Personal Development

Ik weet al niet meer hoe ik op dit boek kwam. Maar ik blijf er precies maar in lezen. Van voor naar achter en terug. En soms gewoon in ’t midden. Steve Pavlina, de schrijver – hij wil zichzelf geen goeroe noemen- is het voor mij misschien toch een beetje wel. Als je als missie hebt de grootste provider over personal development te worden, en daarmee de ganse wereld wil bereiken, kom je mijn inziens toch in de buurt. Buiten het feit dat het voor mij soms wat té Amerikaans overkomt, kan ik wel iets met de inhoud.

IMG_20181001_144210Ik omschrijf me al langer als een eeuwige student. Dat je persoonlijk moet en kan blijven groeien, geloof ik ook echt. Buiten dat ben ik professioneel actief in HR, veel in rekrutering, maar ik ben ook bezig met loopbaanbegeleiding, en ga nu ook een specialisatie tot burn-outcoach volgen, en dan heb je ook met de persoonlijke ontwikkeling van andere mensen te maken. Niet meer alleen met jezelf.

Volgens Steve gaat het allemaal over drie zaken: Truth – Love – Power. En hoe je deze drie in je leven integreert en met mekaar verbindt. Want Truth en Love samen geven Oneness, Truth en Power Authority, en Love en Power geven Courage. Alles samen geeft Intelligence. Deel één van het boek gaat over de theorie, wat er bedoeld wordt met deze termen, en deel twee geeft oefeningen en tips hoe je dit in de praktijk kan omzetten. Dat is het deel waar ik wel van hou. Blijven nadenken. Doe ik echt wat ik wil doen? Op gebied van Truth? Love? Power? Ik wil uiteindelijk alles uit dit leven halen wat erin zit!

Steve heeft een website, en dat staat vol blogs en podcasts, bijna geen beginnen aan. Ik verwijs dan liever naar een -voor mij- inspirerend stukje uit zijn boek, op pagina 24, daar staat een mooi gedicht ‘The Guy in the Glass’ van Dale Wimbrow. Ik geef jullie de eerste strofe (het woordje pelf in de eerste zin staat dan voor “wealth”):

When you get what you want in your struggle for pelf,
And the world makes you King for a day,
Then go to the mirror and look at yourself,
And see what that guy has to say.

Het is trouwens één van zijn praktische oefeningen, ga eens echt naar de spiegel en kijk naar jezelf. ‘Is the person staring back from the glass your friend?’ Ik wens het je van harte toe! Zoniet, is het nooit te laat om met persoonlijke ontwikkeling te beginnen!

Als ’t kind maar ne naam heeft

Noem het deconnecteren, onthaasten, vertragen of ontstressen…of gewoon vakantie?

Een weekje connectie maken met het bos, en niet met de wifi, ’t is eens wat anders.
En of doet het me goed! Ik heb al heimwee nog voor ik terug naar huis vertrek!
Ik heb echt wel iets van band met de natuur, zelfs al woon ik in het centrum van de stad.

Deze keer hadden we een huisje gezocht, midden in het bos en waar we zelf konden kokkerellen. De hond was mee, dus een hotel is dan al minder evident. En een week buffetten… been there, done that!

Na uren surfen op het net komen we terecht op Kölliger Muhle, in Köllig, Duitsland.
Niet te ver met de auto en toch ver weg van huis. En, dat er een ezel staat, en ook geiten, en dat vlakbij een rivier, maakt dat we onze keuze snel gemaakt hebben.

We zitten midden in het bos, dus we moeten niet ver van ons huisje lopen voor we niets of niemand meer zien of tegenkomen. Een wandelkaart hebben we niet maar ah, we gaan ook maar gewoon een rondje lopen. Een paar uur later lopen we nog door het bos, en hebben we geen idee waar we zijn, en hoe we terug moeten. Net als Hans en Grietje in het bos. Zonder broodkruimels.
De volgende dag doen we, ondanks dat het niet de bedoeling was, net hetzelfde. Alleen word ik er nu echt ongemakkelijk van. We moeten spaarzaam zijn met ons water, want t is bijna op, en we zijn echt verdwaald! We volgen een bordje ‘Eifelverein’ en ook ‘Monreal’, maar dit gaat eigenlijk overal en nergens naartoe. Dorie, ook geen wifi in het bos! Zelfs geen connectie om iemand te bellen! En het bos zegt ook niks. Zo klein dat we zijn als mensje in vergelijk met de krachten van de natuur. Hoe ironisch eigenlijk, dat connectie maken met het bos!

