De meeste mensen deugen

Hoopgevend zonder onrealistisch te zijn, zegt Jan Terlouw.

Een diepgravend overzicht van wat er allemaal mis is met het idee dat wij mensen van nature slecht en onbetrouwbaar zijn, zegt Frans de Waal.

Een moedig pleidooi voor beschaving en menselijkheid, zegt Dirk De Wachter.

Ze hebben het allemaal over het boek van Rutger Bregman: ‘De meeste mensen deugen’.

En dat ze gelijk hebben. Ik lees dit boek van maar liefst 475 pagina’s (zonder voetnoten) in bijna één ruk uit. Een aantal bekende en minder bekende historische zaken komen aan bod -Rutger is dan ook een historicus- maar hij laat hier een heel ander licht op schijnen dan wat we er meestal over lezen of horen. Anders gezegd, hij vertelt de ongekleurde waarheid. Wat kunnen we écht leren van het Stanford Prison Experiment? Of van de schokmachine van Milgram? Ook het mysterie van Paaseiland wordt onder de loep genomen en verklaard. En, wat blijkt? Mensen zijn niet altijd zo gemeen als de media ons laat uitschijnen. Tenzij je ze heel sterk manipuleert natuurlijk.

Wat Rutger doet in dit boek, is trachten aan te tonen dat wij een homo puppy zijn. We doen aan Survival of the Friendliest. Een aantal kenmerken die wij als mens hebben zijn uniek in het dierenrijk; we zijn de enigen die blozen, een typische sociale vaardigheid. We hebben tevens als enigen zoveel oogwit dat anderen onze kijkrichting kunnen volgen; noem ons gerust een open boek, of zoals Rutger het mooi zegt: ‘onze emoties lekken aan alle kanten uit ons lijf’. Rutger draagt hiervoor meerdere voorbeelden en wetenschappelijk bewijs aan uit de psychologie, biologie, economie en archeologie. Maar waar het bottomline op neerkomt, is dat wij een hypersociale leermachine zijn, die zijn geboren om te leren, te verbinden en te spelen.

En dan blijkt dat de meesten onder ons wel degelijk deugen. Eigenlijk lijken we allemaal op elkaar. We kunnen er dus maar best voor zorgen dat we ons zicht op de werkelijkheid niet verliezen. Of hoe Rutger het zegt, het zijn maar enkele lelijke toetsenbordridders die verantwoordelijk zijn voor bijna alle haat op Social Media, en dan nog kan het een lieve vriend of trouwe mantelzorger zijn.

En ja, ik erger me ook aan sommige zaken in het straatbeeld. Gelukkig geeft Rutger ook tien leefregels mee om terug een juist zelfbeeld te krijgen. We zijn geen egoïsten, beesten of erger. Een betere wereld begint bij onszelf, niet enkel bij jezelf. Door een realistischer mensbeeld ga je immers ook anders naar anderen kijken.

Dus, laat ons uitgaan van het goede, stel vragen, en vermijd het nieuws, dit zijn pas de uitvergrote uitzonderingen.

En anders, ga op reis! Zoals Mark Twain al zei, al heel lang geleden (in 1869 om precies te zijn):

Reizen is dodelijk voor vooroordelen, intolerantie en kleingeestigheid.

Sicilië is…

Verdwalen in Erice; City of Love and Science;

In diezelfde stad uitschuiven op oude Romeinse stenen;

Grillo (lekkere witte wijn van de druif Grillo) drinken op het strand;

De ‘Scala dei Turchi’ beklimmen naar het einde van de wereld;

Urenlang genieten met zicht op zee.

Een van de mooiste reizen die ik al maakte binnen Europa is een roadtrip door Sicilië. Geen files (wel veel wegenwerken), veel olijfbomen en druiven, citroen- en appelsienbomen, en culinair! Niet te doen! Het is echt het hoofdstuk Eat uit ‘Eat Love Pray’ van Elizabeth Gilbert, in Italië, daar kan je lekker en vers eten! Echt een topreis!

