De balletdanseres van Auschwitz

Ik heb al eerder over een vrouw geschreven die je volgens mij moet leren kennen (zijnde Frieda Klein, weet je nog? Iemand die je moet kennen), maar dit is toch nog een ander kaliber. Dr. Edith Eva Eger, beter bekend als de balletdanseres van Auschwitz. Deze keer geen fictief personage, maar een vrouw van vlees en bloed, die haar traumatische verleden inzet om anderen te helpen. Ze schreef twee boeken, De Keuze, en Het Geschenk. En dat het een geschenk is deze te mogen lezen.

Ik las eerst Het Geschenk, haar tweede boek. Onder de titel staat: 12 lessen die je leven kunnen redden. Dat moet ik toch lezen denk ik dan. Hoe kan je ondanks trauma’s toch kiezen om te leven in vrijheid? Hoe geraak je uit je slachtofferrol? Iedereen heeft ‘krassen op zijn ziel’, en toch kan je kiezen hoe je met lijden omgaat. Niet leven met schaamte en schuld, maar de beste versie van jezelf worden. Door met veel compassie naar jezelf en naar de andere te kijken, leer ik ook uit de film die ik recent zag: ‘The Wisdom Of Trauma’. Dr. Gabor Maté. Ook de moeite om te vermelden.

Maar nog meer dan het tweede boek van Dr. Eger ben ik onder de indruk van haar eerste boek ‘De Keuze’. Haar levensverhaal. Hoe ze op haar 16 jaar terechtkomt in Auschwitz en verplicht wordt om te dansen voor de Engel Des Doods. Hoe ze na een jaar van honger, extreem lijden en terreur gered wordt en haar zoektocht start naar haar plek in de wereld, met vallen en opstaan, met pijn, verdriet, vergeving en woede. Hoe ze durft te geloven dat haar gedachten van haar zijn, en nooit van iemand anders. En hoe ze oh zo vol compassie anderen helpt om ook hun plek in de wereld te vinden. Het is haar verhaal en dat van haar cliënten die maken dat ik het boek na het lezen van de laatste zinnen dichtsla met een grote snik. Deze krijgt een mooi plaatsje in mijn boekenkast.

‘En hier ben jij. Hier ben jij! In het heilige heden. Ik kan je niet genezen – niemand anders kan dat- maar ik kan jouw keuze om de gevangenis in je gedachten af te breken, steen voor steen, met je vieren. Je kunt niet veranderen wat er is gebeurd, je kunt niet veranderen wat je hebt gedaan of wat je is aangedaan. Maar je kunt ervoor kiezen hoe je nú leeft. Mijn lieve schat, je kunt ervoor kiezen om vrij te zijn.’

Edith Eger

Voor de perfectionisten onder ons

Als je cliënten met stressklachten of burn-out begeleidt in hun herstel, kan je bijna niet om perfectionisme heen. De meesten die in burn-out gaan, zijn heel betrokken bij hun werk, nemen graag verantwoordelijkheid en jawel, zijn perfectionistisch. Ik blijf vinden dat het niet negatief hoeft te zijn om ‘dingen goed te willen doen’, maar teveel is teveel natuurlijk. Perfectionisme kan je serieus ‘nekken’.

En, als we dan op zoek gaan naar informatie rond perfectionisme, kan je niet rond Marcel Hendrickx heen. Hij schreef ondertussen ‘Zeg me dat ik oké ben’ en ‘Burn-out begint in de kleuterklas’ over perfectionisme, hoe dit een synoniem is van bevestigingsdrang, en hoe perfectionisme mensen doet opbranden. Marcel gooit zijn leven over een andere boeg nadat hij een hartinfarct krijgt op zijn 46ste. Hij ontwikkelt vanuit zijn eigen ervaring een bepaalde coaching methodiek om de strijd met perfectionisme aan te gaan, bij hemzelf, maar ook bij anderen. Perfectionisten onder ons, tijd om je leven (terug) op de rails te krijgen!

Onze intuïtieve geest is een heilig geschenk

En onze rationele geest een trouwe dienaar

We hebben een maatschappij geschapen die de dienaar eert

En het geschenk vergeten is.

Albert Einstein

Wat is perfectionisme? Zoals gezegd, is het een synoniem van bevestigingsdrang; mensen met perfectionisme hebben een onblusbare drang naar bevestiging. Het zijn pleasers in relaties en leggen de lat voor zichzelf heel hoog. Tegelijk zijn het controlefreaks, ze vertonen piekergedrag, en dikwijls zijn ze angstig. Ze hebben last van uitstelgedrag en keuzestress, en ze hebben een te groot verantwoordelijkheidsgevoel. Het zijn echte doorzetters. Herkenbaar?

