Niemand maakt zich druk om jou

Soms krijg je zo’n boek in handen dat je van de living meepakt naar de slaapkamer, en terug. En ook nog eens naar de tafel waar je laptop staat om er een stukje uit over te nemen en te delen met de wereld. En dat over en weer gaat zo nog wel even voort, zelfs al is het boek ondertussen al twee keer uitgelezen.
Ik heb dat met het nieuwe boek van Elisabeth Gilbert, ‘Big Magic’.

img_20190419_144559.jpg

Eigenlijk is het een heel boek lang peptalk, om je aan te zetten te beginnen doen wat je nu eigenlijk écht wil. De kunst van het creatief leven. Alle mogelijke excuses die jij aanbrengt waarom iets niet kan, krijgen een kordaat antwoord, want volgens de schrijfster kan het allemaal.
Kort gezegd: er liggen schatten diep binnen in jou verborgen die naar buiten kunnen treden als jij daarvoor de moed kan opbrengen. Dat is waar het volgens Elisabeth om draait bij creatief leven. Ongeacht je herkomst, opleiding, drijfveren,… je kan beslissen het vanaf nú anders aan te pakken.
Wat je dan precies moet doen? Je weet niet goed wat je passie is? Die vraag krijg ik trouwens wel eens tijdens de sessies loopbaanbegeleiding, wat als je je passie niet goed kan benoemen? Geen probleem lees je in het boek, je volgt gewoon wat je nieuwsgierig maakt. Waar je nieuwsgierigheid zit, zit ook dikwijls je interesse, en door deze verder te ontdekken kom je wel te weten of dit je ligt of niet. Zelfs door gewoon verschillende interesses uit te zoeken, kan je een boeiend en fantastisch leven leiden.
Wat je wel nodig hebt? Volharding, blijven leren en de bijhorende shit (ja, is echt een titel in het boek). Geen tijd? Beschouw je creativiteit als een verhouding die je hebt, als een minnaar, en niet als een saai en ongelukkig huwelijk. Wedden dat je er dan ook meer tijd voor maakt?
Kunst is belangrijk, en tegelijk ook weer niet. We zijn bang, maar ook moedig. Relativeren wat anderen er van zouden kunnen denken, die zijn immers te druk met zichzelf bezig, en gewoon aan de slag gaan is de boodschap!

Veerkracht

Er is veel over te doen, over veerkracht. Ik kom het verschillende keren tegen in de cursus die ik volg tot stress- en burn-out coach. Er is immers een rechtstreeks verband tussen veerkracht en een burn-out. En, op de studiedag van de Vereniging Erkende Stress- en Burn-out Coaches (VESB) komt dan dé kenner, Michael Portzky, hierover praten. Hij heeft er zelfs een gans boek over geschreven.


Volgens de schrijver is veerkracht hét persoonlijkheidskenmerk dat mogelijks het meest bepaalt en voorspelt hoe groot de impact van stress en tegenslagen op een individu zal zijn. Hoe lager de veerkracht, hoe sneller je gestresseerd geraakt, en dan krijg je sneller de ‘cortisol’ rekening gepresenteerd.
Portzky is wetenschapper. Net zoals zijn zus. Zij komen dus af met degelijk wetenschappelijk onderzoek met als resultaat betrouwbare en valide vragenlijsten die je veerkracht kunnen meten. Hij heeft ook een boek geschreven over jongerenveerkracht, want ook daar zegt de veerkracht iets over studeren en slaagkansen.
Michael Portzky is een boeiende spreker. Netjes in pak en das, maar zó humoristisch. Dat vind je ook terug in zijn boek. Het boek is geschreven voor niet-wetenschappers, gelukkig maar, om maar te zeggen dat hij zijn boodschap wel aan het grote publiek kwijt kan. Chapeau, zo blijft het niet beperkt tot de andere wetenschappers of studenten literatuurstudie die wetenschappelijke artikels moeten lezen. Zijn boodschap is geloofwaardig.
Gelukkig geeft hij ook oplossingen aan. Want, je stresslevel is omkeerbaar! En, je kan werken aan je eigen veerkracht! Je algemeen stressniveau structureel naar beneden halen. Soms wat rare woorden, zoals het palliatieve palet, maar kom, het moet wetenschappelijk blijven hé. Hij legt het dan ook wel uit wat hij ermee bedoelt: ‘een palliatieve activiteit is een activiteit die erin slaagt om het gepieker of de negatieve gevoelens even te onderbreken, door de gedachten zo in beslag te nemen dat iemand bijna niet kan denken aan het negatieve.’
Tijd dus voor ons allemaal om hiermee aan de slag te gaan! Je kan het boek lezen, maar dit wordt ook ondersteund door filmpjes van Portzky die het allemaal wat duidelijker maken, dus op naar YouTube. Misschien eens niet via je not-so-smartphone (grapje van Michael 😊). Of, heel toegankelijk, is de Fit in je hoofd website fitinjehoofd waar je tips, tricks, vragenlijsten en meer vindt. Kom je er alleen niet uit, kom er dan gerust eens over babbelen. Welkom!