Is dat nu avontuur? Of eerder uit je comfortzone treden? Verdwalen in het bos lijkt zo sprookjesachtig, en toch wat beangstigend. Blijkt trouwens dat de steen met ‘Monreal’ op een teken is van de bedevaartsroute die daar loopt, een stukje camino op weg naar Santiago de Compostella. En Eifelverein is daar overal, dat is geen wandelpad in een rondje. Uiteindelijk moet je altijd terug van waar je komt. De broodkruimels volgen.

De vraag is altijd maar hoeveel tijd je nodig hebt om volledig te deconnecteren. Zelfs zonder wifi. Want na een weekje zit onze onthaasttijd erop. En gaan we terug connecteren. Met wifi. Met het dagelijkse leven en de daarbij horende sleur. En wat gaat dat verrassend gemakkelijk! Op dus naar de volgende bestemming! Of, verder zoeken naar dé oplossing om thuis tijdens werk en alle onvermijdelijke verplichtingen daarbij makkelijker de knop eens te kunnen omdraaien. Blijft een uitdaging.

P1100072
de rivier Elz in Köllig (berekoud :-))

De begrafenis

Een tijdje geleden is mijn tante begraven. Onze familie is nogal trots, dus eigenlijk wisten we maar amper dat ze al 8 maanden zo ziek was dat ze bijna al haar tijd doorbracht in het ziekenhuis. Te trots om iemand van haar broer of zussen onder ogen te willen komen. Laat staan neven en nichten. Alle respect, het was altijd zo’n nette dame, perfect gekleed en haar haren altijd mooi met speldjes opgestoken. Het doet me nadenken. Heel onze kant van de familie zit inderdaad zo in mekaar, wij zijn er goed in dingen voor onszelf te houden. Ik herken het helemaal.

Tijdens een afscheidsdienst word je geconfronteerd met wat oh zo bij het leven hoort en tegelijk zo angstaanjagend is: de dood. Ooit lig je daar zelf. En wat wil je dat ze dan over je zeggen? Hoeveel volk zou er zitten? De ceremoniemeester wijst ons heel sereen onze plaats. Die man kent zijn job.

Het zegt iets op welke rij je zit hoever je er zelf nog vanaf bent. Ik zit op de vierde rij. Maar mijn twee zussen zitten op rij drie! En ik ben nog geeneens de jongste! ‘Komen jullie niet hier zitten?’ Vragen ze stilletjes voor de dienst begint. Ik heb precies liever, onbewust op die moment, dat zij zich verplaatsen naar de vierde rij. Bijgeloof? Mijn tijd is weeral een generatie dichter bij het einde. Op de eerste en de tweede bank zitten mijn ouders, en andere tantes en nonkels. Allemaal zien ze er veel ouder uit dan de vorige keer dat ik ze nog zag. Mijn meest heldere herinnering is dan ook de feestjes bij ons bomma vroeger, de tijd dat ik nog deel uitmaakte van de vorige generatie. Met alle tantes en nonkels, neven en nichten aan één grote tafel! Dan gingen er pakjes rond met koordjes die je met vorken moest losprutsen, tot iemand anders een zes gooide met de dobbelsteen. Met wat geluk zat er een cent in, of anders een knoop, maar het plezier dat juist jij dat pakje open kreeg binnen de tijd vergeet je nooit. Waar is die tijd. Lang geleden. Om het geheel compleet te maken, zegt mijn neef naast me nog tegen me dat de tijd aangebroken is dat we mekaar alleen maar op begrafenissen zien. Moeilijk om toe te geven dat hij gelijk heeft.