Natuurlijk gaan we niet alleen om te eten. We willen ook cultuur opsnuiven. Sicilië is op dat gebied ook de place to be. Met onze Citroën C1 is alles bereikbaar. We starten in Trapani. De oude stad heeft steegjes, grote oude houten poorten en horeca, en komt uit op een prachtig strand. Wij gingen in de maand mei, en dan ben je nog voor de grote toeristische rush. Hoe heerlijk om hier overal te slenteren, we gaan instant een tempo lager. Met de auto ben je direct uit de stad, en zie je niet anders dan bergen, bossen, zee, prachtige uitzichten en wijngaarden. Erice, City of Love and Science, is makkelijk te bereiken. Een historische stad waar veel nog dateert uit de middeleeuwen, trappen, kastelen en oude gebouwen, kortom, deze stad is een aanrader!

In Porto Empedocle, onze volgende stop, kan je de Scala dei Turchi op. Door weer en wind is een natuurlijke trap uit een soort witte kalksteen ontstaan. Het is ongelooflijk. Eenmaal ik boven ben, sta ik werkelijk verstomd wat ik zie, en ik vind dat ik nu toch al wel wat mooie dingen gezien heb. Dit is werkelijk ‘ridiculously beautiful’! Echt een plaats waar je stil van wordt en tot de essentie komt. We hebben deze reis nogal wat gefilosofeerd!

Iets wat je niet mag overslagen als je hier bent, is Valle Dei Templi, in Agrigento. Vallei van de tempels. En dat mag je redelijk letterlijk nemen. Dat is werkelijk een prachtig domein vol cultuur, niet alleen tempels, maar ook necropolissen, graven en stadsmuren. Groot dat het is! Trouwens Unesco Werelderfgoed. Wij maar zoeken naar het Archeologisch Museum, blijkt dit nog buiten het domein te liggen.

Siracusa, nog zo’n stad die je moet zien. Dit is de stad van Archimedes, die in zijn bad EUREKA riep, sindsdien leren wij op school over de Wet van Archimedes. Ruïnes van een amfitheater en een Greek Theatre tot het grote oor van Dionysius. De ruïnes gaan gewoon door tot in de oude stad, waar je in een visserstadje komt, met extreem lekkere verse vis op zo’n mega gezellige terrasjes! Een marktje staat er, en je komt dan voorbij Tempio Di Apollo. Ik vind de combinatie de max! Wij drinken vandaag de dag nog altijd Nero D’Avola, en denken dan terug aan deze reis! Weet je nog?

En groots op Sicilië is natuurlijk de Etna. En, blijkt dat we altijd een goede timing hebben (in Porto waren we tijdens UEFA Nation League: Porto en hooligans), want de dag dat wij de Etna willen bezoeken, is alles afgesloten voor de Giro. Ok, we komen morgen wel terug. Het is echt een reis die aanvoelt alsof we alle tijd van de wereld hebben. We bezoeken Taormina en Zafferana Etnea in afwachting van de top van de Etna, gezellige stadjes, vooral Taormina heeft charme met al zijn trappen en nieuwe asfalt. Het is trouwens een echte winkelstad, en de horeca geniet er mee van. Wij ook. Zafferana heeft een gezellig pleintje tussen de Etna en de zee, met een prachtig uitzicht.

De vulkaan Etna is nog steeds actief, en als wij er zijn nog net iets actiever. Vlak voor we vertrokken barst hij nog uit, dus ze zijn extra voorzichtig om ons naar boven te laten gaan. Een ticketje is ook niet goedkoop, maar goed, een vulkaan doe je dan ook niet elke dag. Eerst met de kabelbaan, en dan nog met busjes verder tot op een hoogte van 2800m. Onder begeleiding van gidsen lopen we rond op nog warme lava, precies een wandeling op mars. Je ziet de sporen van de lava op de flanken van de Etna, maar ook de vele druiven voor de lekkere Etna wijn!

Onze rondreis zit erop. Rest ons enkel de hoofdstad Palermo te doen, dat wordt nog eens een citytrippeke!

P1060666

 

 

Cerca Trova

Er viel een geladen stilte; even leek het alsof hij de telefoon uit haar hand wilde rukken. Maar ten slotte ontspande hij en deed hij met een onheilspellende grijns een stap opzij. ‘Dan neem ik aan dat onze dans is begonnen.’

