Het mooiste land van de hele wereld

De krantenkoppen schreeuwen het uit. Het land is in crisis. Er is hongersnood. Miljoenen mensen ontvluchten het land. Al staat dit nieuws niet op de eerste pagina. Want uiteindelijk, ook al leven we in een werelddorp zoals Mark Eyskens het zo mooi omschrijft in Een boek met een persoonlijke boodschap, Venezuela ligt nu eenmaal aan de andere kant van de wereld. Ver van ons bed. Maar niet voor mij. Mijn hart bloedt mee met de inwoners. Ik ben er immers zelf geboren.

Ik was twee jaar als ik naar België kwam, dus van die periode weet ik niets meer. Daar kan mijn zus meer over vertellen, zij was acht, en ging er ook naar school. Ze vertelt nog steeds over de roze en de blauwe badkamer die ze hadden in het appartement. Mijn mama vertelt over het Belgische witloof dat ze daar kon kopen. Ze vertelde onlangs nog over de bobijn die dienst deed als tafeltje, maar die ook de ideale verstopplaats bleek voor de vele kakkerlakken (ja, die zitten er ook). De afvoerputjes in elke kamer die het poetsen makkelijk maken, zijn handig voor de diertjes om zich te verplaatsen. Ik ging in 2006 terug naar Venezuela en maakte er een prachtige rondreis. Venezuela is écht het mooiste land van de hele wereld (ja, ook al zag ik ook veel kakkerlakken).

We landen in de hoofdstad Caracas, waar ik twee jaar gewoond heb, en waar onze rondreis begint. De lekkere tropische temperatuur waait je tegemoet. Richting Maracay, met zijn vele suikerrietvelden. Tja, Venezuela is dan ook het land van de rum en de cacao. We bezoeken het NP Henri Pittier, en de dorpjes Chorini en Chuao, via vissersgehucht Puerto Colombia.

Onze tocht gaat verder naar Het dak van Venezuela: het Andesparadijs, met het meest toeristische stadje Mérida.

042

Venezuela betekent eigenlijk ‘klein Venetië’, ik snap al waarom als we het meer van Maracaibo opgaan.

Mérida heeft zoveel te bieden! Een universiteit waardoor ze het culturele centrum van het land is, én ze heeft ook heladería Cormoto, bekend uit het Guinness Book of Records met maar liefst 700 verschillende smaken ijs! (ik hou het veilig met de liqueur smaken anijs en curacao). Maar ze heeft ook de hoogste kabelbaan van de ganse wereld, die gaat tot een hoogte van 4.675 meter! Dat moeten we proberen!

Onze reis zet zich verder naar Los Llanos, de laagvlakten van Venezuela. Veel fauna en flora, en prachtige zonsondergangen! Hier zie ik voor het eerst in mijn leven hele vluchten ara’s, prachtig en ontroerend!

131
De legendarische zonsondergang van Llanero

Het NP Morrocoy staat ook op het programma. Eerst de woestijn van Coro (ja, Venezuela heeft ook een woestijn!) en dan, grotten, vleermuizen en vele koraaleilandjes. Hiërogliefen van Indianen, en dan de Grot Van De Maagd, die staat vol beeldjes, prentjes, foto’s en zelfs T-shirts en petjes om de doden te herdenken. Eén keer per jaar is hier nog een mis in de grot, dan komt iedereen met bootjes naar hier. Een katholiek land.

Al zoveel prachtige dingen gezien, en dan moet – voor mij – het spannendste stuk van de reis nog beginnen. We ruilen onze valies in voor een rugzak, en gaan mee op trektocht met wat locals dieper de Orinoco Delta in. Hoe zalig is dat! Apen, ara’s, piranha’s, kaaimannen, schildpadden, honderden vogels en beestjes, overal! Het gebied van de Warao Indianen, die hier nog steeds wonen. Overdag met de boot tussen de mangroven en over de moerassen verdwalen, beestjes spotten en zwemmen tussen de piranha’s die we dan ’s avonds proberen te vangen om te eten. Hoe geweldig is het hier eigenlijk. De geluiden die je dan ’s avonds te horen krijgt, laten je de vele muggen rond je hoofd vergeten.