Een jaartje bloggen

Eind 2018. Begin 2019. Tijd voor een bezinningsmomentje.

Meestal heb ik al wel mijn lijstje met goeie voornemens en to do’s klaar, al lang voor het nieuwe jaar begint. Dit jaar heeft Kerstmis me in alle drukte zó gepakt op snelheid, dus daags voor oudjaar zit ik dus nog met een writer’s block wat lijstjes betreft. Misschien moet ik het maar gewoon afschaffen. Alleen, dan heb ik ook niets om af te vinken nadien, en heb ik eerlijk gezegd schrik dat 2019 even rap gaat gaan als 2018. Zonder veel stil te staan. Gewoon gaan.

Misschien eerst even terugblikken op 2018, dat helpt.

Ondertussen is mijn dochter 19 geworden en gestart aan de hogeschool. Ik ga er hier niet over uitweiden, de rol als moeder verdient een gans eigen hoofdstuk, dat schrijf ik ooit wel eens als ik er klaar voor ben. Ik ben zelf nog altijd aan ’t studeren voor die master psychologie, al gaat dat trager dan ik wil (prioriteiten hé). En ja, ik heb mooie reizen gemaakt, héle mooie reizen! En, de grote uitdaging voor 2018, beginnen bloggen (Joepie! Ik ben een blogger!), is me toch ook gelukt. Op dit moment staan 25 blogs online. En, ook mijn eerste gastblog voor liefdevoorreizen (Las Vegas) is online gegaan!

Qua werk had ik een aantal mooie projecten, waardoor mijn focus voor loopbaanbegeleiding een beetje op de achtergrond is komen te staan. Dit wil ik voor volgend jaar veranderen. Ik wil, ook door de extra opleiding tot erkend burn-outcoach, een beter evenwicht tussen de persoonlijke begeleiding aan particulieren (loopbaanbegeleiding en coaching) en HR opdrachten bij bedrijven. En dan ook, als het even kan, genoeg vrije tijd voor mezelf. Genoeg bezinningsmomentjes. En, uiteraard, opnieuw, mooie, verre bestemmingen om te ontdekken!

Mijn vriend heeft eigenlijk geen lijstjes als ik het hem vraag, dus hij kan me ook niet helpen met de mijne. Hij vraagt me waarom mensen persé lijstjes willen per 1 januari. Willen stoppen met roken, of meer sporten. Alsof dat niet kan gewoon in ‘t midden van ‘t jaar. Elke dag is er éne. Daar zit iets in.

Maar, op dit moment van het jaar past het wel jullie een pracht van een jaar 2019 te wensen! Bedankt lieve lezers, om mijn blogs te lezen en voor de reacties die ik hierop kreeg het laatste jaar. ik blijf alleszins verder bloggen! Dat moet zelfs niet op een to do lijstje, is voor mij al een vanzelfsprekendheid geworden! 😊

Tot volgend jaar!

Kiezen, maar hoe?

Het lijkt alsof ik momenteel dat soort boeken aanzuig. Over de ontdekkingsreis naar de zin van je leven. Over hoe gelukkig kiezen. Ik heb tegelijk en apart deze twee boeken gelezen.

img_20181209_183729.jpgHet beste boek van de twee, ‘Kies je gelukkig!’ van Bas Kast, kreeg ik op de boekenbeurs(bedankt @Bookspot!). Eerlijk gezegd, van de schrijver, nog nooit van gehoord, maar het thema spreekt me wel aan. Zeker na mijn laatste blog Druk, druk en druk waar ik het al had over ‘nee’ zeggen, lastige ‘moetjes’ en prioriteiten stellen. Dus komt hij bovenaan op mijn nachtkastje te liggen.