Velen onder ons leven vandaag als een ‘kop op een stok’. Zo benoem ik het ook tijdens mijn coachingsessies. Verstand is alles, buikgevoel en intuïtie tellen niet meer mee. Dat is ook waar de quote van Albert Einstein naar verwijst; in deze maatschappij is ratio alles, emo niets. Mensen maken geen verbinding meer met hun emoties en gevoelens en proberen alles te begrijpen. Onze voelvaardigheden zijn we onderweg (soms al in onze kindertijd) verloren.

De techniek die Marcel toepast heet de OCP-methodiek, Ontwikkelingsgericht Coachen van mensen met Perfectionisme. We hebben twee delen in ons, vergelijkbaar met onze twee hersenhelften. Het deel dat het patroon in stand houdt, is meestal sterker dan het deel dat Marcel ‘het vrije kind’ noemt. Deze twee delen beter leren kennen en in evenwicht brengen is de bedoeling van deze coachtechniek. Dikwijls zit er wel een innerlijke criticus bij, hierover kon je al lezen in Mijn innerlijke criticus.

En je gedrag naar bevestiging wordt een patroon, waar je soms zelf niet meer aan uit kan. Je blijft maar doorgaan, nog meer, en nog beter, tot het helemaal niet meer gaat. Herken je dit? Wacht dan niet tot je tegen de muur aanloopt, maar zoek nu al hulp om te kijken hoe je met perfectionisme kan leren omgaan.

Wil je meer lezen over perfectionisme? Recent verscheen er ook een blog over bij www.dialogisch.be, met 10 tips voor perfectionisten https://www.dialogisch.be/omgaan-met-je-perfectionisme-10-tips-voor-echte-perfectionisten/

Mijn innerlijke criticus

Tijdens de sessies met mijn klanten hebben we het regelmatig over onze eigen innerlijke criticus. Een innerlijke wat? Ja, criticus. Dat is dat irritant innerlijke stemmetje die aan onszelf kritiek geeft, zoals: Je kan dit toch niet, je bent niet goed genoeg, dat had je niet moeten zeggen, niemand vindt jou aardig,… herkenbaar?

We ontwikkelen al vroeg in ons leven een innerlijke criticus, omdat het nu eenmaal onvermijdelijk is dat je als kind met pijn te maken krijgt. De innerlijke criticus wil eigenlijk dat het goed met ons gaat, hij wil ons schaamte en pijn besparen, dus, simpel gezegd, we beginnen onszelf af te wijzen uit voorzorg dat anderen dat kunnen of moeten doen. Alleen, het zal nooit goed genoeg zijn voor onze innerlijke criticus. We boycotten vooral onszelf op die manier. Tijd dus om een gesprekje aan te gaan met onze innerlijke criticus!

Ik bevraag mijn klanten dikwijls naar hun innerlijke criticus. Hoe noemt hij? Of is het een zij? En hoe ziet hij of zij eruit? Hoe kan je hem of haar herkennen? Door er een personage van te maken, is het makkelijker de dialoog aan te gaan, en dat is precies wat nodig is om je eigen leven terug in handen te nemen. Gewoon dat duveltje van je schouder afgooien? Dat zal niet lukken. Wat wel lukt, is je innerlijke criticus bondgenoot maken van je leven; zet hem op de achterbank en kruip zelf achter het stuur!

Veel heeft te maken met hoe kwetsbaar we ons durven opstellen. Daarvoor verwijs ik graag naar Brené Brown, de specialiste als het gaat over kwetsbaarheid. Kwetsbaarheid? Wat is dat? We leven immers in een cultuur waar het altijd maar meer en beter moet, en gewoon jezelf zijn is tegenwoordig al een hele opgave. Laat ons zeggen dat nu net in eigenwaarde je sterkte ligt om je eigen leven te leiden.

Want, eigenlijk, die innerlijke criticus is gewoon een bangerik. Aan iets nieuws beginnen? Stel je voor dat het niet lukt. Door onze innerlijke criticus te proberen begrijpen vanwaar die angst komt, kunnen we hem geruststellen, en onze creativiteit terug inzetten. Overal waar schaamte en pijn zit, komt de criticus piepen om je tegen te houden dit risico te nemen. Hij houdt je in een slachtofferrol, en laat je mogelijks denken dat je minder bent dan een ander. Maak er een berekend risico van (wat is het ergste dat kan gebeuren?) en neem je leven terug in handen. Dat is de enige manier om de beste versie van jezelf te worden!

Ik las voor het schrijven van dit artikel onder andere het boek ‘De Innerlijke Criticus ontmaskerd’ van Hal & Sidra Stone. Zij hebben de Voice Dialogue methode ontwikkeld, om met je innerlijke criticus in dialoog te gaan en terug zelf achter het stuur te kruipen van je leven. Zo maken we van een innerlijke criticus een meelevende criticus die ons dient. Het (blijven) proberen waard!

