Hakuna Matata

Het land waar de kinderen namen krijgen als Faith en Hope, en, in geval van een nakomerke, ook al wel eens Blessing. Het land van de Big Five. En de Ugly Five. Verkeerslichten noemen ze robot. Blank en Zwart. Lekkere wijnen. Slechts een tijdsverschil van één uur. En maar liefst 11 erkende nationale talen, waar er minstens één trekt op wat dialect Vlaams. Hakuna Matata! We zijn in Zuid-Afrika!

Mijn reis begint professioneel, ik trek naar Johannesburg om me bij te scholen in het Enneagram. The Integrative iEQ9 Enneagram Solutions heeft als bedrijf zijn oorsprong in Zuid-Afrika, dus op naar de roots! En dat mag je letterlijk nemen, vlakbij Johannesburg bevindt zich de wieg van de mensheid, waar fossielen gevonden zijn van de eerste mensachtigen. Eigenlijk komen we allemaal van hier. Ik zal me hier later op de reis nog meermaals emotioneel bij voelen; ik ben echt aan ’t aarden, vanaf dag 1 al!

P1020715 (2)
Final Reflection in the South African Museum

Na deze eerste week, met een prachtgezelschap van 40 internationale mensen, trek ik, voldaan met wat nieuwe inzichten, naar Kaapstad, waar we nog twee weken de tijd hebben om met een huurwagen een ander deel van het land te ontdekken. En de foto’s zullen het bewijzen, Zuid-Afrika is prachtig!

Maar eerst doen we Kaapstad zelf. De wolken maken precies golven op de wereldberoemde Tafelberg van de stad. Met de hop-on hop-off bus denken we de stad eens vanop het dak te ontdekken, maar zoals in vele steden kennen ze hier ook files, dus na 2,5 uur beginnen we toch wat heen en weer te schuiven op onze stoel, en stappen we af in Camps Bay. Hier zullen we later tijdens onze reis nog terugkomen, zo’n prachtig stukje strand hier.  Er zijn ook een ruim aantal musea in Cape Town, ik kies het South African Museum, en the National Gallery. Ik heb het minder voor de alle mogelijke opgezette dieren die Zuid-Afrika rijk is, dus dat deel sla ik over. Ik zie de beestjes liever levend en wel tussen de bossen of op de savannes, dat is later nog voorzien tijdens onze reis. Maar hoe prachtig wordt verwezen naar onze roots, de bakermat van de mensheid. Welcome Home! hangt er, en krijgt voor mij wel een hele andere betekenis zo! In het tweede museum loopt een tijdelijke voorstelling rond RAPE, zo intens en pakkend, dat meerdere mensen wenend de zaal verlaten. Mezelf incluis. Tegelijkertijd kan de band die je opbouwt met mensen die rondom je ook staan te huilen niet intenser zijn dan dit, er is een soort verbondenheid die opnieuw maakt dat ik me hier zo thuis voel.

Kaapstad heeft nog leuke plaatsjes. The Company Gardens waar families samenkomen op zondag voor een leuke picknick en eendjes met hun kroost rustig kuieren langs de rand van de vijver. Waterfront, met zijn wereldberoemde café Den Anker (of is dat alleen bekend in België?) En, als je met de locals praat, is Kaapstad zoals God zou willen dat de hemel er zou uitzien. Zuid-Afrikanen zijn enorm fier op hun land!

Zuid-Afrika is bekend voor de wijn, dus op naar Stellenbosch, een belangrijke regio voor wijnen. We komen toe op ons hotel, en schrijven ons direct in voor een Wine Tour. Na Kaapstad is Stellenbosch de tweede oudste stad van de kolonisten. Vele oude Victoriaanse huizen. Een divers gezelschap om wijn mee te gaan proeven; een koppel uit Nederland dat op huwelijksreis is, een Brits koppel bijna op pensioen, en dan, een baas met zijn werknemer, waarvan de laatste vanaf morgen als expat start aan zijn driejarige opdracht. Maar eerst met de baas wat wijntjes drinken. Hij is dan ook de enige die echt alleen eens proeft, en de rest laat staan. Het onderwerp tijdens het proeven? De Brexit natuurlijk, de baas (uit Spanje) weet er immers alles van!

Op naar de derde oudste stad van het land, Stellendam. Veel landbouw onderweg, maar altijd bergen op de achtergrond. Een klein stadje, maar, we worden gerustgesteld hier in het hotel: ‘it’s safe here, even at night, you can go out whenever you want.’ Ik was na Johannesburg anders al gewoon aan de avondklok.