Om ons te verplaatsen tijdens deze rondreis gebruiken we bus, boot, en ook vliegtuigjes. Deze worden hoe langer hoe kleiner. Als we ons verplaatsen naar het NP Canaima kunnen we er met 9 juist in. De Orinoco Delta vanuit de lucht! Hoe graaf is dat! Tepuyes (tafelbergen)! En als kers op de taart vliegen we voorbij de watervallen del Angel, de hoogste van de ganse wereld.

Kortom, Venezuela is een pareltje. Getuige toch de mooie foto’s, niet? Met een uitgebreid aanbod, en van vele dingen het hoogste, grootste en beste. Voor mij verdient dit prachtige land veel beter dan dat het er nu aan toe gaat. De gids vertelde het toen al, ze hebben Polar, het bekendste bier van hier, en grapte erbij dat  dit staat voor Para Olvidar Los Amores Rotos. Ik wens het hen toe, dat ze af en toe hun miserie kunnen vergeten, maar hoop vooral dat een vredevolle toekomst voor hen héél snel terug mogelijk is! Amén!

Porto en hooligans

P1010968Mijn frank had eigenlijk al moeten vallen op het vliegtuig. We moesten wachten op de vlucht vanuit Manchester, aangezien zij het grootste deel van onze passagiers waren richting Porto. Toen zag ik het nog niet aan hun uiterlijk. Allemaal jonge (en minder jonge) mannen stapten op. Toen nog met niet zo heel veel lawaai. Ik denk echt dat ik de enige vrouw aan boord was.

De brochures beloven ons een betoverende vallei, een als Werelderfgoed erkend cultuurlandschap, makkelijk te ontdekken met de auto. De Douro-vallei bezoek je best vanuit verschillende Quintas midden in de natuur, wel telkens ver weg van alles. Spijtig ook wel kouder dan verwacht, en nat. De locals benoemen het klimaat hier als ‘9 maanden winter, en dan 3 maanden hel’. Dat had ik nergens in een boekske gelezen. Maar goed, dat kan onze vakantiepret niet bederven, we zoeken een restaurantje in de buurt, drinken lokale wijn en pizza met champignons uit blik. Gelukkig is de wijn lekker, én goedkoop. Het kan erger.

Geen weer om in de tuin te hangen, dus dan maar op stap. We rijden naar Pinhel, richting de grens met Spanje, en bezoeken het kasteel van Rodrigo. Allemaal kleine dorpjes, veel fruitbomen, valleien met druiven voor alle Porto die ze hier maken, en veel bochtenwerk met onze Clio! Hoe dichter bij de grens, hoe meer het landschap verandert van druiven naar olijven, fruitbomen worden naaldbomen. De dag vliegt voorbij. Het is hier prachtig, en achter elke bocht kan de zon je ineens verbazen. Het weer is hier even wisselvallig als afwisselend.

We kunnen natuurlijk Porto niet overslaan tijdens onze trip. En met een voorspelling van 100% regen, kunnen we maar beter een portohuis bezoeken. Calem. Nog nooit van gehoord, maar lekker! Terwijl wij lunchen (echt hele lekkere vis, Porto is echt culinair!), raast storm Michael over Porto. Mensen wordt gevraagd om binnen te blijven. Tegen de namiddag is het ergste voorbij, en trekken we de stad in. En weer of geen weer, hier zie ik het, de eerste blote Engelse lijven. Wist ik veel dat het UEFA Nations League was. Engeland, Zwitserland en Nederland, allemaal goed vertegenwoordigd hier. Geeft het charmante stadje Porto toch een andere dimensie, zo met al de plastieken bekers, geroep en vals zingen, en goed bewapende politie die op het punt staat om in te grijpen.

Als we de oude hoofdstad van Portugal bezoeken, komen we ze helaas weer tegen. Wist ik veel dat Engeland en Zwitserland net vandaag voor de 3e plaats spelen in Guimaraes. Winkels zijn toe, overal kraampjes met, jawel, plastieken bekers. Het contrast kon niet groter zijn toen een net getrouwd koppel de kerk uitkwam, en op het plein begroet werd door zatte Engelsen in jawel, bloot bovenlijf.

Op zoek naar een ander pareltje. Van Peneda naar het nationaal park Geres. En dan naar Ponte de Lima, een oude brug uit het tijdperk van de Romeinen. Je komt hier trouwens voorbij als je de route Santiago de Compostela loopt. Een markt, een gezellige drukte, een harmonie die speelt. Geen voetbal vandaag, maar een feestdag. Lucky us!