Een zoektocht naar dankbaarheid

Lilian Jans-Beken, de schrijfster van dit boek, is een van mijn voorbeelden. Zij studeerde aan de Open Universiteit richting Levenslooppsychologie, en heeft zich zo gespecialiseerd in dankbaarheid dat ze er ook een dokterstitel aan overhoudt. Als experte geeft ze nu lezingen over dankbaarheid, en ze heeft ook een vragenlijst ontworpen om dankbaarheid te meten.

Ik ben ook enorm bezig met de positieve psychologie, niet alleen in mijn coaching, maar ook in mijn eigen dagelijks leven, en ik heb recent mijn bachelor thesis geschreven over optimisme. Vandaar dat mijn keuze voor het masterprogramma ook snel gemaakt was, levenslooppsychologie, met een focus op, jawel, de positieve psychologie.

Lilian zweert bij dankbaarheid. Als je haar op sociale media volgt, begrijp je wat ik bedoel. Elke dag post ze wel iets waar ze dankbaar voor is. Iets dat ik aan mijn klanten ook meegeef: schrijf elke dag drie dingen op waar je dankbaar voor bent. Een hulpmiddel om uit de negatieve spiraal te geraken en je positief te focussen. Met resultaat, ik heb klanten die me komen vertellen hoe ze hun lijstje ’s avonds overlopen met hun partner en het zo tot een routine maken.

In Lilians boek komen een heel aantal mensen aan het woord hoe zij dankbaarheid ervaren hebben in het leven. Dankbaarheid is een positief gevoel, en kan je zelfs ervaren als het allemaal eens niet zo goed gaat. Wil je meer weten? Bezoek dan Lilian’s site: www.lilianjansbeken.nl

Niet geluk maar ons dankbaar, het is de dankbaarheid die ons gelukkig maakt

David Steindl-Rast

De Kracht van het Nu

Tijd is een illusie. Eigenlijk is er maar één moment, en dat is het Nu. Al leven veel mensen, zoals ik ook, meer in het verleden en in de toekomst. Daarover schreef Eckart Tolle een boek: ‘De Kracht van het Nu’. Een gids voor een bewust en gelukkig leven.

De druk die ik heb van het boek, de 36e ondertussen, geeft aan de hand van vraag en antwoord uitleg bij de weg naar meer bewustzijn, en meer verlichting. En al denk ik daar wel over na, het wordt voor mij toch ook een beetje zweverig. Dat is volgens de schrijver echter het probleem, we leven teveel in ons hoofd, en we worden ons denken. Al de ‘wat als’ en de ‘stel dat’ vragen. Het Zijn, waar we naar op zoek gaan, is niet te begrijpen door het verstand. Misschien ben ik er nog niet klaar voor.

Wat ik wel begrijp, is het verschil tussen Chronos en Kairos tijd, waar een vriend me laatst op wees. We hebben veel Chronos tijd, onze klok geeft dit aan, en we rushen ons vanaf we opstaan van de ene bestemming naar de andere hobby, om nog op tijd thuis te geraken om op een redelijk uur te kunnen eten. De ratrace. Geen ontkomen aan. Geen tijd voor creativiteit en bezinning, tenzij we daar bewust tijd voor maken. De Kairos tijd daarentegen is onze innerlijke tijdsbeleving. Wanneer adem je nog eens spontaan in en uit en geniet gewoon van het moment? Daar raakt deze theorie aan wat Eckart Tolle ons wil zeggen, Kairos tijd is het Nu.

Waar ik het mee eens ben, is dat alles begint bij bewustzijn. Niet gewoon na-apen en onbewust in het leven van vandaag staan. Kennis is ook van belang; weten wat verkeerd is en hier ook naar handelen. Het tweede niveau die de schrijver probeert aan te geven, me in een nieuwe bewustzijnstoestand te brengen, lukt niet. Maar ach, misschien is het zaadje naar meer verlichting geplant. Geduld en herhaling bieden misschien de oplossing. Maar voorlopig gaat het boek toch terug de kast in, op naar het volgende!

Mijn persoonlijke quarantaine

Voor wie mij kent, weet dat ik het oh zo moeilijk heb om niet op reis te kunnen gaan. En ja, dat is misschien niet de prioriteit vandaag, en toch. Ik ben al jaren gewoon om toch meerdere trips per jaar te doen, ver weg van hier. Voor mij is dat de ultieme manier om afstand te nemen en efkes tot rust te komen. Mijn laatste reis dateert van januari 2020 Cambodja: wat een koninkrijk! dus net een jaar geleden. Het is al héél lang geleden dat ik zo lang achter elkaar thuis bleef.