De Garden Route zal ons helemaal van hier, via Oudtshoorn naar Knysna voeren. Een prachtige baan, genaamd Route 62. Via de Tradouwpas. Onze volgende stop: de Safari Ostrich Farm. Het loopt hier vol struisvogels, de ene farm na de andere. Hier hebben we wel de gekste cottage van allemaal. We zitten steeds in prachtige guesthouses, maar altijd achter barelen, en bewaakt. Nu krijgen we een guesthouse in the middle of nowhere! We rijden echt terug weg van het domein van het hotel, en moeten een zandbaantje volgen links en dan weer rechts, om ergens bij drie stenen woningen te komen, en één ervan is dus vannacht voor ons. Ik moet toegeven dat ik toch niet goed geslapen heb, volledig onterecht trouwens.

P1020948
pas op voor de spelende kinderen!! ongelooflijk, maar let op, bobbejaane nie voere!

En dan verder naar Addo, waar ook Addo Elephant Park is, een Wildlife Park! Ik ben zelfs zenuwachtig, zo enthousiast ben ik om op safari te gaan! En mijn verwachtingen worden niet teleurgesteld. Op weg naar waar we overnachten, komen we al bavianen, een zebra, wrattenzwijnen en antilopen tegen. Opnieuw struisvogels, en ook geiten, schapen en koeien. En dan moet de safari nog beginnen!

’s Morgens zeven uur. We staan klaar, met twee koppels Duitsers, wachtend op onze gids om door de raam in de jeep te kruipen (right, er is geen deur). Op zijn Afrikaans, ook hier, alles op ’t gemakje. ’t Park in, op zoek naar de dieren. Wat een pareltje hier. Het duurt niet lang voor we hyena’s, wrattenzwijnen, antilopen, apen, bavianen, schildpadden, zebra’s en buffels zien. En een hele horde olifanten! Als zij aan de poel staan, krijgen de andere dieren geen kans. De zebra’s wachten geduldig tot het aan hen is; een wrattenzwijn probeert toch door de horde te sluipen richting het water. De nood is hoog. Een beetje teleurgesteld door de foute info in mijn reisgids, er zitten geen giraffen in Addo Elephant Park, de begroeiing is voor hen veel te laag. ’t Is nu al duidelijk dat we zullen moeten terugkomen :-).

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Verder de Garden Route gevolgd tot het mooiste punt ervan, Knysna. We zitten op Leisure Island, een prachtige locatie (weeral). We bezoeken een locale markt, supergezellig! Een ongedwongen sfeer, leuke kraampjes, muziek en lokale bio producten. Waterfront in Knysna, een gezellige buurt met leuke winkels en schitterende eetgelegenheden. En, uiteraard, de beste oesters van de hele wereld. Echt! Uit de zee op je bord, en zo zacht! Het boottochtje stelt minder voor dan dat we ons ingebeeld hadden, precies een varende disco, maar de uitzichten zijn prachtig, en we hebben wel Knysna Heads gezien!

Richting Hermanus, nog een plaats waar ik heel enthousiast van word. Daar zitten walvissen, die deze periode dichter bij de kust komen om hun kleintjes te voeden. Het is net te laat in het seizoen, en bij de Whale Watching is de zee te wild, dus vinden we ze niet (de zee was echt wild, de helft was zeeziek). Het stadje Hermanus zelf maakt het wel goed. Gezellig, paar kleine musea en veel gallerijen, dé meest gezellige boekenwinkel van de wereld en fresh seafood. En dassies (klipdassen)! 🙂

En dan is het al tijd om terug af te zakken naar Kaapstad. Via Betty’s Bay, om de Afrikaanse Pinguin te zien. Dit is één van de twee kolonies die hier leven. We hebben nog de ganse dag voor we terug naar huis vliegen, dus we rijden nog via Chapman’s Peak naar Cape Town, volgens de reisgids één van de mooiste kustroutes in de wereld. En dat is niet gelogen. Prachtige uitzichten over de kust, rijdend op een baantje soms uitgehouwen in de rotsen.