Het tweede boek, ik weet al niet meer van waar ik dit heb, het riep me gewoon vanuit mijn eigen boekenkast. ‘The Map’ van Colette Baron-Reid. Het is Amerikaans, en voor mij een tikkeltje té ‘amazing’. Je leert je eigen innerlijke map te maken, met je eigen magische plekken, en de daarbij horende denkbeeldige wezens. Zo leer je de sleutels van je onbewuste te gebruiken. Je komt op plaatsen als de Relaxboom, het Papaverveld, de Dorre Woestijn en het Bevroren Land. En je leert de plekgeest kennen, en je eigen Kobold. Allemaal om tot meer inzicht te komen van je eigen diepste krachten. Plaats geven aan de paradox dat de enige constante verandering is. Voor mij is het boek iets te abstract, dus ik voel me toch meer aangetrokken tot het boek ‘Kies je gelukkig!’.

Deel één van dat boek is precies voor mij geschreven. De Vrijheidsparadox. Voor mij waarde nummer één. Volgens de schrijver hebben we teveel keuze, van de potjes confituur in de winkel tot partners waar we ons leven (tijdelijk) mee delen. Helaas is kiezen ook verliezen. Had ik toch maar voor dat andere gekozen. De rij aan de kassa, weet je wel.

Deel twee. De Welvaartsparadox. Als je de geschiedenis bekijkt, hebben we het nog nooit zo goed gehad als nu. En toch zijn we nooit zo ontevreden geweest als dat we nu zijn. Blijkt dat welvaart toch wel wat schaduwkantjes heeft.

‘Rusteloze stadsneuroten’, dat zijn we, lees ik in deel drie. In deze moderne wereld zijn we vrij, welvarend, én, gestrest. Chronische rusteloosheid, niet in staat om ons te ontspannen. Juist door onze vrijheid en door het onbeperkt aantal keuzemogelijkheden. Komt daar nog de pendelaarsparadox bij…

Hoe nu met al die paradoxen omgaan? Gelukkig staan in de epiloog een aantal tips:

Houd de ratrace voor gezien en leef!
Geld of liefde? (over het algemeen focussen we teveel op geld, persoonlijk succes en carrière, terwijl we meer tevreden zouden zijn als we meer aandacht besteden aan vriendschappen en sociale betrokkenheid)
Weg met dat eeuwige ‘als ik nu eens’: gewoon doen!
Niet steeds sneller en steeds meer: beperk je.

Moesten deze tips je te rationeel overkomen, kan je nog altijd die denkbeeldige wezens aanspreken en/of je innerlijke map maken met het boek ‘The Map’.

Veel succes ermee!

Druk, druk en druk

Ik heb het druk. Niet alleen dat mijn agenda redelijk vol staat, maar ook mijn hoofd zit vol onafgewerkte lijstjes. Zo erg, dat ik schrik heb om ze op te schrijven. Ik denk dat ik kan blijven oplijsten. Dus laat ik ze voorlopig maar enkel in mijn hoofd zitten.

Komt erbij dat ik een vreselijk schuldgevoel heb. Naar mijn hond Reynaert toe dat ik weer eens niet ga wandelen, maar kies voor de kunstacademie waar ik schilder. Schuldig als ik daar dan een les oversla, omdat ik zo moe ben dat ik liever een avond thuis hang en nog onder de stress zit van het fileleed. Schuldig dat ik niet de tijd nam om die telefoon op te nemen, laat staan om terug te bellen. (bij deze, echt sorry hiervoor, ’t is niet dat ik niet aan jullie denk ♥) Zou ik ook niet beter wat sport in mijn agenda zetten? En ga zo maar door.

En ja, ik kan een cursus time management volgen om beter met mijn tijd te leren omgaan. Toevallig dat die net nú (in één van mijn vier!!!) mailboxen komt. Het gaat dan over kwalitijd, en knopen leren doorhakken. Ik heb eigenlijk zelfs geen tijd om zo’n cursussen te volgen.

Ik lees ook net de volgende quote op mijn Happinez kalender:

Tijd is ons grootste geschenk.

Op de achterkant van zo’n blaadje staat dan wat toelichting. Volgens die uitleg lijd ik aan het ‘tijdtekortsyndroom’.  De oplossing hiervoor is ‘nee’ zeggen. Vooral ‘nee’ zeggen tegen het gevoel van moeten. Geen moetjes. Me niet laten opjagen. Ik heb dan toch de tijd genomen om het volledig te lezen.

Het is een actueel onderwerp, de drukte. Wat stress kan doen met je lijf. Boeken, artikels en blogs staan er vol van. Het gaat er dan over te bepalen wat je nu écht belangrijk vindt, wat je prioriteiten zijn. Niet gewoon hollen om de ratrace van vandaag te kunnen volgen, maar bewust kiezen waar je mee wil bezig zijn. Quality time inbouwen. Rust nemen. Momenten van inspanning afwisselen met ontspanning. Niet wachten tot je lijf niet meer mee wil, en je wel verplicht bent om het rustiger aan te doen.