Wat is een beter moment dan nu om iets over een pandemie te lezen? Ik vond het trouwens verrassend dat ik niet alle boeken van Dan Brown in huis heb, en zelfs nog niet gelezen ook! Ik kreeg het boek ‘Inferno’ te leen, en die gaat, jawel, over een wereldwijde pandemie. De toekomst is voorspelbaar; er is zelfs al over geschreven. Griezelig eigenlijk.

infernoRobert Langdon, het hoofdpersonage, is voor mij al hetzelfde dan Tom Hanks, die de rol in de verfilming van De Da Vinci Code speelt. Blijkbaar ook in Inferno. Ik vind de boeken van Dan Brown allemaal wel goed, maar deze vond ik nu (misschien door de moment) wel echt meeslepend. Een kanjer van bijna 500 pagina’s, maar ik deed er geen drie dagen over.

Het boek speelt zich vooral af in Firenze, dus je passeert de rivier De Arno, de Duomo, verschillende kerken, pleinen en paleizen en uiteraard de kunst van Michelangelo. En Dante Alighieri met zijn goddelijke komedie. Dat moet je de schrijver nageven, hij verdiept zich in de geschiedenis, en gebruikt deze aardig in zijn boeken!

Normaal zou je dit boek lezen en denken, amai, dat is goed gevonden. Wat een fantasie. Nu blijft de problematiek van overbevolking en de opeenvolgende crisissen waar me mee geconfronteerd worden bij me hangen. Geen grotere realiteit als vandaag. De pandemie die in het boek de wereld rond gaat zou de mensen die een complot veronderstellen achter het coronavirus echt wild maken. Zie je nu wel!

Ondertussen heb ik ook de film gezien, maar die sluit voor mij totaal niet aan bij het boek. Ik weet niet of ik als schrijver van een boek met een verfilming akkoord zou gaan als ze gans het plot wijzigen. Typisch Amerikaans. Een happy end. We zijn weeral gered. Not.

Dus terug naar het boek. Bepaalde zinnen kunnen niet nog meer hedendaags zijn:

De donkerste plekken in de hel zijn voorbehouden aan hen die zich afzijdig houden in tijden van morele crisis.

Wanneer je een donkere tunnel in zwemt, komt er een punt waarop je niet meer terug kunt. Een punt waarop je niet genoeg lucht meer hebt om rechtsomkeert te maken. Dan heb je geen andere keus dan blijven zwemmen, het onbekende tegemoet… en hopen dat er een uitgang is.

Ik wil trouwens naar Firenze, en dan voel ik mijn wegwee weer opkomen! Help! Kortom, een indrukwekkend boek.

OP DEZE PLEK, OP DEZE DATUM, IS DE WERELD VOOR ALTIJD VERANDERD.

Optimisten, kom uit de kast! (maar blijf in uw kot)

Vandaag hebben we er zoveel belang bij. Om optimistisch te zijn. Om de moed te houden, en te geloven dat er een tijd na Corona komt die ook nog de moeite waard is. En laat dat nu net het onderwerp zijn waar ik me op verschillende manieren in aan het verdiepen ben: Optimisme.

Ik ben student psychologie aan de Open Universiteit, en ik schrijf dit jaar mijn thesis. Die kadert in een ruim onderzoeksproject ‘Zelf mogelijkheden voor persoonlijke groei en professionele ontwikkeling scheppen’. Bingo! Ik ben zelf altijd op zoek om mezelf te verbeteren, persoonlijke ontwikkeling is immers een van mijn kernwaarden, en daarnaast probeer ik via coaching anderen ook te stimuleren om zelf achter het stuur te (blijven) zitten van hun loopbaan, en hun leven. Dit vraagt voor de meesten onder ons toch wel wat effort. Daar zijn heel wat oefeningen voor, om te ontdekken wat je talenten zijn, wat je belangrijk vindt, wat op deze moment in je leven bepalend is enzovoort. Maar zelfs met al deze oefeningen moet je er natuurlijk nog wel zelf aan beginnen. De consumptiemaatschappij en de gouden kooi zijn hardnekkige tegenspelers.