Met gevolgen. Ik heb precies een jaar aangemodderd. Zoals elke zelfstandige heb ik corona wel gevoeld in mijn opdrachten en mijn omzet, zeker tijdens de eerste lockdown. Gedwongen neem ik wat online zaken op, maar ik heb toch een uitgesproken voorkeur voor het live contact. Ik kreeg meer en meer het gevoel dat ik de controle aan het verliezen was; ik kon niet ontspannen, maar werkte nu ook niet zoveel dat mijn omzet gelijkwaardig kon worden aan die van de jaren daarvoor. Ik werd precies half depressief, had uiteindelijk geen zin meer mijn bed uit te komen.

Ik besef dat ik echt aan het wachten was tot corona overwaaide, en ik terug reisjes kon plannen. Eerst wachten tot de zomer, dan tot het najaar. En nu, een jaar verder, besef ik dat ik veel eerder wat rust had moeten inplannen, al is het in eigen land. Op naar de Ardennen!

2020 had voor mij het jaar moeten zijn dat ik begon aan mijn nieuwe carrière als schrijfster. Ik had een schrijfweek gepland in Griekenland, en, ik had mezelf twee maanden beloofd om hier verder aan te werken. Corona stak er een stokje voor. Geen schrijfweek, en door de gedaalde omzet en mijn aangemodder beperkte ik 2 maanden tot 3 weken. Uiteraard dicht bij huis, dus ook het werk reist bewust en onbewust mee. En ook al heb ik in de Ardennen geen bereik; geef mij toch maar een andere tijdzone om er helemaal uit te zijn!

Maar goed, ik kijk niet helemaal negatief naar 2020. Door corona en het vele thuiswerk, ook van mijn partner en dochter, heb ik eigenlijk van dag op dag beslist dat het bij ons te klein werd, ook om mijn praktijk coronaproof draaiende te houden, dus we hebben een huis gekocht. Dat ging ineens heel snel, het tweede huis dat we bezochten was ineens naar ons zin, dus we zijn op deze moment volop aan het verhuizen naar onze nieuwe stek. Heel spannend allemaal. Ik word hier echt vrolijk van, want niet alleen heb ik een prachtige zolderruimte als praktijk, er is ook een aanpalend dakterras dat roept om ingericht en gebruikt te worden! Laat weten als je binnenkort graag een koffie komt drinken!

Ik noemde mijn trip van 3 weken mijn bezinningsreis, en ik merkte dat ik ook anderen kon inspireren met dit idee. Ook al had ik werk bij, de dagelijkse wandelingen met Reynaert in het aanpalend bos zijn onvervangbaar. Ik heb alle seizoenen gehad, van zon tot regen, van sneeuw tot pakken sneeuw! Een prachtig tafereel! Toch een tempo lager als anders. En tegelijkertijd mijn eerste doel afgeklopt, minstens 6000 stappen per dag. Ik las ook veel boeken, en ben terug wat on track met mijn zaak, door voor mij de focus helder te krijgen. De combinatie van alleen zitten in het bos met het bezoek van het thuisfront de weekends werkte voor mij wel. Ik had een heerlijke tijd. En nee, mijn boek is nog niet af (wat had je gedacht), maar de plannen zijn er, en de eerste lijnen staan op papier! 😊

Optimisten, kom uit de kast! (maar blijf in uw kot)

Vandaag hebben we er zoveel belang bij. Om optimistisch te zijn. Om de moed te houden, en te geloven dat er een tijd na Corona komt die ook nog de moeite waard is. En laat dat nu net het onderwerp zijn waar ik me op verschillende manieren in aan het verdiepen ben: Optimisme.

Ik ben student psychologie aan de Open Universiteit, en ik schrijf dit jaar mijn thesis. Die kadert in een ruim onderzoeksproject ‘Zelf mogelijkheden voor persoonlijke groei en professionele ontwikkeling scheppen’. Bingo! Ik ben zelf altijd op zoek om mezelf te verbeteren, persoonlijke ontwikkeling is immers een van mijn kernwaarden, en daarnaast probeer ik via coaching anderen ook te stimuleren om zelf achter het stuur te (blijven) zitten van hun loopbaan, en hun leven. Dit vraagt voor de meesten onder ons toch wel wat effort. Daar zijn heel wat oefeningen voor, om te ontdekken wat je talenten zijn, wat je belangrijk vindt, wat op deze moment in je leven bepalend is enzovoort. Maar zelfs met al deze oefeningen moet je er natuurlijk nog wel zelf aan beginnen. De consumptiemaatschappij en de gouden kooi zijn hardnekkige tegenspelers.