Daarom heb ik gisteren een dag ingelast dat ik nu eens echt niks gedaan heb. Van mijn pyjama in mijn jogging, en van de stoel naar de zetel en terug. Twee films gekeken. En dat op één dag! En nee, ik voel me daar niet schuldig bij.

En, uiteraard, ben ik van plan mijn leven te beteren. Meer tijd voorzien voor de belangrijke dingen in mijn leven. Ik zal eens tijd inplannen om hier werk van te maken!

Ondertussen wens ik jullie allemaal zo’n dag in jogging of pyjama toe!

Als ’t kind maar ne naam heeft

Noem het deconnecteren, onthaasten, vertragen of ontstressen…of gewoon vakantie?

Een weekje connectie maken met het bos, en niet met de wifi, ’t is eens wat anders.
En of doet het me goed! Ik heb al heimwee nog voor ik terug naar huis vertrek!
Ik heb echt wel iets van band met de natuur, zelfs al woon ik in het centrum van de stad.

Deze keer hadden we een huisje gezocht, midden in het bos en waar we zelf konden kokkerellen. De hond was mee, dus een hotel is dan al minder evident. En een week buffetten… been there, done that!

Na uren surfen op het net komen we terecht op Kölliger Muhle, in Köllig, Duitsland.
Niet te ver met de auto en toch ver weg van huis. En, dat er een ezel staat, en ook geiten, en dat vlakbij een rivier, maakt dat we onze keuze snel gemaakt hebben.

We zitten midden in het bos, dus we moeten niet ver van ons huisje lopen voor we niets of niemand meer zien of tegenkomen. Een wandelkaart hebben we niet maar ah, we gaan ook maar gewoon een rondje lopen. Een paar uur later lopen we nog door het bos, en hebben we geen idee waar we zijn, en hoe we terug moeten. Net als Hans en Grietje in het bos. Zonder broodkruimels.
De volgende dag doen we, ondanks dat het niet de bedoeling was, net hetzelfde. Alleen word ik er nu echt ongemakkelijk van. We moeten spaarzaam zijn met ons water, want t is bijna op, en we zijn echt verdwaald! We volgen een bordje ‘Eifelverein’ en ook ‘Monreal’, maar dit gaat eigenlijk overal en nergens naartoe. Dorie, ook geen wifi in het bos! Zelfs geen connectie om iemand te bellen! En het bos zegt ook niks. Zo klein dat we zijn als mensje in vergelijk met de krachten van de natuur. Hoe ironisch eigenlijk, dat connectie maken met het bos!

Is dat nu avontuur? Of eerder uit je comfortzone treden? Verdwalen in het bos lijkt zo sprookjesachtig, en toch wat beangstigend. Blijkt trouwens dat de steen met ‘Monreal’ op een teken is van de bedevaartsroute die daar loopt, een stukje camino op weg naar Santiago de Compostella. En Eifelverein is daar overal, dat is geen wandelpad in een rondje. Uiteindelijk moet je altijd terug van waar je komt. De broodkruimels volgen.

De vraag is altijd maar hoeveel tijd je nodig hebt om volledig te deconnecteren. Zelfs zonder wifi. Want na een weekje zit onze onthaasttijd erop. En gaan we terug connecteren. Met wifi. Met het dagelijkse leven en de daarbij horende sleur. En wat gaat dat verrassend gemakkelijk! Op dus naar de volgende bestemming! Of, verder zoeken naar dé oplossing om thuis tijdens werk en alle onvermijdelijke verplichtingen daarbij makkelijker de knop eens te kunnen omdraaien. Blijft een uitdaging.

P1100072
de rivier Elz in Köllig (berekoud :-))

De begrafenis

Een tijdje geleden is mijn tante begraven. Onze familie is nogal trots, dus eigenlijk wisten we maar amper dat ze al 8 maanden zo ziek was dat ze bijna al haar tijd doorbracht in het ziekenhuis. Te trots om iemand van haar broer of zussen onder ogen te willen komen. Laat staan neven en nichten. Alle respect, het was altijd zo’n nette dame, perfect gekleed en haar haren altijd mooi met speldjes opgestoken. Het doet me nadenken. Heel onze kant van de familie zit inderdaad zo in mekaar, wij zijn er goed in dingen voor onszelf te houden. Ik herken het helemaal.