Terug naar mijn thesis. Een van mijn variabelen waar ik rond ga werken is optimisme. Ik durf mezelf best een optimist noemen. Ik sta over het algemeen positief in het leven, en mijn glas is meestal wel halfvol. Het bewijs, ik ben Enneagram type 7, ‘de optimist’. Enthousiast, spontaan, toekomst georiënteerd en avontuurlijk. Check. Wat me dan intrigeert, is hoe je van een pessimist (of cynist), een optimist kan maken. Tijdens de literatuurstudie die ik al deed rond het onderwerp, van wetenschappelijke artikels tot de zelfhulpboekjes, blijkt dat optimisme aan te leren is. En, als ook al bewezen is dat optimisme leidt tot verhoogde motivatie en een betere gezondheid en prestaties, waarom gaan we daar niet allemaal mee aan de slag?

gelukIk nam er het boek ‘Word Optimist’ van Leo Bormans bij om wat concrete tips bij elkaar te zoeken. Een eerste zin die bij mij bleef hangen: ‘wij zijn goed in hebben, maar niet in zijn’. Tja, de consumptiemaatschappij heeft ons in haar greep; wij denken ons geluk te kopen met spulletjes. Een nieuwe jas of een grotere auto, en dan ga ik gelukkiger zijn. Not. Of alé, we denken dat voor een aantal weken. Het is misschien hét moment vandaag om wat te bezinnen, en je af te vragen welk leven je echt wil leven. Er komt immers een tijd na corona ook, en dan kan en mag je terug kiezen voor jezelf wat je wil doen of niet wil doen. Kies je echt terug bewust voor de ratrace?

Een tweede: Gezonde mensen zijn niet noodzakelijk gelukkiger. Maar wel omgekeerd, gelukkige, optimistische mensen zijn vaker gezond. Alle belang bij dus om meer optimistisch te worden, rechtstreeks draagt dit bij aan je gezondheid!

Een makkelijke maar oh zo’n moeilijke: zeg eens goeiedag tegen iedereen die je op straat tegenkomt. Mijn ervaring is, dat dit tijdens deze coronatijden meer gebeurt dan anders? En, ik krijg meestal toch een goeiedag terug. Nog een makkelijke: lach. Ja, gewoon lachen. Niks moeilijk aan, toch?

De slechtste raadgever is angst, en die is nu zo aanwezig tijdens deze tijden. Focus op de positieve dingen om nog meer positieve dingen te zien. What you focus on, is what you get.

Maar hey, deze voorstellen zijn een aanbeveling om je in beweging te krijgen, maar geen verplichting. Zoals professor Mariano Rojas het zegt in het boek ‘The World Book of Happiness’, er zijn geen sancties bij verzuim, maar wie verzuimt, heeft daar meestal spijt van.

Optimisme werkt als een virus, misschien krijgen we daar corona wel mee klein!

BLIJF BIJ MIJ!

Ik heb de laatste tijd wel weer wat boeken gekocht, maar vergeten natuurlijk om ook de tijd te kopen om ze dan ook effectief te lezen 😊 En, dan begin ik natuurlijk nog eerst in het lezen van een geleend boek! A ja, de rest zijn blijvertjes!

De naam Rika Ponnet, bij héél veel mensen doet dit wel een belletje rinkelen, zo ongeveer de bekendste relatietherapeute van ons land. Heeft al meerdere boeken geschreven, en dit zou toch een toppertje zijn: ‘blijf bij mij’, over de machtsstrijd in relaties.blijf bij mij

Ik vind dit wel een boeiend thema. Niet alleen voor mezelf, maar eigenlijk vooral om sommige relaties in mijn directe omgeving beter te begrijpen. Hoe relaties zich verder ontplooien (of niet), waar al die frustratie vandaan komt, en waarom we altijd dezelfde discussies voeren. Rika belooft trouwens in het begin van het boek dat mijn kijk op mezelf en op relaties voor altijd zal veranderen, dus hier gaan we!

Werk, kinderen, seks, geld en huishouden. De grootste thema’s om ruzie over te maken, of, om bewust in te zetten om meer macht te verwerven in de relatie. Tactisch een aantal zetten doen (het lijkt wel een schaakspel) kan ervoor zorgen dat de machtsstrijd echt op de spits gedreven wordt. Het is een beetje zoals een conventie van Genève. Compromissen, onderhandelen en overleggen. Er is een ik, een jij, maar ook een wij die aandacht verdient als je naar een duurzamere relatie wil groeien.
Dat vind ik een mooi idee, we zijn met drie. Ik, met mijn eigen vrijheid en willetje, jij, met ook je eigen behoeften, en een wij, waar we samen in investeren en soms ons eigen grote gelijk voor opzij zetten. Enkel zo is een relatie leefbaar.