En ja, Portugal is gewonnen.

Palmbomen tellen op Punta Cana

P1020459Ik weet het, vandaag de dag is het misschien niet meer verantwoord om voor een week naar de Dominicaanse Republiek te vliegen, al compenseer ik de uitstoot wel, maar hoe heerlijk is het! Bounty Island! Echt een plaats om tot rust te komen. Kilometerslange witte stranden, ontelbare palmbomen en dat in tropische temperaturen. Dat Columbus dacht dat hij het mooiste land ter wereld had gevonden bij het zien van de stranden vol palmbomen en kokosnoten; wie kan het hem kwalijk nemen.

We verblijven in een Riu resort, een keten van vijf grote hotels op en rond het strand in Punta Cana. Een all-in service, met buffetten en snacks, kleurrijke cocktails en ontelbare zwembaden. En dan de zee. Witte stranden aan een prachtige, blauwgroene en warme zee. Een briesje. Hier geen vieze plastiek tussen je tenen bij de strandwandeling (zoals ik voorhad in Bali Onweer in Bali), wel wat aangespoeld wier, maar hey, dat is de natuur he.

Het contrast met de bevolking is natuurlijk groot. Zoals verschillende landen in de Caraïben is ook de Dominicaanse Republiek een ontwikkelingsland. Eenmaal buiten het resort zie je verschillende constructies van onder andere golfplaten die zoiets als een huis moeten voorstellen. Ik mag er niet aan denken wat daar van overschiet als de zoveelste orkaan passeert. Het is dan soms ook een dubbele als je als toerist naar zo’n oord reist, ondersteun je de economie of eigenlijk helemaal niet? In een all-in resort gaat het geld natuurlijk niet naar de lokale bevolking.

P1020542

P1020419
ja, palmbomen worden ook gesnoeid!

De ketens bieden anders wel werkgelegenheid, met kost en inwoon. Er komt een nieuwe middenklasse, die wordt opgeleid in het hotel, kan opklimmen en talen kan leren. De dollars (zeker voor een all-in vakantie is de lokale peso niet interessant, en eigenlijk verboden in- en uit te voeren) als fooi zijn dan weer mooi meegenomen. ¿Cómo estás? ¡Excelente!

Mag ik een oproep doen naar diegenen die nog naar daar willen reizen? Geef geen geld uit aan die mannen die met ara’s en apen leuren op het strand. Die beestjes leven niet in de beste omstandigheden dus dit mag stoppen wat mij betreft. En alsjeblief, laat geen peuken achter op het strand. Dat wier tussen je tenen is natuurlijk, een peuk allerminst. Als toerist zijn we allemaal verantwoordelijk om het even proper achter te laten dan dat we het gevonden hebt. Maar, voor de rest, genieten maar!

P1020598

Citytrippen in Australië!

Tijdens onze rondreis in Australië met de camper (Rondreis door een continent ) hebben we uiteraard ook een aantal steden bezocht. Natuur, stranden, zee, bergen afwisselen met wat groene prachtige grote steden! Zoveel plaats overal! En Sydney, Canberra en Melbourne… die namen alleen al spreken tot de verbeelding! Dat wil ik zien!

We landen in Sydney. Niet de hoofdstad, maar wel: levendig, en tegelijk relax, parken en fantastische stranden, casual, en ook chic. En proper! En, ze hebben natuurlijk hét Opera House. Sydney heeft zoveel plaatsjes om te ontdekken. Geweldig is om een ferry te nemen naar Watson’s Bay. Van op het water heb je een ander prachtig zicht op het Opera House. Op Watson’s Bay kan je prachtig wandelen, maar ook lekkere vis eten in een van restaurantjes aan de waterkant. Misschien omdat het de eerste stad was die ik bezocht in Australië, maar het viel me daar het meest op, werkelijk overal zie je papegaaien! Van Hyde Park tot in de Botanic Gardens, van de binnenstad tot aan de Opera Bar (mét uitzicht op Harbour Bridge).