Terug naar mijn thesis. Een van mijn variabelen waar ik rond ga werken is optimisme. Ik durf mezelf best een optimist noemen. Ik sta over het algemeen positief in het leven, en mijn glas is meestal wel halfvol. Het bewijs, ik ben Enneagram type 7, ‘de optimist’. Enthousiast, spontaan, toekomst georiënteerd en avontuurlijk. Check. Wat me dan intrigeert, is hoe je van een pessimist (of cynist), een optimist kan maken. Tijdens de literatuurstudie die ik al deed rond het onderwerp, van wetenschappelijke artikels tot de zelfhulpboekjes, blijkt dat optimisme aan te leren is. En, als ook al bewezen is dat optimisme leidt tot verhoogde motivatie en een betere gezondheid en prestaties, waarom gaan we daar niet allemaal mee aan de slag?

gelukIk nam er het boek ‘Word Optimist’ van Leo Bormans bij om wat concrete tips bij elkaar te zoeken. Een eerste zin die bij mij bleef hangen: ‘wij zijn goed in hebben, maar niet in zijn’. Tja, de consumptiemaatschappij heeft ons in haar greep; wij denken ons geluk te kopen met spulletjes. Een nieuwe jas of een grotere auto, en dan ga ik gelukkiger zijn. Not. Of alé, we denken dat voor een aantal weken. Het is misschien hét moment vandaag om wat te bezinnen, en je af te vragen welk leven je echt wil leven. Er komt immers een tijd na corona ook, en dan kan en mag je terug kiezen voor jezelf wat je wil doen of niet wil doen. Kies je echt terug bewust voor de ratrace?

Een tweede: Gezonde mensen zijn niet noodzakelijk gelukkiger. Maar wel omgekeerd, gelukkige, optimistische mensen zijn vaker gezond. Alle belang bij dus om meer optimistisch te worden, rechtstreeks draagt dit bij aan je gezondheid!

Een makkelijke maar oh zo’n moeilijke: zeg eens goeiedag tegen iedereen die je op straat tegenkomt. Mijn ervaring is, dat dit tijdens deze coronatijden meer gebeurt dan anders? En, ik krijg meestal toch een goeiedag terug. Nog een makkelijke: lach. Ja, gewoon lachen. Niks moeilijk aan, toch?

De slechtste raadgever is angst, en die is nu zo aanwezig tijdens deze tijden. Focus op de positieve dingen om nog meer positieve dingen te zien. What you focus on, is what you get.

Maar hey, deze voorstellen zijn een aanbeveling om je in beweging te krijgen, maar geen verplichting. Zoals professor Mariano Rojas het zegt in het boek ‘The World Book of Happiness’, er zijn geen sancties bij verzuim, maar wie verzuimt, heeft daar meestal spijt van.

Optimisme werkt als een virus, misschien krijgen we daar corona wel mee klein!

De Routinoloog

Ik wil ook een routinoloog zijn! Dit na het lezen van het boekje ‘Je tweede leven begint als je begrijpt dat je er maar één hebt’, van Raphaëlle Giordano. Zou het familie zijn van die andere Giordano?

Oorspronkelijk Frans: ‘Ta deuxième vie commence quand tu comprends que tu n’en as qu’une’. Ik ken het via een goede vriendin van mij, want zij wees het me op de luchthaven op weg naar Zuid-Afrika (lees hier mijn blog Hakuna Matata.) ‘Net als coaching’, zei ze. Bedankt Caroline, ik heb het met plezier gelezen! 🙂

je tweede levenIk ben vóór positieve psychologie, en dit boek is er een voorbeeld van. Op een positieve manier tot verandering komen, niet door af te straffen wat niet mag. Blijven aanmoedigen; als coach geef je de tips, maar uiteindelijk is het uiteraard wel aan de persoon zelf ze op te pikken en er iets mee te doen.

Het moet trouwens niet volledig fout gaan in je leven om te willen en kunnen veranderen. Het hoofdpersonage in het boek, Camille, leidt best een relax leven; tof gezin, fijne man en haar job is wel ok. En toch is het niet wat het moet zijn, ze mist iets. Om gewoontes te veranderen en patronen te doorbreken moet je ze natuurlijk eerst zien, en daar kan een routinoloog mee helpen. En dan ga je aan de slag, en komt de routinoloog terug in beeld op momenten dat je het moeilijk hebt je de nieuwe gewoonten eigen te maken. Zo simpel is het eigenlijk. In woorden dan toch. Iedereen die geprobeerd heeft te stoppen met roken, of op dieet te gaan, of beginnen sporten, of gewoon, de goede voornemens met nieuwjaar, weet waarover ik het heb. En toch, de aanhouder wint!