Ik ben eigenlijk niet meer zo gelovig. De teksten die de pastoor vooraan uitspreekt plakken niet zo op mij, en maken dat ik mijn emoties bij momenten onder controle heb. Ook tijdens de muziek, een orgel ondersteund door enkele koorleden, kan ik mijn tranen redelijk bedwingen. Maar als ik de schouders van mijn nonkel op een neer zie gaan van het snikken, en ook anderen hun zakdoek zie bovenhalen, schiet de krop in mijn keel. De persoonlijke boodschap van mijn neef, het petekind, pakt iedereen. Nogal onvoorzien pakt hij het woord, hij staat dus ineens vooraan naast de pastoor, en na mekaar een aantal seconden aan te kijken en de pastoor bruusk zijn zin onafgemaakt stopzet, zegt mijn neef: klein intermezzo, en een kleine lach gaat door de kerk. Hij heeft een en ander opgeschreven, wat persoonlijke zaken over onze tante, en daarmee raakt hij iedereen. Mijn neef heeft zoiets altijd goed gekund. Ik zie hem nog staan op een stoel op ons jaarlijks nieuwjaarsfeest, een of ander sketchke nabootsend van Urbanus. Iedereen lag strijk hoe hij deed dat hij zijn tekst zocht tussen allemaal kleine snippers papier die hij uit zijn broekzak in het rond smeet, want op een van die minuscule briefjes stond dan zogezegd op wat hij wilde zeggen. Hilarisch!

Na de kerkdienst duiken we onder de zussen nog een cafeetje binnen voor een koffie. De emotie moet er wat af. Efkes napraten. Vooral roddelen. Een aantal leuke anekdotes komen aan bod. Mijn ene zus moest lachen met het feit dat een van de ceremoniemeesters het ruitje van de lijkwagen aan t poetsen was. Mijn tante is gecremeerd maar goed, dan kan ze toch nog iets zien voor ze bijgezet wordt op haar definitieve rustplaats. Mijn andere zus kan er maar niet over hoe sommigen er zo anders uitzien. Beiden zeggen me wel dat mijn gezicht boekdelen spreekt hoe ik over sommige dingen denk.

Maar, waar de kerk al goed voor is, al is het ook voor de ongelovigen onder ons, we bidden tot God, en ineens schijnt, op deze regenachtige dag, de zon binnen door de glasraampjes van de kerk. Recht op mijn zus haar hoofd. Zij doet beleefd wat de pastoor vertelt, en vraagt vergeving voor het feit dat ze soms zo’n bitch is op het werk. Ze voelt zich, zegt ze nippend aan haar thee, bevrijd. Kan ze weer opnieuw beginnen.

Marteltuigjes (laatste deel van de trilogie)

Ondertussen is niet meer Stijn, maar wel Tim mijn nieuwe kinesist. Dat zo’n wissel altijd wel wat gedoe met zich meebrengt, bewijst het feit dat ze mijn voorschrift kwijt zijn. Ik had dit anders wel aan Stijn gegeven. Maar hij dus niet aan Tim.

Mijn derde controle bij de specialist komt eraan. En ik heb schrik, want ik boek precies maar geen vooruitgang. 9u20 deze keer. En de zaal zit weer afgeladen vol. Slik. We willen wel diezelfde middag op vakantie vertrekken, dus hopelijk gaat het hier wat vooruit. Een uurtje later is het aan mij. En, zoals ik gewoon ben sta ik twee minuten later al terug aan de deur. Ik heb van dit bezoek vooral onthouden hoe de assistent het op de computer intikte:

‘uitleg over volledige extensie die niet reëel is’
‘verder kine doen’

Wel positief nieuws, mijn pink is toch sinds vorige keer van 60 naar 85% gegaan. Dat had ik niet verwacht! Meer kunnen ze voor mij niet doen. Tenzij ik ergens last van krijg, moet ik dus niet meer terugkomen! Gewoon nog wat beurten kine (met het nieuwe voorschrift dat ik meekrijg) zolang ik vooruitgang boek. That’s it!

Ik ben nog nooit met zo’n smile bij de specialist buiten gekomen 😊

Een vriendin

img_20180803_084641-e1533280316984.jpgVriendschap is liefde en rivaliteit. Toch als je het boek van Elena Ferrante leest; ‘de geniale vriendin’.

Niemand weet eigenlijk precies wie Elena Ferrante is; voor ’t zelfde geld is het een man. Maar blijkbaar vinden de Italianen die plezant, boeken lezen van iemand die ze niet kennen. Een gesigneerde versie kan je dus vergeten! Al 25 jaar blijft hij of zij onder de radar. En ondertussen publiceert ze romans, waarvan deze eerste van vier Napolitaanse Romans over Lila en Elena in verschillende fases in hun leven. Zou het autobiografisch zijn?

‘De geniale vriendin’ speelt zich af tijdens de kindertijd van de twee meisjes. Met het eerste gepuber, andere vriendinnen en die eerste kus met een jongen. En hoe Lila en Elena tot mekaar aangetrokken en dan weer afgestoten worden. Jaloezie om wat de één meer en beter heeft dan de andere en andersom. Dit in een tijd waar het niet zo evident is voor kinderen om te studeren, zeker niet voor meisjes.