Tijdens een afscheidsdienst word je geconfronteerd met wat oh zo bij het leven hoort en tegelijk zo angstaanjagend is: de dood. Ooit lig je daar zelf. En wat wil je dat ze dan over je zeggen? Hoeveel volk zou er zitten? De ceremoniemeester wijst ons heel sereen onze plaats. Die man kent zijn job.

Het zegt iets op welke rij je zit hoever je er zelf nog vanaf bent. Ik zit op de vierde rij. Maar mijn twee zussen zitten op rij drie! En ik ben nog geeneens de jongste! ‘Komen jullie niet hier zitten?’ Vragen ze stilletjes voor de dienst begint. Ik heb precies liever, onbewust op die moment, dat zij zich verplaatsen naar de vierde rij. Bijgeloof? Mijn tijd is weeral een generatie dichter bij het einde. Op de eerste en de tweede bank zitten mijn ouders, en andere tantes en nonkels. Allemaal zien ze er veel ouder uit dan de vorige keer dat ik ze nog zag. Mijn meest heldere herinnering is dan ook de feestjes bij ons bomma vroeger, de tijd dat ik nog deel uitmaakte van de vorige generatie. Met alle tantes en nonkels, neven en nichten aan één grote tafel! Dan gingen er pakjes rond met koordjes die je met vorken moest losprutsen, tot iemand anders een zes gooide met de dobbelsteen. Met wat geluk zat er een cent in, of anders een knoop, maar het plezier dat juist jij dat pakje open kreeg binnen de tijd vergeet je nooit. Waar is die tijd. Lang geleden. Om het geheel compleet te maken, zegt mijn neef naast me nog tegen me dat de tijd aangebroken is dat we mekaar alleen maar op begrafenissen zien. Moeilijk om toe te geven dat hij gelijk heeft.

Ik ben eigenlijk niet meer zo gelovig. De teksten die de pastoor vooraan uitspreekt plakken niet zo op mij, en maken dat ik mijn emoties bij momenten onder controle heb. Ook tijdens de muziek, een orgel ondersteund door enkele koorleden, kan ik mijn tranen redelijk bedwingen. Maar als ik de schouders van mijn nonkel op een neer zie gaan van het snikken, en ook anderen hun zakdoek zie bovenhalen, schiet de krop in mijn keel. De persoonlijke boodschap van mijn neef, het petekind, pakt iedereen. Nogal onvoorzien pakt hij het woord, hij staat dus ineens vooraan naast de pastoor, en na mekaar een aantal seconden aan te kijken en de pastoor bruusk zijn zin onafgemaakt stopzet, zegt mijn neef: klein intermezzo, en een kleine lach gaat door de kerk. Hij heeft een en ander opgeschreven, wat persoonlijke zaken over onze tante, en daarmee raakt hij iedereen. Mijn neef heeft zoiets altijd goed gekund. Ik zie hem nog staan op een stoel op ons jaarlijks nieuwjaarsfeest, een of ander sketchke nabootsend van Urbanus. Iedereen lag strijk hoe hij deed dat hij zijn tekst zocht tussen allemaal kleine snippers papier die hij uit zijn broekzak in het rond smeet, want op een van die minuscule briefjes stond dan zogezegd op wat hij wilde zeggen. Hilarisch!

Na de kerkdienst duiken we onder de zussen nog een cafeetje binnen voor een koffie. De emotie moet er wat af. Efkes napraten. Vooral roddelen. Een aantal leuke anekdotes komen aan bod. Mijn ene zus moest lachen met het feit dat een van de ceremoniemeesters het ruitje van de lijkwagen aan t poetsen was. Mijn tante is gecremeerd maar goed, dan kan ze toch nog iets zien voor ze bijgezet wordt op haar definitieve rustplaats. Mijn andere zus kan er maar niet over hoe sommigen er zo anders uitzien. Beiden zeggen me wel dat mijn gezicht boekdelen spreekt hoe ik over sommige dingen denk.

Maar, waar de kerk al goed voor is, al is het ook voor de ongelovigen onder ons, we bidden tot God, en ineens schijnt, op deze regenachtige dag, de zon binnen door de glasraampjes van de kerk. Recht op mijn zus haar hoofd. Zij doet beleefd wat de pastoor vertelt, en vraagt vergeving voor het feit dat ze soms zo’n bitch is op het werk. Ze voelt zich, zegt ze nippend aan haar thee, bevrijd. Kan ze weer opnieuw beginnen.