De volgende stad die we aandoen is Eden. Nee, Eden is geen wereldstad. Maar wel een stadje waar ik mijn hart aan verloor. Charmant stadje, een prachtige locatie aan de kust, de vele papegaaien (ja, hier ook) maar ik heb vooral gehuild met het verhaal van ‘Old Tom’ bij het bezoek aan het Killer Whale Museum. Hier was vroeger een belangrijk walvisstation, en blijkbaar hadden de mensen (we spreken nu over de jaren laat 1800, begin 1900) een speciale band met orka’s, die echt ‘hielpen’ om walvissen te kunnen vasthouden in de baai en te doden. Vooral ‘Old Tom’ had hier een grote rol in. Australië doet gelukkig niet meer aan Whaling, wel aan Whale Watching! Nog elk jaar is hier het Whale Festival, de start van de migratie van de walvissen die tot dicht tegen de kustlijn komen!

Melbourne heeft prachtige street art. En, ze hebben een AC DC lane! Melbourne is home of the Australian Open. De binnenstad kan mijn hart niet direct stelen, veel grote shoppingcentra en een drukte van jewelste in de straten. Melbourne leeft! Wij zoeken de waterkant op, en gaan met een ferry naar het rustigere en groenere gedeelte van Melbourne. Het centrum van de stad heeft een Free Tram Zone, dat is wel gemakkelijk. En, zoals elke wereldstad, hebben ze een Chinatown. En een prachtige bibliotheek, State Library Victoria, blijkbaar de drukst bezochte bib van Australië! Alleen voor deze bib al zou je student worden!

De hoofdstad zelf mag natuurlijk niet ontbreken op onze trip: Canberra. Alias Ontmoetingsplek. En dat klopt! De ganse dag lachende gezichten (of komt dat omdat het vrijdag is?), retail, horeca, een casino (ik kies toch voor de casino’s in Las Vegas 😊) en de Bentspoke Brewery Co. Ik heb daar chilibier gedronken. Echt! 23 soorten chili zitten erin. Zou hier het festival bier zijn. Euh… The National Gallery met prachtige aboriginalkunst staat op het programma. Ik ben ontroerd door de Aboriginal Memorial, gemaakt van 200 totems, voor 200 jaar White Settlement. Slik. De Gallery is erg groot, dus ik focus me vooral op de Aboriginal Art, prachtig! Ook hier staat de Library op de planning, daar kan ik eigenlijk nooit voorbij lopen zonder een bezoekje te brengen. Als afsluiter fish & chips in King O’Malley’s met live optreden, dat was gewoon té leuk! Zoals gewoonlijk weer veel te weinig tijd om zo’n stad te ontdekken, maar ok, we hebben ons toch efkes ondergedompeld in Canberra. The place to be.

Droomreis van formaat!

Canada! Wat een zalig land! 150 jaar bestaat het in 2017, al zijn er zeker 150 redenen om Canada te bezoeken, elk jaar opnieuw! Ik kan er pagina’s vol over schrijven, maar laat ons beginnen bij het begin. Canada met een camper, dat is nieuw!

Culinair kan ik al overslaan. Een prinses in de keuken ben ik nooit geweest, dus kookblogs ga je mij niet weten schrijven. En buiten het feit dat Canada zo werelds is met zijn mengelmoes van culturen, zodat ieder zijn buik wel kan vullen met iets dat hij of zij lust, is misschien enkel de Poutine de vermelding waard. Niets voor mij, want ik eet geen vlees, of ook geen vleessaus (gravy), maar Poutine is wel typisch Canadees. Friet, met kaas, en gravy, dus vleessaus. A Mess! Maar, als ik mijn partner mag geloven (en dat doe ik) lekker, en vullend. Paf zit hij na dat bordje rotzooi. Je kan er nog spek of pulled pork bijdoen, of smoked sliced brisket. Stuffed. Wil jullie de foto toch niet onthouden:

p1070474 (2)

We vertrekken met onze camper vanuit Vancouver naar de Rockies, met in ons startpakket een wc rol, een batterij (die we uiteindelijk mee naar huis nemen omdat we nooit ontdekt hebben waarvoor die dient), en brochures en een overzicht van campings in de USA. Ja, er staan misschien 7 campings in van aan de grenslijn, maar, dit startpakket is ter ondersteuning voor een andere rondreis. Soit, zonder boekskes lukt ook.