Maar dus, wat ligt dan aan de oorzaak van dit alles? Volgens Rika heeft het allemaal te maken met onze hechtingsstijl. En na het lezen van dit boek geloof ik dat ook! De oorspronkelijke inzichten over hechting van John Bowlby zijn al verschillende keren opnieuw getest, met telkens hetzelfde resultaat. De eerste drie jaren van ons leven zijn bepalend voor onze hechtingsstijl, in onze relatie als kind met onze ouders. En deze hechtingsstijl dient als basis voor onze relaties op volwassen leeftijd, waar onze partner deze rol overneemt. Onze hechtingsstijl is een fysiek en emotioneel overlevingsmechanisme.

In het beste geval ben je veilig gehecht als kind, ontmoet je ook een veilig gehechte partner, en blijf je de rest van je leven veilig gehecht in je relatie, zo gezegd, zo gedaan. Enkel, er zijn ook (drie) onveilig gehechte stijlen, zijnde de vermijdende en angstige hechtingsstijl, en, misschien nog de meest complexe van de drie, de angstig-vermijdende. De angstige zijn, zoals Rika omschrijft, de ridders en prinsessen onder ons. De vermijdende zijn de eenzame cowboys. En de angstig-vermijdend kennen alles van aantrekken en afstoten.

Helaas, je hechtingsstijl kies je dus niet zelf. Dit wordt van generatie op generatie doorgegeven. En zo kies je later ook je partner. Hechtingsstijlen trekken elkaar aan, of je zoekt juist een tegenpool op. Je komt in een machtsstrijd terecht, en de kans op een echtscheiding wordt alleen maar groter.

Maar er is ook goed nieuws, je hechtingsstijl kan in de loop van je leven wijzigen. In de slechte zin, van veilig naar onveilig gehecht, maar ook andersom, van een onveilige naar een veilige hechtingsstijl. Mensen kunnen evolueren, dus zo ook in relaties. Met kleine stappen. Je kan liefde leren. Door bewust te kiezen voor een betere partner, tegen je onbewust sturende hechtingspatronen in. Door authentiek te communiceren in je relatie. Zo lief doen tegen je partner als dat je tegen je huisdier doet. Werken aan de ik, de jij en de wij.

En dan, een zelfanalyse. Als ik naar mezelf kijk, heb ik op gebied van relaties al wel wat ingrijpende gebeurtenissen ervaren, en kan ik wel wat kenmerken van een vermijdende hechtingsstijl aanvinken. Ik heb een hekel aan het woord afhankelijkheid, en ervaar mijn vrijheid als een gebied waarin ik niet bereid ben om over te onderhandelen. Ik bepaal graag mijn eigen agenda. En net daar maak ik vandaag met plezier en voldoening de ruimte voor die derde onder ons, de relatie. Investeren in het wij-verhaal. Op weg naar een veilig gehechte relatie.

Niemand maakt zich druk om jou

Soms krijg je zo’n boek in handen dat je van de living meepakt naar de slaapkamer, en terug. En ook nog eens naar de tafel waar je laptop staat om er een stukje uit over te nemen en te delen met de wereld. En dat over en weer gaat zo nog wel even voort, zelfs al is het boek ondertussen al twee keer uitgelezen.
Ik heb dat met het nieuwe boek van Elisabeth Gilbert, ‘Big Magic’.

img_20190419_144559.jpg

Eigenlijk is het een heel boek lang peptalk, om je aan te zetten te beginnen doen wat je nu eigenlijk écht wil. De kunst van het creatief leven. Alle mogelijke excuses die jij aanbrengt waarom iets niet kan, krijgen een kordaat antwoord, want volgens de schrijfster kan het allemaal.
Kort gezegd: er liggen schatten diep binnen in jou verborgen die naar buiten kunnen treden als jij daarvoor de moed kan opbrengen. Dat is waar het volgens Elisabeth om draait bij creatief leven. Ongeacht je herkomst, opleiding, drijfveren,… je kan beslissen het vanaf nú anders aan te pakken.
Wat je dan precies moet doen? Je weet niet goed wat je passie is? Die vraag krijg ik trouwens wel eens tijdens de sessies loopbaanbegeleiding, wat als je je passie niet goed kan benoemen? Geen probleem lees je in het boek, je volgt gewoon wat je nieuwsgierig maakt. Waar je nieuwsgierigheid zit, zit ook dikwijls je interesse, en door deze verder te ontdekken kom je wel te weten of dit je ligt of niet. Zelfs door gewoon verschillende interesses uit te zoeken, kan je een boeiend en fantastisch leven leiden.
Wat je wel nodig hebt? Volharding, blijven leren en de bijhorende shit (ja, is echt een titel in het boek). Geen tijd? Beschouw je creativiteit als een verhouding die je hebt, als een minnaar, en niet als een saai en ongelukkig huwelijk. Wedden dat je er dan ook meer tijd voor maakt?
Kunst is belangrijk, en tegelijk ook weer niet. We zijn bang, maar ook moedig. Relativeren wat anderen er van zouden kunnen denken, die zijn immers te druk met zichzelf bezig, en gewoon aan de slag gaan is de boodschap!