Zuid-Afrika is prachtig. Maar er is ook een andere kant. Je ziet echt nog de gevolgen van de apartheid. In veel restaurants zijn het blanken die tafelen, en worden bediend door zwarten. Het is uitzonderlijk dat er een blanke mee in de keuken staat. Door te praten met de locals, kom je te weten dat veel zwarten die werken in de horeca of algemeen in toerisme, uit Zimbabwe komen. Blijkbaar is de economie in de andere Afrikaanse landen (nog) erger dan in Zuid-Afrika. Ze kunnen wel een mondje Engels, dus als ze de kans zien, steken ze de grens over en wagen hier hun kans. Het is ‘all right’, of ‘oké’. Niet echt goed, maar het kan erger. In Zimbabwe komt er bijvoorbeeld gewoonweg geen geld uit de muur.

De regering wilde het blijkbaar een beetje goedmaken met de zwarten, als gevolg van de apartheid. Nog niet zolang geleden mocht de zwarte bevolking zelfs niet naar school. Gevolg: heel wat generaties zijn analfabeet. De zwarten kunnen een huisje krijgen, en als ze daar x aantal jaren wonen, wordt het hun eigendom. Het zijn een soort stenen huisjes, naast de mooie ‘blanke’ wijk. Per kind dat ze kopen krijgen ze nog een extra toelage. En daar stropt dan het beetje het systeem. Krijg deze mensen maar gemotiveerd om werk te zoeken, of te studeren. Zo laten we ons toch vertellen. Naast deze wijk van stenen huisjes, begint dan (in elke stad opnieuw) een niet te overziene township, met huisjes gemaakt van gelijk wat. Kinderen die dag in dag uit wat rondhangen en zoeken naar iets van waarde, wat ze maar kunnen vinden. Of bedelen.

Maar, laten we vooral geen golfie maken. we  moete niemand z’n knoppie drukke. Ik blijf dus hoopvol. Zoals onze gids het zegt: Sharing is caring. Bij deze.

 

 

 

De lezersjury

Midden juli krijg ik een mail die begint met: Beste Sandra, Van harte gefeliciteerd: je bent geselecteerd voor de jury van de BookSpot Lezersprijs! 500 kandidaten blijkbaar, waarvan er 50 geselecteerd worden, de helft uit Nederland, de andere helft uit Vlaanderen. Daar ben ik er dus eentje van. 😊

lezersjury foto boeken
Op het programma: 5 oktober een lezersfestival in Amsterdam waar je de schrijvers kan ontmoeten en waar je de boeken meekrijgt. Tegen 6 november moeten ze uitgelezen zijn, want dan worden we opnieuw verwacht in Amsterdam voor de uitreiking. De lezersprijs is €10.000 dus niet niks. Ernstig leeswerk!

Maar hoe lees je voor een jury? Moet dat anders dan gewoon met een romanneke in de hoek van je zetel kruipen? We krijgen tips van de specialisten; de vakjury leest immers in totaal maar liefst 507 boeken! 2 lezers per boek en je scoort, A: dan moet nog iemand hem lezen; B staat voor bedenking, en C voor help, ik ben een model type boek. 2 A’s en heel de jury moet het boek lezen. 80% van de boeken is een C boek, enkel de 4 **** boeken mogen op de longlist, zijnde 25 boeken.

Wij als lezersjury mogen een appel met een peer en een citroen vergelijken. We krijgen 2 non-fictie boeken en 1 fictieboek te lezen, maar deze zijn in niets te vergelijken. En waar moeten we dan op letten? Een literaire roman is een medium van het bewustzijn, er is een maatschappelijke relevantie en je moet er ontdekkingen in doen. Dat het herkenbaar is, en leest als een trein zijn geen criteria. Er moet echt iets met je gebeuren, het boek verbergt iets dat je niet direct kan ontsluimeren. We praten nog wat verder over taal, vorm en inhoud, en over beeldspraak, ritme en montage. Dit is ernstig werk!

Met Bart Van Loo maken we kennis via skype, hij is nog op vakantie. Het enthousiasme en passie over zijn boek druipt van het scherm af. Helaas voor Bart is persoonlijkheid geen criterium voor de prijs. We worden wel erg nieuwsgierig om zijn boek te lezen. Een oerverhaal, De Bourgondiërs, die stopt met de val van Antwerpen. Op zoek naar ons DNA. Tijdens het debat van de lezersjury zal hij de verhalenverteller genoemd worden, of, het neefje die net de dinosaurus heeft leren kennen en er maar niet over kan zwijgen. Zo’n boek is de makkelijkste manier om zoveel geschiedenis te leren. En chapeau voor het vele opzoekwerk! Bijna een Game of Thrones.