Het boek is overladen met details; dit zal ongetwijfeld de sterkte van de schrijver zijn om bij elk voorval nog andere voorbeelden te geven en dit heel gedetailleerd mee te geven. Voor mij persoonlijk vertraagt het soms de verhaallijn wel wat. Ik heb er langer over gedaan om het boek te lezen dan dat ik van mezelf gewoon ben.

Ik ben wel benieuwd naar het vervolg, dus zal zeker ooit deel twee van de Napolitaanse romans zijnde ‘de nieuwe achternaam’ lezen, maar eerst tijd voor iets anders!

Frank Zappa of Franz Kafka?

Ze leefden in een andere periode. Tegen dat Zappa geboren wordt (1940), is Kafka al lang overleden aan TBC (1924). Zappa maakt muziek, veel muziek, en Kafka schrijft (ook veel). Zappa is Amerikaan, en Kafka wordt geboren in Praag. Kortom, eigenlijk hebben ze niets met mekaar te maken. Misschien alleen passie die ze delen, elk voor hun eigen vak, Kafka voor het schrijven, en Zappa voor muziek. Ik heb het allebei.

Kafkaiaans of Kafkaësk. Dat laat Kafka ons alleszins achter. Veel mensen gebruiken dit woord, zonder zelfs een letter van Kafka zelf gelezen te hebben. Kafkaëske toestanden. Of Kafkaiaanse toestanden. Zijnde beangstigend. Of beklemmend. Of vervreemdend. Of allemaal tegelijk.

Zappa is een virtuoos. Uniek dat hij zich omringt met de beste muzikanten, deze ook zelf aanneemt, en betaalt. Ze moeten dan ook spelen wat hij schrijft; hij maakt de partituren voor elk instrument zelf (ahum). The Black Page is een partituur voor de drummer, zo genaamd omdat het blad zwart ziet van de verschillende noten erop…

Ik ken (nog) niet zoveel muziek van Zappa, en heb ook nog niet veel gelezen van Kafka. Maar, zoals ‘De Gedaanteverwisseling’ van Kafka me bijblijft, zal ook het concert van Zappa plays Zappa in het Rivierenhof me bijblijven. De oudste zoon van Zappa, Dweezil genaamd, naar de bijnaam van de kleine teen van Gail, de vrouw van Zappa, (zie hier het absurde van Kafka terugkomen) heeft zich, naar vaders voorbeeld, omringt met goede muzikanten, en brengt werk van zijn vader. Waarschijnlijk nooit écht Frank Zappa, maar ‘t komt toch dicht in de buurt.

2 mannen om nog verder te ontdekken. IMG_20180729_130300

Marteltuigjes (deel 2)

3 maanden geleden brak ik mijn vingers. Hoe de eerste twee maanden verliepen? Lees het hier: Marteltuigjes Ondertussen doen de voorgeschreven marteltuigjes hun werk, mijn vingers zijn ’s morgens niet meer plooibaar, maar staan schoon recht naast de middenvinger. Overdag dan alle moeite van de wereld doen om ze te plooien, om ze dan de volgende nacht terug recht vast te binden. Hoe sarcastisch kan het zijn.
Opnieuw een controle bij de specialist. Deze keer moet ik maar een half uur wachten om dan 2 minuten tijd bij de dokter door te brengen. Daar meten ze welke hoek je vinger al kan maken zonder er extra druk op te zetten. De ringvinger valt mee, het marteltuigje voor overdag moet niet meer. De pink echter maakt weinig vooruitgang. De hoek dat hij kan maken, is eigenlijk nog bijna hetzelfde als een maand geleden. Bij stijfheid van een vinger heb je recht op extra beurten kinesitherapie, dus een nieuw voorschrift voor 30 beurten. Mijn agenda blijft de volgende weken dus nog even vol staan.
De eerste zes maanden boeken we het meeste resultaat; een eventuele operatie beslissen we pas na die periode. Kom binnen 6 weken nog maar eens langs. Ik zeg hem nog snel dat ik dat eigenlijk zelfs niet overweeg, zo’n operatie. Zo stuurt hij me terug naar huis, of beter gezegd, naar de kinesist.