Veerkracht

Er is veel over te doen, over veerkracht. Ik kom het verschillende keren tegen in de cursus die ik volg tot stress- en burn-out coach. Er is immers een rechtstreeks verband tussen veerkracht en een burn-out. En, op de studiedag van de Vereniging Erkende Stress- en Burn-out Coaches (VESB) komt dan dé kenner, Michael Portzky, hierover praten. Hij heeft er zelfs een gans boek over geschreven.


Volgens de schrijver is veerkracht hét persoonlijkheidskenmerk dat mogelijks het meest bepaalt en voorspelt hoe groot de impact van stress en tegenslagen op een individu zal zijn. Hoe lager de veerkracht, hoe sneller je gestresseerd geraakt, en dan krijg je sneller de ‘cortisol’ rekening gepresenteerd.
Portzky is wetenschapper. Net zoals zijn zus. Zij komen dus af met degelijk wetenschappelijk onderzoek met als resultaat betrouwbare en valide vragenlijsten die je veerkracht kunnen meten. Hij heeft ook een boek geschreven over jongerenveerkracht, want ook daar zegt de veerkracht iets over studeren en slaagkansen.
Michael Portzky is een boeiende spreker. Netjes in pak en das, maar zó humoristisch. Dat vind je ook terug in zijn boek. Het boek is geschreven voor niet-wetenschappers, gelukkig maar, om maar te zeggen dat hij zijn boodschap wel aan het grote publiek kwijt kan. Chapeau, zo blijft het niet beperkt tot de andere wetenschappers of studenten literatuurstudie die wetenschappelijke artikels moeten lezen. Zijn boodschap is geloofwaardig.
Gelukkig geeft hij ook oplossingen aan. Want, je stresslevel is omkeerbaar! En, je kan werken aan je eigen veerkracht! Je algemeen stressniveau structureel naar beneden halen. Soms wat rare woorden, zoals het palliatieve palet, maar kom, het moet wetenschappelijk blijven hé. Hij legt het dan ook wel uit wat hij ermee bedoelt: ‘een palliatieve activiteit is een activiteit die erin slaagt om het gepieker of de negatieve gevoelens even te onderbreken, door de gedachten zo in beslag te nemen dat iemand bijna niet kan denken aan het negatieve.’
Tijd dus voor ons allemaal om hiermee aan de slag te gaan! Je kan het boek lezen, maar dit wordt ook ondersteund door filmpjes van Portzky die het allemaal wat duidelijker maken, dus op naar YouTube. Misschien eens niet via je not-so-smartphone (grapje van Michael 😊). Of, heel toegankelijk, is de Fit in je hoofd website fitinjehoofd waar je tips, tricks, vragenlijsten en meer vindt. Kom je er alleen niet uit, kom er dan gerust eens over babbelen. Welkom!

Een jaartje bloggen

Eind 2018. Begin 2019. Tijd voor een bezinningsmomentje.

Meestal heb ik al wel mijn lijstje met goeie voornemens en to do’s klaar, al lang voor het nieuwe jaar begint. Dit jaar heeft Kerstmis me in alle drukte zó gepakt op snelheid, dus daags voor oudjaar zit ik dus nog met een writer’s block wat lijstjes betreft. Misschien moet ik het maar gewoon afschaffen. Alleen, dan heb ik ook niets om af te vinken nadien, en heb ik eerlijk gezegd schrik dat 2019 even rap gaat gaan als 2018. Zonder veel stil te staan. Gewoon gaan.