Lieve Joris komt thuis met haar autobiografisch werk Terug naar Neerpelt. Haar 13e boek. De Nederlanders vinden haar heel Vlaams. Een bonuspunt. Het boek heeft een journalistieke waarde; Lieve slaagt erin alle personages in hun waarde te laten, en toch heb je op het einde van het boek een idee welke impact die ene broer heeft gehad op iedereen in het gezin. Er is in families al voor minder ruzie gemaakt.

En dan Peter Buwalda met zijn Otmars Zonen, het enige fictieboek, waar het niet-waar gehalte groter is dan het waar gehalte. Sommigen vinden dat het boek op 300 pagina’s ook wel verteld had kunnen worden. Anderen vinden dan weer dat er een bom kan ontploffen eenmaal ze aan ’t lezen zijn in dit boek. Vooral de scene met de oordopjes is zo goed als iedereen bijgebleven. Stilistisch, en boeiend.

Maar hoe kies je dan wat de beste appel is? Of appelsien? Het is en blijft heel persoonlijk. Voor mij mocht Lieve Joris winnen. Ik vind het echt een bloedeerlijk boek. Het is wat het is, een eerlijk relaas van hoe het eraan toe kan gaan in een gezin en de gevolgen daarvan. Niet zoals bij velen, waar de lelijke kantjes liever onder de mat geveegd worden en geenszins gedeeld worden, laat staan met buitenstaanders. Nee, zo’n dingen houden we liever binnen vier muren. Het geeft me veel zin om ook over mijn familieverhaal iets te schrijven. Misschien nog niet nu, maar er is wel een zaadje geplant. Ik heb Lieve nog gevraagd naar de reacties van haar familieleden, maar dat is gelukkig allemaal wel goed gekomen.

Uiteindelijk heeft Peter de meeste stemmen gehaald en haalt hij de prijs binnen. Ik ken de juiste cijfers niet, maar het was blijkbaar wel een nek-aan-nek race. Helaas kan er maar eentje winnen. Proficiat Peter! Bij een hapje en een drankje wordt nagepraat, hoe spannend het ook was voor ons als juryleden. Ik was er graag bij, en stel me bij deze al kandidaat voor volgend jaar!

Het mooiste land van de hele wereld

De krantenkoppen schreeuwen het uit. Het land is in crisis. Er is hongersnood. Miljoenen mensen ontvluchten het land. Al staat dit nieuws niet op de eerste pagina. Want uiteindelijk, ook al leven we in een werelddorp zoals Mark Eyskens het zo mooi omschrijft in Een boek met een persoonlijke boodschap, Venezuela ligt nu eenmaal aan de andere kant van de wereld. Ver van ons bed. Maar niet voor mij. Mijn hart bloedt mee met de inwoners. Ik ben er immers zelf geboren.

Ik was twee jaar als ik naar België kwam, dus van die periode weet ik niets meer. Daar kan mijn zus meer over vertellen, zij was acht, en ging er ook naar school. Ze vertelt nog steeds over de roze en de blauwe badkamer die ze hadden in het appartement. Mijn mama vertelt over het Belgische witloof dat ze daar kon kopen. Ze vertelde onlangs nog over de bobijn die dienst deed als tafeltje, maar die ook de ideale verstopplaats bleek voor de vele kakkerlakken (ja, die zitten er ook). De afvoerputjes in elke kamer die het poetsen makkelijk maken, zijn handig voor de diertjes om zich te verplaatsen. Ik ging in 2006 terug naar Venezuela en maakte er een prachtige rondreis. Venezuela is écht het mooiste land van de hele wereld (ja, ook al zag ik ook veel kakkerlakken).

We landen in de hoofdstad Caracas, waar ik twee jaar gewoond heb, en waar onze rondreis begint. De lekkere tropische temperatuur waait je tegemoet. Richting Maracay, met zijn vele suikerrietvelden. Tja, Venezuela is dan ook het land van de rum en de cacao. We bezoeken het NP Henri Pittier, en de dorpjes Chorini en Chuao, via vissersgehucht Puerto Colombia.

Onze tocht gaat verder naar Het dak van Venezuela: het Andesparadijs, met het meest toeristische stadje Mérida.

042

Venezuela betekent eigenlijk ‘klein Venetië’, ik snap al waarom als we het meer van Maracaibo opgaan.