Er is zelfs een heuse begrippenlijst van de routinoloog, zoals de denkbeeldige camera (om je focus op het mooie te zetten); de kunst van het nabootsen (creëer je eigen succesmodel door inspiratie op te doen van je idolen) en, eentje voor het ganse gezin, een mopperpot tegen het jawel, mopperen, waar je telkens een euro ingooit als je jammert. Ineens een spaarpotje voor als we ooit terug op reis mogen gaan.

En, nog een mooie voor iedereen tijdens deze Corona crisis, speel eens als kat. We hebben nu toch de tijd, dus als we nu eens gewoon tevreden ‘zijn’ zonder toe te geven aan de druk om iets te ‘doen’. Je goed uitrekken, eens goed geeuwen, een powernap, zo’n beetje ronken en wie weet welke ideeën stromen door je lijf! Ik werk er volop aan! Jij ook?

 

 

 

Hakuna Matata

Het land waar de kinderen namen krijgen als Faith en Hope, en, in geval van een nakomerke, ook al wel eens Blessing. Het land van de Big Five. En de Ugly Five. Verkeerslichten noemen ze robot. Blank en Zwart. Lekkere wijnen. Slechts een tijdsverschil van één uur. En maar liefst 11 erkende nationale talen, waar er minstens één trekt op wat dialect Vlaams. Hakuna Matata! We zijn in Zuid-Afrika!

Mijn reis begint professioneel, ik trek naar Johannesburg om me bij te scholen in het Enneagram. The Integrative iEQ9 Enneagram Solutions heeft als bedrijf zijn oorsprong in Zuid-Afrika, dus op naar de roots! En dat mag je letterlijk nemen, vlakbij Johannesburg bevindt zich de wieg van de mensheid, waar fossielen gevonden zijn van de eerste mensachtigen. Eigenlijk komen we allemaal van hier. Ik zal me hier later op de reis nog meermaals emotioneel bij voelen; ik ben echt aan ’t aarden, vanaf dag 1 al!

P1020715 (2)
Final Reflection in the South African Museum

Na deze eerste week, met een prachtgezelschap van 40 internationale mensen, trek ik, voldaan met wat nieuwe inzichten, naar Kaapstad, waar we nog twee weken de tijd hebben om met een huurwagen een ander deel van het land te ontdekken. En de foto’s zullen het bewijzen, Zuid-Afrika is prachtig!

Maar eerst doen we Kaapstad zelf. De wolken maken precies golven op de wereldberoemde Tafelberg van de stad. Met de hop-on hop-off bus denken we de stad eens vanop het dak te ontdekken, maar zoals in vele steden kennen ze hier ook files, dus na 2,5 uur beginnen we toch wat heen en weer te schuiven op onze stoel, en stappen we af in Camps Bay. Hier zullen we later tijdens onze reis nog terugkomen, zo’n prachtig stukje strand hier.  Er zijn ook een ruim aantal musea in Cape Town, ik kies het South African Museum, en the National Gallery. Ik heb het minder voor de alle mogelijke opgezette dieren die Zuid-Afrika rijk is, dus dat deel sla ik over. Ik zie de beestjes liever levend en wel tussen de bossen of op de savannes, dat is later nog voorzien tijdens onze reis. Maar hoe prachtig wordt verwezen naar onze roots, de bakermat van de mensheid. Welcome Home! hangt er, en krijgt voor mij wel een hele andere betekenis zo! In het tweede museum loopt een tijdelijke voorstelling rond RAPE, zo intens en pakkend, dat meerdere mensen wenend de zaal verlaten. Mezelf incluis. Tegelijkertijd kan de band die je opbouwt met mensen die rondom je ook staan te huilen niet intenser zijn dan dit, er is een soort verbondenheid die opnieuw maakt dat ik me hier zo thuis voel.

Kaapstad heeft nog leuke plaatsjes. The Company Gardens waar families samenkomen op zondag voor een leuke picknick en eendjes met hun kroost rustig kuieren langs de rand van de vijver. Waterfront, met zijn wereldberoemde café Den Anker (of is dat alleen bekend in België?) En, als je met de locals praat, is Kaapstad zoals God zou willen dat de hemel er zou uitzien. Zuid-Afrikanen zijn enorm fier op hun land!

Zuid-Afrika is bekend voor de wijn, dus op naar Stellenbosch, een belangrijke regio voor wijnen. We komen toe op ons hotel, en schrijven ons direct in voor een Wine Tour. Na Kaapstad is Stellenbosch de tweede oudste stad van de kolonisten. Vele oude Victoriaanse huizen. Een divers gezelschap om wijn mee te gaan proeven; een koppel uit Nederland dat op huwelijksreis is, een Brits koppel bijna op pensioen, en dan, een baas met zijn werknemer, waarvan de laatste vanaf morgen als expat start aan zijn driejarige opdracht. Maar eerst met de baas wat wijntjes drinken. Hij is dan ook de enige die echt alleen eens proeft, en de rest laat staan. Het onderwerp tijdens het proeven? De Brexit natuurlijk, de baas (uit Spanje) weet er immers alles van!

