Het mooiste land van de hele wereld

De krantenkoppen schreeuwen het uit. Het land is in crisis. Er is hongersnood. Miljoenen mensen ontvluchten het land. Al staat dit nieuws niet op de eerste pagina. Want uiteindelijk, ook al leven we in een werelddorp zoals Mark Eyskens het zo mooi omschrijft in Een boek met een persoonlijke boodschap, Venezuela ligt nu eenmaal aan de andere kant van de wereld. Ver van ons bed. Maar niet voor mij. Mijn hart bloedt mee met de inwoners. Ik ben er immers zelf geboren.

Ik was twee jaar als ik naar België kwam, dus van die periode weet ik niets meer. Daar kan mijn zus meer over vertellen, zij was acht, en ging er ook naar school. Ze vertelt nog steeds over de roze en de blauwe badkamer die ze hadden in het appartement. Mijn mama vertelt over het Belgische witloof dat ze daar kon kopen. Ze vertelde onlangs nog over de bobijn die dienst deed als tafeltje, maar die ook de ideale verstopplaats bleek voor de vele kakkerlakken (ja, die zitten er ook). De afvoerputjes in elke kamer die het poetsen makkelijk maken, zijn handig voor de diertjes om zich te verplaatsen. Ik ging in 2006 terug naar Venezuela en maakte er een prachtige rondreis. Venezuela is écht het mooiste land van de hele wereld (ja, ook al zag ik ook veel kakkerlakken).

We landen in de hoofdstad Caracas, waar ik twee jaar gewoond heb, en waar onze rondreis begint. De lekkere tropische temperatuur waait je tegemoet. Richting Maracay, met zijn vele suikerrietvelden. Tja, Venezuela is dan ook het land van de rum en de cacao. We bezoeken het NP Henri Pittier, en de dorpjes Chorini en Chuao, via vissersgehucht Puerto Colombia.

Onze tocht gaat verder naar Het dak van Venezuela: het Andesparadijs, met het meest toeristische stadje Mérida.

042

Venezuela betekent eigenlijk ‘klein Venetië’, ik snap al waarom als we het meer van Maracaibo opgaan.

Mérida heeft zoveel te bieden! Een universiteit waardoor ze het culturele centrum van het land is, én ze heeft ook heladería Cormoto, bekend uit het Guinness Book of Records met maar liefst 700 verschillende smaken ijs! (ik hou het veilig met de liqueur smaken anijs en curacao). Maar ze heeft ook de hoogste kabelbaan van de ganse wereld, die gaat tot een hoogte van 4.675 meter! Dat moeten we proberen!

Onze reis zet zich verder naar Los Llanos, de laagvlakten van Venezuela. Veel fauna en flora, en prachtige zonsondergangen! Hier zie ik voor het eerst in mijn leven hele vluchten ara’s, prachtig en ontroerend!

131
De legendarische zonsondergang van Llanero

Het NP Morrocoy staat ook op het programma. Eerst de woestijn van Coro (ja, Venezuela heeft ook een woestijn!) en dan, grotten, vleermuizen en vele koraaleilandjes. Hiërogliefen van Indianen, en dan de Grot Van De Maagd, die staat vol beeldjes, prentjes, foto’s en zelfs T-shirts en petjes om de doden te herdenken. Eén keer per jaar is hier nog een mis in de grot, dan komt iedereen met bootjes naar hier. Een katholiek land.

Al zoveel prachtige dingen gezien, en dan moet – voor mij – het spannendste stuk van de reis nog beginnen. We ruilen onze valies in voor een rugzak, en gaan mee op trektocht met wat locals dieper de Orinoco Delta in. Hoe zalig is dat! Apen, ara’s, piranha’s, kaaimannen, schildpadden, honderden vogels en beestjes, overal! Het gebied van de Warao Indianen, die hier nog steeds wonen. Overdag met de boot tussen de mangroven en over de moerassen verdwalen, beestjes spotten en zwemmen tussen de piranha’s die we dan ’s avonds proberen te vangen om te eten. Hoe geweldig is het hier eigenlijk. De geluiden die je dan ’s avonds te horen krijgt, laten je de vele muggen rond je hoofd vergeten.

Om ons te verplaatsen tijdens deze rondreis gebruiken we bus, boot, en ook vliegtuigjes. Deze worden hoe langer hoe kleiner. Als we ons verplaatsen naar het NP Canaima kunnen we er met 9 juist in. De Orinoco Delta vanuit de lucht! Hoe graaf is dat! Tepuyes (tafelbergen)! En als kers op de taart vliegen we voorbij de watervallen del Angel, de hoogste van de ganse wereld.

Kortom, Venezuela is een pareltje. Getuige toch de mooie foto’s, niet? Met een uitgebreid aanbod, en van vele dingen het hoogste, grootste en beste. Voor mij verdient dit prachtige land veel beter dan dat het er nu aan toe gaat. De gids vertelde het toen al, ze hebben Polar, het bekendste bier van hier, en grapte erbij dat  dit staat voor Para Olvidar Los Amores Rotos. Ik wens het hen toe, dat ze af en toe hun miserie kunnen vergeten, maar hoop vooral dat een vredevolle toekomst voor hen héél snel terug mogelijk is! Amén!