Misschien eerst even terugblikken op 2018, dat helpt.

Ondertussen is mijn dochter 19 geworden en gestart aan de hogeschool. Ik ga er hier niet over uitweiden, de rol als moeder verdient een gans eigen hoofdstuk, dat schrijf ik ooit wel eens als ik er klaar voor ben. Ik ben zelf nog altijd aan ’t studeren voor die master psychologie, al gaat dat trager dan ik wil (prioriteiten hé). En ja, ik heb mooie reizen gemaakt, héle mooie reizen! En, de grote uitdaging voor 2018, beginnen bloggen (Joepie! Ik ben een blogger!), is me toch ook gelukt. Op dit moment staan 25 blogs online. En, ook mijn eerste gastblog voor liefdevoorreizen (Las Vegas) is online gegaan!

Qua werk had ik een aantal mooie projecten, waardoor mijn focus voor loopbaanbegeleiding een beetje op de achtergrond is komen te staan. Dit wil ik voor volgend jaar veranderen. Ik wil, ook door de extra opleiding tot erkend burn-outcoach, een beter evenwicht tussen de persoonlijke begeleiding aan particulieren (loopbaanbegeleiding en coaching) en HR opdrachten bij bedrijven. En dan ook, als het even kan, genoeg vrije tijd voor mezelf. Genoeg bezinningsmomentjes. En, uiteraard, opnieuw, mooie, verre bestemmingen om te ontdekken!

Mijn vriend heeft eigenlijk geen lijstjes als ik het hem vraag, dus hij kan me ook niet helpen met de mijne. Hij vraagt me waarom mensen persé lijstjes willen per 1 januari. Willen stoppen met roken, of meer sporten. Alsof dat niet kan gewoon in ‘t midden van ‘t jaar. Elke dag is er éne. Daar zit iets in.

Maar, op dit moment van het jaar past het wel jullie een pracht van een jaar 2019 te wensen! Bedankt lieve lezers, om mijn blogs te lezen en voor de reacties die ik hierop kreeg het laatste jaar. ik blijf alleszins verder bloggen! Dat moet zelfs niet op een to do lijstje, is voor mij al een vanzelfsprekendheid geworden! 😊

Tot volgend jaar!

Kiezen, maar hoe?

Het lijkt alsof ik momenteel dat soort boeken aanzuig. Over de ontdekkingsreis naar de zin van je leven. Over hoe gelukkig kiezen. Ik heb tegelijk en apart deze twee boeken gelezen.

img_20181209_183729.jpgHet beste boek van de twee, ‘Kies je gelukkig!’ van Bas Kast, kreeg ik op de boekenbeurs(bedankt @Bookspot!). Eerlijk gezegd, van de schrijver, nog nooit van gehoord, maar het thema spreekt me wel aan. Zeker na mijn laatste blog Druk, druk en druk waar ik het al had over ‘nee’ zeggen, lastige ‘moetjes’ en prioriteiten stellen. Dus komt hij bovenaan op mijn nachtkastje te liggen.

Het tweede boek, ik weet al niet meer van waar ik dit heb, het riep me gewoon vanuit mijn eigen boekenkast. ‘The Map’ van Colette Baron-Reid. Het is Amerikaans, en voor mij een tikkeltje té ‘amazing’. Je leert je eigen innerlijke map te maken, met je eigen magische plekken, en de daarbij horende denkbeeldige wezens. Zo leer je de sleutels van je onbewuste te gebruiken. Je komt op plaatsen als de Relaxboom, het Papaverveld, de Dorre Woestijn en het Bevroren Land. En je leert de plekgeest kennen, en je eigen Kobold. Allemaal om tot meer inzicht te komen van je eigen diepste krachten. Plaats geven aan de paradox dat de enige constante verandering is. Voor mij is het boek iets te abstract, dus ik voel me toch meer aangetrokken tot het boek ‘Kies je gelukkig!’.

Deel één van dat boek is precies voor mij geschreven. De Vrijheidsparadox. Voor mij waarde nummer één. Volgens de schrijver hebben we teveel keuze, van de potjes confituur in de winkel tot partners waar we ons leven (tijdelijk) mee delen. Helaas is kiezen ook verliezen. Had ik toch maar voor dat andere gekozen. De rij aan de kassa, weet je wel.

