen met bootjes naar hier. Een katholiek land.

Al zoveel prachtige dingen gezien, en dan moet – voor mij – het spannendste stuk van de reis nog beginnen. We ruilen onze valies in voor een rugzak, en gaan mee op trektocht met wat locals dieper de Orinoco Delta in. Hoe zalig is dat! Apen, ara’s, piranha’s, kaaimannen, schildpadden, honderden vogels en beestjes, overal! Het gebied van de Warao Indianen, die hier nog steeds wonen. Overdag met de boot tussen de mangroven en over de moerassen verdwalen, beestjes spotten en zwemmen tussen de piranha’s die we dan ’s avonds proberen te vangen om te eten. Hoe geweldig is het hier eigenlijk. De geluiden die je dan ’s avonds te horen krijgt, laten je de vele muggen rond je hoofd vergeten.

Om ons te verplaatsen tijdens deze rondreis gebruiken we bus, boot, en ook vliegtuigjes. Deze worden hoe langer hoe kleiner. Als we ons verplaatsen naar het NP Canaima kunnen we er met 9 juist in. De Orinoco Delta vanuit de lucht! Hoe graaf is dat! Tepuyes (tafelbergen)! En als kers op de taart vliegen we voorbij de watervallen del Angel, de hoogste van de ganse wereld.

Kortom, Venezuela is een pareltje. Getuige toch de mooie foto’s, niet? Met een uitgebreid aanbod, en van vele dingen het hoogste, grootste en beste. Voor mij verdient dit prachtige land veel beter dan dat het er nu aan toe gaat. De gids vertelde het toen al, ze hebben Polar, het bekendste bier van hier, en grapte erbij dat  dit staat voor Para Olvidar Los Amores Rotos. Ik wens het hen toe, dat ze af en toe hun miserie kunnen vergeten, maar hoop vooral dat een vredevolle toekomst voor hen héél snel terug mogelijk is! Amén!

Porto en hooligans

P1010968Mijn frank had eigenlijk al moeten vallen op het vliegtuig. We moesten wachten op de vlucht vanuit Manchester, aangezien zij het grootste deel van onze passagiers waren richting Porto. Toen zag ik het nog niet aan hun uiterlijk. Allemaal jonge (en minder jonge) mannen stapten op. Toen nog met niet zo heel veel lawaai. Ik denk echt dat ik de enige vrouw aan boord was.

De brochures beloven ons een betoverende vallei, een als Werelderfgoed erkend cultuurlandschap, makkelijk te ontdekken met de auto. De Douro-vallei bezoek je best vanuit verschillende Quintas midden in de natuur, wel telkens ver weg van alles. Spijtig ook wel kouder dan verwacht, en nat. De locals benoemen het klimaat hier als ‘9 maanden winter, en dan 3 maanden hel’. Dat had ik nergens in een boekske gelezen. Maar goed, dat kan onze vakantiepret niet bederven, we zoeken een restaurantje in de buurt, drinken lokale wijn en pizza met champignons uit blik. Gelukkig is de wijn lekker, én goedkoop. Het kan erger.

Geen weer om in de tuin te hangen, dus dan maar op stap. We rijden naar Pinhel, richting de grens met Spanje, en bezoeken het kasteel van Rodrigo. Allemaal kleine dorpjes, veel fruitbomen, valleien met druiven voor alle Porto die ze hier maken, en veel bochtenwerk met onze Clio! Hoe dichter bij de grens, hoe meer het landschap verandert van druiven naar olijven, fruitbomen worden naaldbomen. De dag vliegt voorbij. Het is hier prachtig, en achter elke bocht kan de zon je ineens verbazen. Het weer is hier even wisselvallig als afwisselend.

We kunnen natuurlijk Porto niet overslaan tijdens onze trip. En met een voorspelling van 100% regen, kunnen we maar beter een portohuis bezoeken. Calem. Nog nooit van gehoord, maar lekker! Terwijl wij lunchen (echt hele lekkere vis, Porto is echt culinair!), raast storm Michael over Porto. Mensen wordt gevraagd om binnen te blijven. Tegen de namiddag is het ergste voorbij, en trekken we de stad in. En weer of geen weer, hier zie ik het, de eerste blote Engelse lijven. Wist ik veel dat het UEFA Nations League was. Engeland, Zwitserland en Nederland, allemaal goed vertegenwoordigd hier. Geeft het charmante stadje Porto toch een andere dimensie, zo met al de plastieken bekers, geroep en vals zingen, en goed bewapende politie die op het punt staat om in te grijpen.