Op naar de derde oudste stad van het land, Stellendam. Veel landbouw onderweg, maar altijd bergen op de achtergrond. Een klein stadje, maar, we worden gerustgesteld hier in het hotel: ‘it’s safe here, even at night, you can go out whenever you want.’ Ik was na Johannesburg anders al gewoon aan de avondklok.

De Garden Route zal ons helemaal van hier, via Oudtshoorn naar Knysna voeren. Een prachtige baan, genaamd Route 62. Via de Tradouwpas. Onze volgende stop: de Safari Ostrich Farm. Het loopt hier vol struisvogels, de ene farm na de andere. Hier hebben we wel de gekste cottage van allemaal. We zitten steeds in prachtige guesthouses, maar altijd achter barelen, en bewaakt. Nu krijgen we een guesthouse in the middle of nowhere! We rijden echt terug weg van het domein van het hotel, en moeten een zandbaantje volgen links en dan weer rechts, om ergens bij drie stenen woningen te komen, en één ervan is dus vannacht voor ons. Ik moet toegeven dat ik toch niet goed geslapen heb, volledig onterecht trouwens.

P1020948
pas op voor de spelende kinderen!! ongelooflijk, maar let op, bobbejaane nie voere!

En dan verder naar Addo, waar ook Addo Elephant Park is, een Wildlife Park! Ik ben zelfs zenuwachtig, zo enthousiast ben ik om op safari te gaan! En mijn verwachtingen worden niet teleurgesteld. Op weg naar waar we overnachten, komen we al bavianen, een zebra, wrattenzwijnen en antilopen tegen. Opnieuw struisvogels, en ook geiten, schapen en koeien. En dan moet de safari nog beginnen!

’s Morgens zeven uur. We staan klaar, met twee koppels Duitsers, wachtend op onze gids om door de raam in de jeep te kruipen (right, er is geen deur). Op zijn Afrikaans, ook hier, alles op ’t gemakje. ’t Park in, op zoek naar de dieren. Wat een pareltje hier. Het duurt niet lang voor we hyena’s, wrattenzwijnen, antilopen, apen, bavianen, schildpadden, zebra’s en buffels zien. En een hele horde olifanten! Als zij aan de poel staan, krijgen de andere dieren geen kans. De zebra’s wachten geduldig tot het aan hen is; een wrattenzwijn probeert toch door de horde te sluipen richting het water. De nood is hoog. Een beetje teleurgesteld door de foute info in mijn reisgids, er zitten geen giraffen in Addo Elephant Park, de begroeiing is voor hen veel te laag. ’t Is nu al duidelijk dat we zullen moeten terugkomen :-).

Deze diashow vereist JavaScript.

Verder de Garden Route gevolgd tot het mooiste punt ervan, Knysna. We zitten op Leisure Island, een prachtige locatie (weeral). We bezoeken een locale markt, supergezellig! Een ongedwongen sfeer, leuke kraampjes, muziek en lokale bio producten. Waterfront in Knysna, een gezellige buurt met leuke winkels en schitterende eetgelegenheden. En, uiteraard, de beste oesters van de hele wereld. Echt! Uit de zee op je bord, en zo zacht! Het boottochtje stelt minder voor dan dat we ons ingebeeld hadden, precies een varende disco, maar de uitzichten zijn prachtig, en we hebben wel Knysna Heads gezien!

Richting Hermanus, nog een plaats waar ik heel enthousiast van word. Daar zitten walvissen, die deze periode dichter bij de kust komen om hun kleintjes te voeden. Het is net te laat in het seizoen, en bij de Whale Watching is de zee te wild, dus vinden we ze niet (de zee was echt wild, de helft was zeeziek). Het stadje Hermanus zelf maakt het wel goed. Gezellig, paar kleine musea en veel gallerijen, dé meest gezellige boekenwinkel van de wereld en fresh seafood. En dassies (klipdassen)! 🙂

En dan is het al tijd om terug af te zakken naar Kaapstad. Via Betty’s Bay, om de Afrikaanse Pinguin te zien. Dit is één van de twee kolonies die hier leven. We hebben nog de ganse dag voor we terug naar huis vliegen, dus we rijden nog via Chapman’s Peak naar Cape Town, volgens de reisgids één van de mooiste kustroutes in de wereld. En dat is niet gelogen. Prachtige uitzichten over de kust, rijdend op een baantje soms uitgehouwen in de rotsen.