Mérida heeft zoveel te bieden! Een universiteit waardoor ze het culturele centrum van het land is, én ze heeft ook heladería Cormoto, bekend uit het Guinness Book of Records met maar liefst 700 verschillende smaken ijs! (ik hou het veilig met de liqueur smaken anijs en curacao). Maar ze heeft ook de hoogste kabelbaan van de ganse wereld, die gaat tot een hoogte van 4.675 meter! Dat moeten we proberen!

Onze reis zet zich verder naar Los Llanos, de laagvlakten van Venezuela. Veel fauna en flora, en prachtige zonsondergangen! Hier zie ik voor het eerst in mijn leven hele vluchten ara’s, prachtig en ontroerend!

131
De legendarische zonsondergang van Llanero

Het NP Morrocoy staat ook op het programma. Eerst de woestijn van Coro (ja, Venezuela heeft ook een woestijn!) en dan, grotten, vleermuizen en vele koraaleilandjes. Hiërogliefen van Indianen, en dan de Grot Van De Maagd, die staat vol beeldjes, prentjes, foto’s en zelfs T-shirts en petjes om de doden te herdenken. Eén keer per jaar is hier nog een mis in de grot, dan komt iedereen met bootjes naar hier. Een katholiek land.

Al zoveel prachtige dingen gezien, en dan moet – voor mij – het spannendste stuk van de reis nog beginnen. We ruilen onze valies in voor een rugzak, en gaan mee op trektocht met wat locals dieper de Orinoco Delta in. Hoe zalig is dat! Apen, ara’s, piranha’s, kaaimannen, schildpadden, honderden vogels en beestjes, overal! Het gebied van de Warao Indianen, die hier nog steeds wonen. Overdag met de boot tussen de mangroven en over de moerassen verdwalen, beestjes spotten en zwemmen tussen de piranha’s die we dan ’s avonds proberen te vangen om te eten. Hoe geweldig is het hier eigenlijk. De geluiden die je dan ’s avonds te horen krijgt, laten je de vele muggen rond je hoofd vergeten.

Om ons te verplaatsen tijdens deze rondreis gebruiken we bus, boot, en ook vliegtuigjes. Deze worden hoe langer hoe kleiner. Als we ons verplaatsen naar het NP Canaima kunnen we er met 9 juist in. De Orinoco Delta vanuit de lucht! Hoe graaf is dat! Tepuyes (tafelbergen)! En als kers op de taart vliegen we voorbij de watervallen del Angel, de hoogste van de ganse wereld.

Kortom, Venezuela is een pareltje. Getuige toch de mooie foto’s, niet? Met een uitgebreid aanbod, en van vele dingen het hoogste, grootste en beste. Voor mij verdient dit prachtige land veel beter dan dat het er nu aan toe gaat. De gids vertelde het toen al, ze hebben Polar, het bekendste bier van hier, en grapte erbij dat  dit staat voor Para Olvidar Los Amores Rotos. Ik wens het hen toe, dat ze af en toe hun miserie kunnen vergeten, maar hoop vooral dat een vredevolle toekomst voor hen héél snel terug mogelijk is! Amén!

Porto en hooligans

P1010968Mijn frank had eigenlijk al moeten vallen op het vliegtuig. We moesten wachten op de vlucht vanuit Manchester, aangezien zij het grootste deel van onze passagiers waren richting Porto. Toen zag ik het nog niet aan hun uiterlijk. Allemaal jonge (en minder jonge) mannen stapten op. Toen nog met niet zo heel veel lawaai. Ik denk echt dat ik de enige vrouw aan boord was.

De brochures beloven ons een betoverende vallei, een als Werelderfgoed erkend cultuurlandschap, makkelijk te ontdekken met de auto. De Douro-vallei bezoek je best vanuit verschillende Quintas midden in de natuur, wel telkens ver weg van alles. Spijtig ook wel kouder dan verwacht, en nat. De locals benoemen het klimaat hier als ‘9 maanden winter, en dan 3 maanden hel’. Dat had ik nergens in een boekske gelezen. Maar goed, dat kan onze vakantiepret niet bederven, we zoeken een restaurantje in de buurt, drinken lokale wijn en pizza met champignons uit blik. Gelukkig is de wijn lekker, én goedkoop. Het kan erger.