Een boek met een persoonlijke boodschap

Ik had net een boek gelezen van Mark Eyskens en had nog honger. Naar meer van dit. Ik was zo enthousiast over het eerste boek dat ik van hem las Zinzoeken? heeft dat eigenlijk zin?  dat ik direct een tweede van hem aanschafte en mee op reis nam om me er helemaal in te kunnen verdiepen.

Wat ik vooral meepak uit dit boek, is hoop. Echt.

P1090643

Ik heb mezelf altijd een optimist genoemd, maar de laatste tijd spookt het soms toch wel door mijn hoofd dat sommige dingen in de wereld niet meer kunnen beteren. Klinkt zwart he. Pessimistisch. Focus op het altijd slechte nieuws. En er gebeuren dingen waarvan mijn mond van verbazing open valt. Denk maar aan de verkiezing van Trump. En nu Erdogan weer. Misschien daarom heb ik mijn krant en weekblad abonnement stopgezet. Ik had er echt genoeg van.

Dit boek is voor mij dus echt een geschenk, om inzicht te krijgen in de problematiek, maar ook de hoop te koesteren dat er oplossingen zijn, en dat als veel mensen hetzelfde idee krijgen over iets, er echt wel een shift kan zijn. Zei Gandhi dat niet, dat je zelf de verandering moet zijn die je in de wereld wil zien? Ik wil niet idealistisch overkomen en mensen de les spellen hoe het vanaf nu dan moet, maar door zelf anders in het leven te staan hoop ik anderen de inspireren.

Dat heeft een naam, je bent dan meliorist. We zijn de wereldverbeteraars. We denken dat de wereld verbeterbaar is. En we blijven ons dus hoopvol afvragen ‘waarom niet?’. De tijd is er nog niet altijd rijp voor. Maar dat komt wel.

Parels uit Mallorca

We hebben rust nodig. Want we zijn moe. En doen we dus wat veel Belgen doen, een reis boeken. Geen culturele rondreis deze keer, niet te ver vliegen, en comfort is belangrijk! Dus, een all-in, naar een niet al te verre bestemming. Het wordt Mallorca. Vlucht + hotel + transfer inbegrepen, en eigenlijk al je eten en drinken tussen 7u30 en 24u ook. Das makkelijk.
We vertrekken vanuit Deurne, wat een luxe! Dicht bij huis, kleinschalig, niet teveel volk, en één vliegtuig met de keer. Ontspannend. Minder ontspannend zijn de kinderen die ofwel joelend van enthousiasme ofwel krijsend van vermoeidheid de rust op en rond het vliegtuig saboteren… maar goed, ’t is niet ver. De staking van de Franse verkeersleiders maakt het net iets langer dan normaal, maar 40 minuten langer wachten om in een **** resort terecht te komen… ach, je hoort ons niet klagen (alé, een beetje dan).

Ik kan niet tellen hoeveel bussen er staan bij de aankomst op de luchthaven in Playa de Mallorca. Als kuddedieren worden we opgewacht en op de bus geladen tot die vol zit, met valiezen en met reizigers, en jawel, met de nog steeds krijsende of gillende kinderen (nee, dat mag niet, zo stampen tegen de stoel hiervoor, dat is niet aangenaam voor die mevrouw. Alsof het dat kind wat kan schelen.)

De kamer is groot! Ons terras met uitzicht op strand en zee ook! Op de bovenste verdieping. Kamer 812. Wow! Room with a view. Buffetten ’s morgens, ’s middags en ‘s avonds dik in orde! Veel keuze, lekker eten, beetje minder lekkere wijn (maar op dit gebied zijn we veel gewoon) en tussendoor snacks à volonté. Gezellige bar aan de voorkant van het hotel, met super coupekes cava!

We willen die plastieken bekertjes van het zwembad niet, dus we schaffen ons een herbruikbaar bekertje aan. Ik raap ook geregeld de weggevlogen plastieken bekertjes op en gooi ze in de vuilbak (oorspronkelijke eigenaars: voel je aangesproken!). We zijn niet zo’n zonnekloppers, dus lachen alleen eens met de mensen die ’s morgens al hun handdoeken op de strandstoel gaan leggen en hem heel de dag bezet houden, ook al zitten ze de helft van de tijd met de beentjes ergens onder tafel (o ja, de handdoek wordt zelfs met speciale handdoekspelden vastgezet, zodat hij niet kan gaan waaien 😊, ik wist zelfs niet dat zoiets bestond). En wij eten ons bordje (meestal) helemaal leeg, en gaan bord per bord halen als we nog iets willen, niet zoals sommige niet te noemen nationaliteiten hun ganse tafel al overladen met borden met vanalles en nog wat (ze zouden het buffet eens niet moeten bijvullen) en meer dan de helft dan laten weggooien.