Zuid-Afrika is prachtig. Maar er is ook een andere kant. Je ziet echt nog de gevolgen van de apartheid. In veel restaurants zijn het blanken die tafelen, en worden bediend door zwarten. Het is uitzonderlijk dat er een blanke mee in de keuken staat. Door te praten met de locals, kom je te weten dat veel zwarten die werken in de horeca of algemeen in toerisme, uit Zimbabwe komen. Blijkbaar is de economie in de andere Afrikaanse landen (nog) erger dan in Zuid-Afrika. Ze kunnen wel een mondje Engels, dus als ze de kans zien, steken ze de grens over en wagen hier hun kans. Het is ‘all right’, of ‘oké’. Niet echt goed, maar het kan erger. In Zimbabwe komt er bijvoorbeeld gewoonweg geen geld uit de muur.

De regering wilde het blijkbaar een beetje goedmaken met de zwarten, als gevolg van de apartheid. Nog niet zolang geleden mocht de zwarte bevolking zelfs niet naar school. Gevolg: heel wat generaties zijn analfabeet. De zwarten kunnen een huisje krijgen, en als ze daar x aantal jaren wonen, wordt het hun eigendom. Het zijn een soort stenen huisjes, naast de mooie ‘blanke’ wijk. Per kind dat ze kopen krijgen ze nog een extra toelage. En daar stropt dan het beetje het systeem. Krijg deze mensen maar gemotiveerd om werk te zoeken, of te studeren. Zo laten we ons toch vertellen. Naast deze wijk van stenen huisjes, begint dan (in elke stad opnieuw) een niet te overziene township, met huisjes gemaakt van gelijk wat. Kinderen die dag in dag uit wat rondhangen en zoeken naar iets van waarde, wat ze maar kunnen vinden. Of bedelen.

Maar, laten we vooral geen golfie maken. we  moete niemand z’n knoppie drukke. Ik blijf dus hoopvol. Zoals onze gids het zegt: Sharing is caring. Bij deze.

 

 

 

Blijven zoeken

Een goede vriend van mij zei het al jaren geleden tegen me. Als je begint te zoeken, stop je nooit meer. En, dan moet je er mee leren leven dat niet iedereen zo zoekend is als jezelf. Begrijpen en niet begrepen worden. Te laat. Het zoekproces is al te ver gevorderd om nog te stoppen.

vraagtekenzaaierDe vraagtekenzaaier. Het 60e boek van Mark Eyskens en het derde boek dat ik van hem lees, na ‘Wat ligt er ten noorden van de Noordpool?’ Zinzoeken? heeft dat eigenlijk zin? en ‘Veelal’ Een boek met een persoonlijke boodschap. Zoekend naar de zin van het leven.

Eigenlijk valt dit boek niet samen te vatten in een recensie. Er staan teveel zinnen in die vragen om gelezen en herlezen en opnieuw overdacht te worden. Een aantal zaken herken ik wel uit zijn vorige boeken. Een deel herhaling, en een deel wordt verder gebouwd op een aantal fundamentele vragen. Wat is de mens? Weten we meer of minder? Ik blader direct door naar het (mogelijk) antwoord op de vraag ‘wordt de wereld beter?’

Door de digitalisering komt het nieuws van over de ganse wereld gemakkelijk tot bij ons. Kommer en kwel is de norm. Dataïsme, al dan niet uitgebuit. Het nieuws wordt netjes geselecteerd op basis wat jij opzoekt, selecteert en leest, en je krijgt meer van dat soort weetjes. Van over de ganse wereld. Het is een kunst om hier selectief en kieskeurig mee om te gaan. In plaats van kennis op te doen over de kleine ditjes en datjes is het van belang inzicht te verwerven in het grote geheel om zo te leren samenleven met alles en iedereen op deze blauwe planeet. We hebben hier nog een aantal stappen te zetten.

Dan raken we het ethische aspect aan, want wat is goed? En wat is slecht? En nog belangrijker, wie bepaalt wat goed of slecht is? We zijn ex-dieren en soms gedragen we ons hier ook naar, waardoor ons oorspronkelijk sterk ontwikkeld reptielenbrein het wint van de zogezegde maatschappelijke waarden en normen. En als het dat niet is, kan je ook nog altijd je godsdienst inroepen voor de daden die je stelt. Die kunnen immers een hoger doel dienen.

Misschien een beetje filosofisch voor de leek, maar zinzoeken heeft voor mij zin in het vinden van hoopvolle boodschappen tussen al het gekleurde en pessimistische nieuws. Want dient het leven van een mens dan niet om meer mens te worden?