Als we de oude hoofdstad van Portugal bezoeken, komen we ze helaas weer tegen. Wist ik veel dat Engeland en Zwitserland net vandaag voor de 3e plaats spelen in Guimaraes. Winkels zijn toe, overal kraampjes met, jawel, plastieken bekers. Het contrast kon niet groter zijn toen een net getrouwd koppel de kerk uitkwam, en op het plein begroet werd door zatte Engelsen in jawel, bloot bovenlijf.

Op zoek naar een ander pareltje. Van Peneda naar het nationaal park Geres. En dan naar Ponte de Lima, een oude brug uit het tijdperk van de Romeinen. Je komt hier trouwens voorbij als je de route Santiago de Compostela loopt. Een markt, een gezellige drukte, een harmonie die speelt. Geen voetbal vandaag, maar een feestdag. Lucky us!

En ja, Portugal is gewonnen.

Magie? Waar?

Onder het motto dat in elk boek wel iets goed zit, heb ik ‘The Book of Wisdom’ dan toch maar uitgelezen. Al heeft het me eerlijk gezegd wel wat moeite gekost. Want zelfs al staan er veel prentjes in, en weinig tekst – zeker in vergelijk met andere boeken die ik lees –  ik vind het verhaal vreselijk slap.

book of wisdomNu, toegegeven, ik ben nog nooit op Tomorrowland geweest, dus misschien ben ik niet genoeg gebeten door de magie. Mensen die er geweest zijn, vinden het allemaal de moeite, of je de muziek nu kan pruimen of niet. Het zijn de podia die het doen; zoveel fantasie! De kleuren! En zo groot!
Maar ik ken wel nog niemand die het boek gelezen heeft. Iemand?

Ik ga op zoek naar wat extra info. Op internet vind ik het volgende: ‘Het is een fantasy verhaal van Sarah Maria Griffin, dat een deel van de magische wereld van Tomorrowland ontsluiert en alle bezoekers voor hun komst volledig onderdompelt in het verhaal.’ Ikzelf vat het boek als volgt samen: een beetje zoals een eindeloze bibliotheek, met een portaal tussen verschillende werelden. En je hebt dan Fairytale Keepers, die alle verhalen kennen en de magie in het boek kunnen vinden. De twee jonge hoofdpersonages reizen door een aantal verhalen, zoals Melodia (weeral link met een vorig thema van Tomorrowland), om ervoor te zorgen dat twee bandieten niet met het magische ‘elexir of life’ aan de haal gaan. Dit lukt ook maar half, to be continued dus.
Ook lees ik op internet: ‘The Book of Wisdom’ telt 160 pagina’s en zou boordevol verrassingen zitten.’ Dat klopt, er vallen geregeld kaartjes, briefjes en mappen uit, wat een magie!

Blijkbaar is het boek een vervolg op de editie van 2012. Een paar jaar wachten op het vervolg dan waarschijnlijk. Alhoewel, aan mij is het niet besteed. Net zomin als dat het boek me lokt naar het festival. Dat laat ik graag aan anderen over.
Alsook het boek zelf. Iemand die ‘m graag wil?

Gelukkig kan ik me nu storten op de drie boeken voor de lezersprijs van de Bookspot Literatuurprijs! Dat gaat me beter af!

Huis vol leugens

En dan is het eindelijk zover, een nieuwe Nicci French!IMG_20190929_154202_resized_20190930_064628685 (002)

Na de Frieda Klein reeks (Iemand die je moet kennen) hebben ze een nieuwe literaire thriller. Ik sleur hem mee op reis (boek van toch bijna 400 pagina’s) en neem hem ongelezen terug mee naar huis omdat ik de bibliotheek van het hotel eerst uitlees 😊

Thuis is het dan zover, en zoals eigenlijk elke keer dat ik Nicci French lees, ben ik even niet meer bereikbaar. Zo erg, dat ik ’s nachts verder lees, en het boek pas om vier uur uitgelezen wegleg. Het licht kan uit, ik kan gerust slapen nu.