En dan de dagdagelijkse activiteiten van een all-in hotel… Van ’s morgens al leuren de animatoren met hun mattekes voor de yogaclass of stretching, of ze proberen je te overtuigen met een soort plastieken worst voor de aquagym, een crazy game (dan komen ze af met een bal, we hebben nooit ontdekt wat dit spel nu eigenlijk inhoudt) en dan de zumba in bikini… ’s avonds is het dan, na de kinderdisco, bingo avond, of fashionshow (met hotelgasten wel te verstaan), dan disco, de volgende dag een optreden van een coverbandje (ok, dat valt nog mee) en dan het ergste wat ze kunnen doen, een karaoke. Wat een kabaal. Dan liever een te betalen cocktail in het dorpke.

Een rustvakantie, dus eigenlijk hebben we buiten Cales de Mallorca niet zoveel van Mallorca gezien. En eerlijk, na een week hebben we deze formule eigenlijk wel gehad. Volgende keer wordt dus terug iets alternatiever of avontuurlijker!

 

Marteltuigjes

Het is nu net iets meer dan twee maanden geleden dat ik mijn vingers brak. Mijn pink en ringvinger van mijn linkerhand (schrijfhand trouwens) bleven hangen achter het laatste trapje waar ik afviel. Op 1 april om precies te zijn. Eigenlijk echt grappig is het niet.

Maar, hoe dingen dus fout kunnen gaan. We zitten in het buitenland. Nog binnen Europa, dus dat zou nog enigszins geruststellend moeten zijn. Niks lijkt minder waar als je op de spoed terecht komt, op paasweekend dan nog. Na de bevestiging, ja, ze zijn gebroken, alé, één van de twee toch, ga ik ingetaped mijn laatste nacht doorbrengen in een hotel in Londen voor ik, op paasmaandag, met de Eurostar terug naar huis ga.

Toch maar naar de huisdokter he, je weet nooit. Ah, gewoon intapen, die zwaar gekneusde drie tot vier weken, en die gebroken pink zes tot acht weken. That’s it.
Ondertussen ga ik ook nog naar de osteopaat, voor mijn rug (niet van die val trouwens). Die verwijst me subtiel door naar een specialist als hij mijn vingers ziet. ‘je wil toch dat je ze volledig terug kan gebruiken nadien’. Uiteraard, ’t is mijn dominante hand.

Mijn vingers zijn al vier weken ingepakt als ik bij de specialist ben. Ik zou bijna zeggen dat die lijkbleek uitslaat als hij mijn vingers ziet. Hij pakt ernaar, en ik steek ze snel onder de tafel. Na de nodige foto’s blijkt dat ze wel degelijk beide gebroken zijn, de scharnieren van de pink boven en onder, en van de ringvinger enkel de onderkant. ‘vanaf nu niet meer ontlasten, die spalk eraf, en beginnen bewegen!’ zware kinesitherapie. 18 beurten. Het maximum dat je terugbetaald krijgt van de ziekenkas. Hij voegt er nog aan toe: ’t is in uw eigen belang mevrouw, anders staan die gans je leven stijf’. Van vingers willen we dat niet.

Voor diegenen onder ons die al naar de kinesist geweest zijn, dat is dus geen pretje. Na een half uur trekken en buigen aan die vingers kom ik telkens met barstende koppijn buiten. Maar we hebben veel werk, binnen vier weken terug naar de specialist om te laten zien dat ik al iets in de richting van een vuist kan maken.

En die dag is er snel genoeg. Ik ben ook niet de enige, de wachtzaal zit afgeladen vol. Eindelijk is het anderhalf uur later aan mij. Hij kijkt er misschien twee minuten naar. Ik zit trots mijn vingers te plooien zover ik kan. Doorverwezen naar Vigo. Ze gaan daar ‘iets’ maken dat, bovenop kinesitherapie voor alle duidelijkheid, het herstelproces kan helpen. Iets voor ’s nachts, en iets voor overdag.

Ik geef ze de naam marteltuigjes mee.