Geen weer om in de tuin te hangen, dus dan maar op stap. We rijden naar Pinhel, richting de grens met Spanje, en bezoeken het kasteel van Rodrigo. Allemaal kleine dorpjes, veel fruitbomen, valleien met druiven voor alle Porto die ze hier maken, en veel bochtenwerk met onze Clio! Hoe dichter bij de grens, hoe meer het landschap verandert van druiven naar olijven, fruitbomen worden naaldbomen. De dag vliegt voorbij. Het is hier prachtig, en achter elke bocht kan de zon je ineens verbazen. Het weer is hier even wisselvallig als afwisselend.

We kunnen natuurlijk Porto niet overslaan tijdens onze trip. En met een voorspelling van 100% regen, kunnen we maar beter een portohuis bezoeken. Calem. Nog nooit van gehoord, maar lekker! Terwijl wij lunchen (echt hele lekkere vis, Porto is echt culinair!), raast storm Michael over Porto. Mensen wordt gevraagd om binnen te blijven. Tegen de namiddag is het ergste voorbij, en trekken we de stad in. En weer of geen weer, hier zie ik het, de eerste blote Engelse lijven. Wist ik veel dat het UEFA Nations League was. Engeland, Zwitserland en Nederland, allemaal goed vertegenwoordigd hier. Geeft het charmante stadje Porto toch een andere dimensie, zo met al de plastieken bekers, geroep en vals zingen, en goed bewapende politie die op het punt staat om in te grijpen.

Als we de oude hoofdstad van Portugal bezoeken, komen we ze helaas weer tegen. Wist ik veel dat Engeland en Zwitserland net vandaag voor de 3e plaats spelen in Guimaraes. Winkels zijn toe, overal kraampjes met, jawel, plastieken bekers. Het contrast kon niet groter zijn toen een net getrouwd koppel de kerk uitkwam, en op het plein begroet werd door zatte Engelsen in jawel, bloot bovenlijf.

Op zoek naar een ander pareltje. Van Peneda naar het nationaal park Geres. En dan naar Ponte de Lima, een oude brug uit het tijdperk van de Romeinen. Je komt hier trouwens voorbij als je de route Santiago de Compostela loopt. Een markt, een gezellige drukte, een harmonie die speelt. Geen voetbal vandaag, maar een feestdag. Lucky us!

En ja, Portugal is gewonnen.

Magie? Waar?

Onder het motto dat in elk boek wel iets goed zit, heb ik ‘The Book of Wisdom’ dan toch maar uitgelezen. Al heeft het me eerlijk gezegd wel wat moeite gekost. Want zelfs al staan er veel prentjes in, en weinig tekst – zeker in vergelijk met andere boeken die ik lees –  ik vind het verhaal vreselijk slap.

book of wisdomNu, toegegeven, ik ben nog nooit op Tomorrowland geweest, dus misschien ben ik niet genoeg gebeten door de magie. Mensen die er geweest zijn, vinden het allemaal de moeite, of je de muziek nu kan pruimen of niet. Het zijn de podia die het doen; zoveel fantasie! De kleuren! En zo groot!
Maar ik ken wel nog niemand die het boek gelezen heeft. Iemand?

Ik ga op zoek naar wat extra info. Op internet vind ik het volgende: ‘Het is een fantasy verhaal van Sarah Maria Griffin, dat een deel van de magische wereld van Tomorrowland ontsluiert en alle bezoekers voor hun komst volledig onderdompelt in het verhaal.’ Ikzelf vat het boek als volgt samen: een beetje zoals een eindeloze bibliotheek, met een portaal tussen verschillende werelden. En je hebt dan Fairytale Keepers, die alle verhalen kennen en de magie in het boek kunnen vinden. De twee jonge hoofdpersonages reizen door een aantal verhalen, zoals Melodia (weeral link met een vorig thema van Tomorrowland), om ervoor te zorgen dat twee bandieten niet met het magische ‘elexir of life’ aan de haal gaan. Dit lukt ook maar half, to be continued dus.
Ook lees ik op internet: ‘The Book of Wisdom’ telt 160 pagina’s en zou boordevol verrassingen zitten.’ Dat klopt, er vallen geregeld kaartjes, briefjes en mappen uit, wat een magie!

Blijkbaar is het boek een vervolg op de editie van 2012. Een paar jaar wachten op het vervolg dan waarschijnlijk. Alhoewel, aan mij is het niet besteed. Net zomin als dat het boek me lokt naar het festival. Dat laat ik graag aan anderen over.
Alsook het boek zelf. Iemand die ‘m graag wil?