Een tweede voordeel (of nadeel) is dat je van stadsmensen (ja, toch wel) naar trailer trash muteert. Elke dag dezelfde joggingbroek, en uiteindelijk ook altijd hetzelfde T-shirt want iets anders vind je niet meer. Ieder heeft één kastje voor kledij, maar op den duur is het erin gooien, en doe je dat klapdeurtje niet rap genoeg toe, valt er vanalles terug uit. T zag er anders goed uit in het begin bij het uitladen van onze valiezen en het vullen van de kastjes. Maar een huis op wielen heeft dus zijn nadelen. Kasten blijven niet altijd toe. Tot er een vork door de camper vliegt tijdens het rijden, vanaf dan probeer ik alvast die kastjes te blokkeren door kapstokken tussen de handvaten te steken. De luikjes op het dak vergeten we al eens toe te doen, en de blikjes bier rollen heen en weer, van voor naar achter, en van links naar rechts. Kamperen is echt tof!

Nee, echt, campings in Canada zijn echt top! Je moet ook geen schrik hebben dat ze geen plaats meer hebben, dan zetten ze je op de ‘overflow’. Dan sta je eigenlijk op de parking, of zo’n beetje rond het terrein. Voordeel: het is goedkoper en je kan alle faciliteiten van de camping gebruiken zoals sanitair, douches, de sani-dump en water. Nadeel: je hebt geen gebruik van elektriciteit en je hebt geen tuinbank of BBQ. Wat dat laatste betreft hebben we er heel de vakantie geen gebruik van kunnen/mogen maken; door de vele bosbranden was er (terecht!) een totaal verbod op kampvuren en BBQ’s. Onze wilde zalm op vel dan maar binnen in onze enigste pan gemaakt!

De wegen in Canada zijn ook echt gemaakt voor campers. Wel af en toe wat bochtenwerk, maar alles is goed onderhouden en je kan er echt relax rondrijden. Let dan vooral niet op de extreem grote camions die je zelfs op plaatsen waar het niet kan of mag toch voorbijsteken, luid toeterend. En, achter elke bocht een práchtig uitzicht! Maar werkelijk ongelooflijk! Zo’n natuurpracht! Water, bergen, zon, sneeuw, véél groen en wildlife! Zoals gezegd, een droomreis van formaat! Ik zou jaar 151, 152, 153,… ook willen gaan vieren daar!

En dan ineens een verkeersbord dat op de komst van een volgende tunnel wijst met hoogtebeperking, waarop mijn partner me hardop vraagt: ‘hoe hoog ís onze camper eigenlijk?’

Lees meer over onze route op mijn gastblog voor liefdevoorreizen.nl via deze link: The Rockies

Boeiend aan reizen

Wat vind ik toch zo boeiend aan reizen?

De overvolle luchthavens, op onmogelijke uren moeten opstaan, met koffers sleuren, beperkte kledij bijhebben, koffers die niet toekomen, kleine harde matrassen, slappe koffie, regen op vakantie, kort samengevat, genoeg argumenten om gewoon cosy thuis te blijven.

En toch…

Wat ik mooi vind aan reizen, is het uurverschil. Je bent niet alleen mijlenver weg van thuis, maar ook nog eens in een andere tijdzone… je lijf geeft aan dat je leeft! Zalig is dat! Maakt dat je van een avondmens een ochtendmens wordt, en dus om half zeven ‘s morgens fluitend buiten op straat loopt, omdat je al om vijf uur koffie hebt gedronken op de kamer. Dat lukt mij thuis dus nooit! Eenmaal terug thuis, om tien uur ’s morgens al zin hebben in wijn, de jetlag heeft me duidelijk te pakken. 😊

Een ander geweldig ding aan reizen vind ik de andere munteenheid! Hoe heerlijk is dat! Omrekenen, altijd in je eigen voordeel uiteraard (je maakt het altijd iets goedkoper dan thuis, dus toch de moeite om te kopen) en fascinerend om die andere munten en briefkes te kunnen gebruiken! Ook al heeft Europa heel wat pareltjes, dat deel van charme is ons continent voor mij wel wat kwijt. Al die verschillende portemonneetjes met Gulden, Franse Franken, Ponden (ok, dat nog altijd), Italiaanse Lires en Duitse Marken… geweldig! In grote delen van Europa vind je dat niet meer, verder weg van huis wel! Ter voorbereiding van je reis kan je dan nog eens bij Baslé langs gaan, het beroemde wisselkantoor, om geld te wisselen. How cool is that!