Ik vind het ongelooflijk wat dit duo doet, Sean French en Nicci Gerard. En dat als koppel! Ze hebben sinds 1997 zo goed als elk jaar een boek uitgebracht. Hoe knap is dat! Ik zag ooit een interview van hen op TV, en dan blijkt dat ze apart schrijven, en het naar elkaar doorsturen tot ze beide tevreden zijn. Zij heeft een mooie kamer in huis waar ze schrijft, en hij schrijft in zijn tuinhuis vanachter in den hof. Pas op ze, niet tussen het gereedschap en het grasmachine, ’t is best wel chique.

Voor dit jaar heb ik het dus weer gehad, weer wachten tot volgend jaar op een nieuw boek.

Om kort iets mee te geven over Huis vol leugens: SPANNEND! 😊 IMG_20190929_154151_resized_20190930_064629016 (4)

 

Waarom Jacqui niet Nicci is

Ik haalde het boek er zo tussenuit. Ik dacht al dat ik een boek van Nicci French te pakken had! Terwijl ik die allemaal in mijn boekenkast heb staan, het zou straf zijn moest er een boek bestaan van dit fantastische schrijverskoppel dat ik nog niet ken en heb! Maar neen, het is niet van Nicci, het is van Jacqui. Jacqui Lofthouse. Een voor mij nog onbekende schrijfster.

En ik ben op verlof, dus ik heb wel tijd om er een boekje tussendoor te pakken. Een perfecte glimlach. Ik ben echt verbaasd over de gelijkenissen met het boek ‘De verborgen glimlach’ van Nicci French. Het uiterlijk. De titel. Ik kan dus niet anders dan het lezen en ook de inhoud te vergelijken!

En dat slaagt voor mij toch wat tegen. Bij ons schrijversduo ben ik vanaf de eerste pagina niet meer bereikbaar voor de buitenwereld. Ik ben eens een hele nacht opgebleven om één van hun boeken toch uitgelezen te krijgen, zo spannend vond ik het! Dat heb ik bij ‘een perfecte glimlach’ niet. Ok, ik wil wel weten hoe het verhaal afloopt, maar de soms lange passages maken dat ik diagonaal verder lees, zonder dat ik eigenlijk iets van het verhaal mis. Ik laat het boek dus braaf achter in het boekenkastje van het hotel.
Eenmaal thuis wil ik natuurlijk wel wat meer weten over Jacqui. En, eerlijk is eerlijk. Haar boek is uitgegeven in 2000, terwijl dat van Nicci pas in 2003 werd uitgegeven. Verder opzoekwerk levert me titels van boeken met voorzichtige, trage, gebroken en tandeloze glimlachen op. Niet zo origineel dus. Jacqui is ook writing coach, en heeft ondertussen al 4 boeken op haar teller staan. Misschien moet ik dus nog eens een tweede boek van haar lezen. Of wat minder vooringenomen en vergelijkend beginnen lezen. Want Jacqui is Jacqui. En Nicci is en blijft Nicci.

Over wat het boek dan precies gaat? Het hoofdpersonage is Harry, die zes jaar na de zelfmoord van zijn vrouw nog steeds de draad van zijn leven niet kan oppakken. Hij wil en zoekt een antwoord op de vraag waarom ze op een grijsblauwe ochtend de zee inloopt om niet meer boven te komen. Hij trekt naar de plaats waar Alison gestorven is, waar een legendarisch verhaal stukje voor stukje blootgelegd wordt.

Blijven zoeken

Een goede vriend van mij zei het al jaren geleden tegen me. Als je begint te zoeken, stop je nooit meer. En, dan moet je er mee leren leven dat niet iedereen zo zoekend is als jezelf. Begrijpen en niet begrepen worden. Te laat. Het zoekproces is al te ver gevorderd om nog te stoppen.

vraagtekenzaaierDe vraagtekenzaaier. Het 60e boek van Mark Eyskens en het derde boek dat ik van hem lees, na ‘Wat ligt er ten noorden van de Noordpool?’ Zinzoeken? heeft dat eigenlijk zin? en ‘Veelal’ Een boek met een persoonlijke boodschap. Zoekend naar de zin van het leven.

Eigenlijk valt dit boek niet samen te vatten in een recensie. Er staan teveel zinnen in die vragen om gelezen en herlezen en opnieuw overdacht te worden. Een aantal zaken herken ik wel uit zijn vorige boeken. Een deel herhaling, en een deel wordt verder gebouwd op een aantal fundamentele vragen. Wat is de mens? Weten we meer of minder? Ik blader direct door naar het (mogelijk) antwoord op de vraag ‘wordt de wereld beter?’