Gelukkig kan ik me nu storten op de drie boeken voor de lezersprijs van de Bookspot Literatuurprijs! Dat gaat me beter af!

Huis vol leugens

En dan is het eindelijk zover, een nieuwe Nicci French!IMG_20190929_154202_resized_20190930_064628685 (002)

Na de Frieda Klein reeks (Iemand die je moet kennen) hebben ze een nieuwe literaire thriller. Ik sleur hem mee op reis (boek van toch bijna 400 pagina’s) en neem hem ongelezen terug mee naar huis omdat ik de bibliotheek van het hotel eerst uitlees 😊

Thuis is het dan zover, en zoals eigenlijk elke keer dat ik Nicci French lees, ben ik even niet meer bereikbaar. Zo erg, dat ik ’s nachts verder lees, en het boek pas om vier uur uitgelezen wegleg. Het licht kan uit, ik kan gerust slapen nu.

Ik vind het ongelooflijk wat dit duo doet, Sean French en Nicci Gerard. En dat als koppel! Ze hebben sinds 1997 zo goed als elk jaar een boek uitgebracht. Hoe knap is dat! Ik zag ooit een interview van hen op TV, en dan blijkt dat ze apart schrijven, en het naar elkaar doorsturen tot ze beide tevreden zijn. Zij heeft een mooie kamer in huis waar ze schrijft, en hij schrijft in zijn tuinhuis vanachter in den hof. Pas op ze, niet tussen het gereedschap en het grasmachine, ’t is best wel chique.

Voor dit jaar heb ik het dus weer gehad, weer wachten tot volgend jaar op een nieuw boek.

Om kort iets mee te geven over Huis vol leugens: SPANNEND! 😊 IMG_20190929_154151_resized_20190930_064629016 (4)

 

Waarom Jacqui niet Nicci is

Ik haalde het boek er zo tussenuit. Ik dacht al dat ik een boek van Nicci French te pakken had! Terwijl ik die allemaal in mijn boekenkast heb staan, het zou straf zijn moest er een boek bestaan van dit fantastische schrijverskoppel dat ik nog niet ken en heb! Maar neen, het is niet van Nicci, het is van Jacqui. Jacqui Lofthouse. Een voor mij nog onbekende schrijfster.

En ik ben op verlof, dus ik heb wel tijd om er een boekje tussendoor te pakken. Een perfecte glimlach. Ik ben echt verbaasd over de gelijkenissen met het boek ‘De verborgen glimlach’ van Nicci French. Het uiterlijk. De titel. Ik kan dus niet anders dan het lezen en ook de inhoud te vergelijken!

En dat slaagt voor mij toch wat tegen. Bij ons schrijversduo ben ik vanaf de eerste pagina niet meer bereikbaar voor de buitenwereld. Ik ben eens een hele nacht opgebleven om één van hun boeken toch uitgelezen te krijgen, zo spannend vond ik het! Dat heb ik bij ‘een perfecte glimlach’ niet. Ok, ik wil wel weten hoe het verhaal afloopt, maar de soms lange passages maken dat ik diagonaal verder lees, zonder dat ik eigenlijk iets van het verhaal mis. Ik laat het boek dus braaf achter in het boekenkastje van het hotel.
Eenmaal thuis wil ik natuurlijk wel wat meer weten over Jacqui. En, eerlijk is eerlijk. Haar boek is uitgegeven in 2000, terwijl dat van Nicci pas in 2003 werd uitgegeven. Verder opzoekwerk levert me titels van boeken met voorzichtige, trage, gebroken en tandeloze glimlachen op. Niet zo origineel dus. Jacqui is ook writing coach, en heeft ondertussen al 4 boeken op haar teller staan. Misschien moet ik dus nog eens een tweede boek van haar lezen. Of wat minder vooringenomen en vergelijkend beginnen lezen. Want Jacqui is Jacqui. En Nicci is en blijft Nicci.

Over wat het boek dan precies gaat? Het hoofdpersonage is Harry, die zes jaar na de zelfmoord van zijn vrouw nog steeds de draad van zijn leven niet kan oppakken. Hij wil en zoekt een antwoord op de vraag waarom ze op een grijsblauwe ochtend de zee inloopt om niet meer boven te komen. Hij trekt naar de plaats waar Alison gestorven is, waar een legendarisch verhaal stukje voor stukje blootgelegd wordt.