Ja, want reizen begint toch bij de voorbereiding, en daarna stopt het eigenlijk nooit meer. De fotoboeken van de verschillende reizen stapelen zich op, en je begint de ene reis met de andere te vergelijken. Reizen zijn herinneringen. Reizen zijn een mindset. Niet in je eigen cocon blijven zitten. Leren en weten hoe het er elders aan toegaat. Culturen ontdekken. Genieten van eindeloze uitzichten. Palmbomen.

Zeker met de constante invloed van social media vandaag, is reizen voor mij ook een manier om hier eens afstand van te doen. Een digital detox zeg maar. Ja, de gsm en eventueel de tablet gaan mee op reis, maar je hebt toch niet overal bereik. Alles begint al op het vliegtuig. Gsm’s moeten af. Of op vliegtuigstand. Zoveel uren onbereikbaar! Ongestoord een filmke kunnen zien of muziek kunnen luisteren zonder dat de telefoon gaat. Wat een fantastisch gevoel!

En ook, hoe gek het misschien ook klinkt, terug naar huis komen met nieuwe energie. Want dat doet reizen, je batterijen opladen, je laten zien hoe je ook hier kan genieten in je eigen cocon, appreciëren wat er is en wat er niet is. Ik word een stuk wereldser, nog meer begaan met mens en dier, niet alleen in mijn eigen directe omgeving, maar hier, en overal in de wereld. Voor mij, maakt reizen van mij een beter mens.

Dringend tijd dus om terug te vertrekken!

Als ’t kind maar ne naam heeft

Noem het deconnecteren, onthaasten, vertragen of ontstressen…of gewoon vakantie?

Een weekje connectie maken met het bos, en niet met de wifi, ’t is eens wat anders.
En of doet het me goed! Ik heb al heimwee nog voor ik terug naar huis vertrek!
Ik heb echt wel iets van band met de natuur, zelfs al woon ik in het centrum van de stad.

Deze keer hadden we een huisje gezocht, midden in het bos en waar we zelf konden kokkerellen. De hond was mee, dus een hotel is dan al minder evident. En een week buffetten… been there, done that!

Na uren surfen op het net komen we terecht op Kölliger Muhle, in Köllig, Duitsland.
Niet te ver met de auto en toch ver weg van huis. En, dat er een ezel staat, en ook geiten, en dat vlakbij een rivier, maakt dat we onze keuze snel gemaakt hebben.

We zitten midden in het bos, dus we moeten niet ver van ons huisje lopen voor we niets of niemand meer zien of tegenkomen. Een wandelkaart hebben we niet maar ah, we gaan ook maar gewoon een rondje lopen. Een paar uur later lopen we nog door het bos, en hebben we geen idee waar we zijn, en hoe we terug moeten. Net als Hans en Grietje in het bos. Zonder broodkruimels.
De volgende dag doen we, ondanks dat het niet de bedoeling was, net hetzelfde. Alleen word ik er nu echt ongemakkelijk van. We moeten spaarzaam zijn met ons water, want t is bijna op, en we zijn echt verdwaald! We volgen een bordje ‘Eifelverein’ en ook ‘Monreal’, maar dit gaat eigenlijk overal en nergens naartoe. Dorie, ook geen wifi in het bos! Zelfs geen connectie om iemand te bellen! En het bos zegt ook niks. Zo klein dat we zijn als mensje in vergelijk met de krachten van de natuur. Hoe ironisch eigenlijk, dat connectie maken met het bos!

Is dat nu avontuur? Of eerder uit je comfortzone treden? Verdwalen in het bos lijkt zo sprookjesachtig, en toch wat beangstigend. Blijkt trouwens dat de steen met ‘Monreal’ op een teken is van de bedevaartsroute die daar loopt, een stukje camino op weg naar Santiago de Compostella. En Eifelverein is daar overal, dat is geen wandelpad in een rondje. Uiteindelijk moet je altijd terug van waar je komt. De broodkruimels volgen.

De vraag is altijd maar hoeveel tijd je nodig hebt om volledig te deconnecteren. Zelfs zonder wifi. Want na een weekje zit onze onthaasttijd erop. En gaan we terug connecteren. Met wifi. Met het dagelijkse leven en de daarbij horende sleur. En wat gaat dat verrassend gemakkelijk! Op dus naar de volgende bestemming! Of, verder zoeken naar dé oplossing om thuis tijdens werk en alle onvermijdelijke verplichtingen daarbij makkelijker de knop eens te kunnen omdraaien. Blijft een uitdaging.

P1100072
de rivier Elz in Köllig (berekoud :-))