Deel twee. De Welvaartsparadox. Als je de geschiedenis bekijkt, hebben we het nog nooit zo goed gehad als nu. En toch zijn we nooit zo ontevreden geweest als dat we nu zijn. Blijkt dat welvaart toch wel wat schaduwkantjes heeft.

‘Rusteloze stadsneuroten’, dat zijn we, lees ik in deel drie. In deze moderne wereld zijn we vrij, welvarend, én, gestrest. Chronische rusteloosheid, niet in staat om ons te ontspannen. Juist door onze vrijheid en door het onbeperkt aantal keuzemogelijkheden. Komt daar nog de pendelaarsparadox bij…

Hoe nu met al die paradoxen omgaan? Gelukkig staan in de epiloog een aantal tips:

Houd de ratrace voor gezien en leef!
Geld of liefde? (over het algemeen focussen we teveel op geld, persoonlijk succes en carrière, terwijl we meer tevreden zouden zijn als we meer aandacht besteden aan vriendschappen en sociale betrokkenheid)
Weg met dat eeuwige ‘als ik nu eens’: gewoon doen!
Niet steeds sneller en steeds meer: beperk je.

Moesten deze tips je te rationeel overkomen, kan je nog altijd die denkbeeldige wezens aanspreken en/of je innerlijke map maken met het boek ‘The Map’.

Veel succes ermee!

Druk, druk en druk

Ik heb het druk. Niet alleen dat mijn agenda redelijk vol staat, maar ook mijn hoofd zit vol onafgewerkte lijstjes. Zo erg, dat ik schrik heb om ze op te schrijven. Ik denk dat ik kan blijven oplijsten. Dus laat ik ze voorlopig maar enkel in mijn hoofd zitten.

Komt erbij dat ik een vreselijk schuldgevoel heb. Naar mijn hond Reynaert toe dat ik weer eens niet ga wandelen, maar kies voor de kunstacademie waar ik schilder. Schuldig als ik daar dan een les oversla, omdat ik zo moe ben dat ik liever een avond thuis hang en nog onder de stress zit van het fileleed. Schuldig dat ik niet de tijd nam om die telefoon op te nemen, laat staan om terug te bellen. (bij deze, echt sorry hiervoor, ’t is niet dat ik niet aan jullie denk ♥) Zou ik ook niet beter wat sport in mijn agenda zetten? En ga zo maar door.

En ja, ik kan een cursus time management volgen om beter met mijn tijd te leren omgaan. Toevallig dat die net nú (in één van mijn vier!!!) mailboxen komt. Het gaat dan over kwalitijd, en knopen leren doorhakken. Ik heb eigenlijk zelfs geen tijd om zo’n cursussen te volgen.

Ik lees ook net de volgende quote op mijn Happinez kalender:

Tijd is ons grootste geschenk.

Op de achterkant van zo’n blaadje staat dan wat toelichting. Volgens die uitleg lijd ik aan het ‘tijdtekortsyndroom’.  De oplossing hiervoor is ‘nee’ zeggen. Vooral ‘nee’ zeggen tegen het gevoel van moeten. Geen moetjes. Me niet laten opjagen. Ik heb dan toch de tijd genomen om het volledig te lezen.

Het is een actueel onderwerp, de drukte. Wat stress kan doen met je lijf. Boeken, artikels en blogs staan er vol van. Het gaat er dan over te bepalen wat je nu écht belangrijk vindt, wat je prioriteiten zijn. Niet gewoon hollen om de ratrace van vandaag te kunnen volgen, maar bewust kiezen waar je mee wil bezig zijn. Quality time inbouwen. Rust nemen. Momenten van inspanning afwisselen met ontspanning. Niet wachten tot je lijf niet meer mee wil, en je wel verplicht bent om het rustiger aan te doen.

Daarom heb ik gisteren een dag ingelast dat ik nu eens echt niks gedaan heb. Van mijn pyjama in mijn jogging, en van de stoel naar de zetel en terug. Twee films gekeken. En dat op één dag! En nee, ik voel me daar niet schuldig bij.

En, uiteraard, ben ik van plan mijn leven te beteren. Meer tijd voorzien voor de belangrijke dingen in mijn leven. Ik zal eens tijd inplannen om hier werk van te maken!

Ondertussen wens ik jullie allemaal zo’n dag in jogging of pyjama toe!