Door de digitalisering komt het nieuws van over de ganse wereld gemakkelijk tot bij ons. Kommer en kwel is de norm. Dataïsme, al dan niet uitgebuit. Het nieuws wordt netjes geselecteerd op basis wat jij opzoekt, selecteert en leest, en je krijgt meer van dat soort weetjes. Van over de ganse wereld. Het is een kunst om hier selectief en kieskeurig mee om te gaan. In plaats van kennis op te doen over de kleine ditjes en datjes is het van belang inzicht te verwerven in het grote geheel om zo te leren samenleven met alles en iedereen op deze blauwe planeet. We hebben hier nog een aantal stappen te zetten.

Dan raken we het ethische aspect aan, want wat is goed? En wat is slecht? En nog belangrijker, wie bepaalt wat goed of slecht is? We zijn ex-dieren en soms gedragen we ons hier ook naar, waardoor ons oorspronkelijk sterk ontwikkeld reptielenbrein het wint van de zogezegde maatschappelijke waarden en normen. En als het dat niet is, kan je ook nog altijd je godsdienst inroepen voor de daden die je stelt. Die kunnen immers een hoger doel dienen.

Misschien een beetje filosofisch voor de leek, maar zinzoeken heeft voor mij zin in het vinden van hoopvolle boodschappen tussen al het gekleurde en pessimistische nieuws. Want dient het leven van een mens dan niet om meer mens te worden?

Palmbomen tellen op Punta Cana

P1020459Ik weet het, vandaag de dag is het misschien niet meer verantwoord om voor een week naar de Dominicaanse Republiek te vliegen, al compenseer ik de uitstoot wel, maar hoe heerlijk is het! Bounty Island! Echt een plaats om tot rust te komen. Kilometerslange witte stranden, ontelbare palmbomen en dat in tropische temperaturen. Dat Columbus dacht dat hij het mooiste land ter wereld had gevonden bij het zien van de stranden vol palmbomen en kokosnoten; wie kan het hem kwalijk nemen.

We verblijven in een Riu resort, een keten van vijf grote hotels op en rond het strand in Punta Cana. Een all-in service, met buffetten en snacks, kleurrijke cocktails en ontelbare zwembaden. En dan de zee. Witte stranden aan een prachtige, blauwgroene en warme zee. Een briesje. Hier geen vieze plastiek tussen je tenen bij de strandwandeling (zoals ik voorhad in Bali Onweer in Bali), wel wat aangespoeld wier, maar hey, dat is de natuur he.

Het contrast met de bevolking is natuurlijk groot. Zoals verschillende landen in de Caraïben is ook de Dominicaanse Republiek een ontwikkelingsland. Eenmaal buiten het resort zie je verschillende constructies van onder andere golfplaten die zoiets als een huis moeten voorstellen. Ik mag er niet aan denken wat daar van overschiet als de zoveelste orkaan passeert. Het is dan soms ook een dubbele als je als toerist naar zo’n oord reist, ondersteun je de economie of eigenlijk helemaal niet? In een all-in resort gaat het geld natuurlijk niet naar de lokale bevolking.

P1020542

P1020419
ja, palmbomen worden ook gesnoeid!

De ketens bieden anders wel werkgelegenheid, met kost en inwoon. Er komt een nieuwe middenklasse, die wordt opgeleid in het hotel, kan opklimmen en talen kan leren. De dollars (zeker voor een all-in vakantie is de lokale peso niet interessant, en eigenlijk verboden in- en uit te voeren) als fooi zijn dan weer mooi meegenomen. ¿Cómo estás? ¡Excelente!

Mag ik een oproep doen naar diegenen die nog naar daar willen reizen? Geef geen geld uit aan die mannen die met ara’s en apen leuren op het strand. Die beestjes leven niet in de beste omstandigheden dus dit mag stoppen wat mij betreft. En alsjeblief, laat geen peuken achter op het strand. Dat wier tussen je tenen is natuurlijk, een peuk allerminst. Als toerist zijn we allemaal verantwoordelijk om het even proper achter te laten dan dat we het gevonden hebt. Maar, voor de rest, genieten maar!

P1020598