Palmbomen tellen op Punta Cana

P1020459Ik weet het, vandaag de dag is het misschien niet meer verantwoord om voor een week naar de Dominicaanse Republiek te vliegen, al compenseer ik de uitstoot wel, maar hoe heerlijk is het! Bounty Island! Echt een plaats om tot rust te komen. Kilometerslange witte stranden, ontelbare palmbomen en dat in tropische temperaturen. Dat Columbus dacht dat hij het mooiste land ter wereld had gevonden bij het zien van de stranden vol palmbomen en kokosnoten; wie kan het hem kwalijk nemen.

We verblijven in een Riu resort, een keten van vijf grote hotels op en rond het strand in Punta Cana. Een all-in service, met buffetten en snacks, kleurrijke cocktails en ontelbare zwembaden. En dan de zee. Witte stranden aan een prachtige, blauwgroene en warme zee. Een briesje. Hier geen vieze plastiek tussen je tenen bij de strandwandeling (zoals ik voorhad in Bali Onweer in Bali), wel wat aangespoeld wier, maar hey, dat is de natuur he.

Het contrast met de bevolking is natuurlijk groot. Zoals verschillende landen in de Caraïben is ook de Dominicaanse Republiek een ontwikkelingsland. Eenmaal buiten het resort zie je verschillende constructies van onder andere golfplaten die zoiets als een huis moeten voorstellen. Ik mag er niet aan denken wat daar van overschiet als de zoveelste orkaan passeert. Het is dan soms ook een dubbele als je als toerist naar zo’n oord reist, ondersteun je de economie of eigenlijk helemaal niet? In een all-in resort gaat het geld natuurlijk niet naar de lokale bevolking.

P1020542

P1020419
ja, palmbomen worden ook gesnoeid!

De ketens bieden anders wel werkgelegenheid, met kost en inwoon. Er komt een nieuwe middenklasse, die wordt opgeleid in het hotel, kan opklimmen en talen kan leren. De dollars (zeker voor een all-in vakantie is de lokale peso niet interessant, en eigenlijk verboden in- en uit te voeren) als fooi zijn dan weer mooi meegenomen. ¿Cómo estás? ¡Excelente!

Mag ik een oproep doen naar diegenen die nog naar daar willen reizen? Geef geen geld uit aan die mannen die met ara’s en apen leuren op het strand. Die beestjes leven niet in de beste omstandigheden dus dit mag stoppen wat mij betreft. En alsjeblief, laat geen peuken achter op het strand. Dat wier tussen je tenen is natuurlijk, een peuk allerminst. Als toerist zijn we allemaal verantwoordelijk om het even proper achter te laten dan dat we het gevonden hebt. Maar, voor de rest, genieten maar!

P1020598

Een jaartje bloggen

Eind 2018. Begin 2019. Tijd voor een bezinningsmomentje.

Meestal heb ik al wel mijn lijstje met goeie voornemens en to do’s klaar, al lang voor het nieuwe jaar begint. Dit jaar heeft Kerstmis me in alle drukte zó gepakt op snelheid, dus daags voor oudjaar zit ik dus nog met een writer’s block wat lijstjes betreft. Misschien moet ik het maar gewoon afschaffen. Alleen, dan heb ik ook niets om af te vinken nadien, en heb ik eerlijk gezegd schrik dat 2019 even rap gaat gaan als 2018. Zonder veel stil te staan. Gewoon gaan.

Misschien eerst even terugblikken op 2018, dat helpt.

Ondertussen is mijn dochter 19 geworden en gestart aan de hogeschool. Ik ga er hier niet over uitweiden, de rol als moeder verdient een gans eigen hoofdstuk, dat schrijf ik ooit wel eens als ik er klaar voor ben. Ik ben zelf nog altijd aan ’t studeren voor die master psychologie, al gaat dat trager dan ik wil (prioriteiten hé). En ja, ik heb mooie reizen gemaakt, héle mooie reizen! En, de grote uitdaging voor 2018, beginnen bloggen (Joepie! Ik ben een blogger!), is me toch ook gelukt. Op dit moment staan 25 blogs online. En, ook mijn eerste gastblog voor liefdevoorreizen (Las Vegas) is online gegaan!

Qua werk had ik een aantal mooie projecten, waardoor mijn focus voor loopbaanbegeleiding een beetje op de achtergrond is komen te staan. Dit wil ik voor volgend jaar veranderen. Ik wil, ook door de extra opleiding tot erkend burn-outcoach, een beter evenwicht tussen de persoonlijke begeleiding aan particulieren (loopbaanbegeleiding en coaching) en HR opdrachten bij bedrijven. En dan ook, als het even kan, genoeg vrije tijd voor mezelf. Genoeg bezinningsmomentjes. En, uiteraard, opnieuw, mooie, verre bestemmingen om te ontdekken!

Mijn vriend heeft eigenlijk geen lijstjes als ik het hem vraag, dus hij kan me ook niet helpen met de mijne. Hij vraagt me waarom mensen persé lijstjes willen per 1 januari. Willen stoppen met roken, of meer sporten. Alsof dat niet kan gewoon in ‘t midden van ‘t jaar. Elke dag is er éne. Daar zit iets in.

Maar, op dit moment van het jaar past het wel jullie een pracht van een jaar 2019 te wensen! Bedankt lieve lezers, om mijn blogs te lezen en voor de reacties die ik hierop kreeg het laatste jaar. ik blijf alleszins verder bloggen! Dat moet zelfs niet op een to do lijstje, is voor mij al een vanzelfsprekendheid geworden! 😊

Tot volgend jaar!