Huis vol leugens

En dan is het eindelijk zover, een nieuwe Nicci French!IMG_20190929_154202_resized_20190930_064628685 (002)

Na de Frieda Klein reeks (Iemand die je moet kennen) hebben ze een nieuwe literaire thriller. Ik sleur hem mee op reis (boek van toch bijna 400 pagina’s) en neem hem ongelezen terug mee naar huis omdat ik de bibliotheek van het hotel eerst uitlees 😊

Thuis is het dan zover, en zoals eigenlijk elke keer dat ik Nicci French lees, ben ik even niet meer bereikbaar. Zo erg, dat ik ’s nachts verder lees, en het boek pas om vier uur uitgelezen wegleg. Het licht kan uit, ik kan gerust slapen nu.

Ik vind het ongelooflijk wat dit duo doet, Sean French en Nicci Gerard. En dat als koppel! Ze hebben sinds 1997 zo goed als elk jaar een boek uitgebracht. Hoe knap is dat! Ik zag ooit een interview van hen op TV, en dan blijkt dat ze apart schrijven, en het naar elkaar doorsturen tot ze beide tevreden zijn. Zij heeft een mooie kamer in huis waar ze schrijft, en hij schrijft in zijn tuinhuis vanachter in den hof. Pas op ze, niet tussen het gereedschap en het grasmachine, ’t is best wel chique.

Voor dit jaar heb ik het dus weer gehad, weer wachten tot volgend jaar op een nieuw boek.

Om kort iets mee te geven over Huis vol leugens: SPANNEND! 😊 IMG_20190929_154151_resized_20190930_064629016 (4)

 

Waarom Jacqui niet Nicci is

Ik haalde het boek er zo tussenuit. Ik dacht al dat ik een boek van Nicci French te pakken had! Terwijl ik die allemaal in mijn boekenkast heb staan, het zou straf zijn moest er een boek bestaan van dit fantastische schrijverskoppel dat ik nog niet ken en heb! Maar neen, het is niet van Nicci, het is van Jacqui. Jacqui Lofthouse. Een voor mij nog onbekende schrijfster.

En ik ben op verlof, dus ik heb wel tijd om er een boekje tussendoor te pakken. Een perfecte glimlach. Ik ben echt verbaasd over de gelijkenissen met het boek ‘De verborgen glimlach’ van Nicci French. Het uiterlijk. De titel. Ik kan dus niet anders dan het lezen en ook de inhoud te vergelijken!

En dat slaagt voor mij toch wat tegen. Bij ons schrijversduo ben ik vanaf de eerste pagina niet meer bereikbaar voor de buitenwereld. Ik ben eens een hele nacht opgebleven om één van hun boeken toch uitgelezen te krijgen, zo spannend vond ik het! Dat heb ik bij ‘een perfecte glimlach’ niet. Ok, ik wil wel weten hoe het verhaal afloopt, maar de soms lange passages maken dat ik diagonaal verder lees, zonder dat ik eigenlijk iets van het verhaal mis. Ik laat het boek dus braaf achter in het boekenkastje van het hotel.
Eenmaal thuis wil ik natuurlijk wel wat meer weten over Jacqui. En, eerlijk is eerlijk. Haar boek is uitgegeven in 2000, terwijl dat van Nicci pas in 2003 werd uitgegeven. Verder opzoekwerk levert me titels van boeken met voorzichtige, trage, gebroken en tandeloze glimlachen op. Niet zo origineel dus. Jacqui is ook writing coach, en heeft ondertussen al 4 boeken op haar teller staan. Misschien moet ik dus nog eens een tweede boek van haar lezen. Of wat minder vooringenomen en vergelijkend beginnen lezen. Want Jacqui is Jacqui. En Nicci is en blijft Nicci.

Over wat het boek dan precies gaat? Het hoofdpersonage is Harry, die zes jaar na de zelfmoord van zijn vrouw nog steeds de draad van zijn leven niet kan oppakken. Hij wil en zoekt een antwoord op de vraag waarom ze op een grijsblauwe ochtend de zee inloopt om niet meer boven te komen. Hij trekt naar de plaats waar Alison gestorven is, waar een legendarisch verhaal stukje voor stukje blootgelegd wordt.

Blijven zoeken

Een goede vriend van mij zei het al jaren geleden tegen me. Als je begint te zoeken, stop je nooit meer. En, dan moet je er mee leren leven dat niet iedereen zo zoekend is als jezelf. Begrijpen en niet begrepen worden. Te laat. Het zoekproces is al te ver gevorderd om nog te stoppen.

vraagtekenzaaierDe vraagtekenzaaier. Het 60e boek van Mark Eyskens en het derde boek dat ik van hem lees, na ‘Wat ligt er ten noorden van de Noordpool?’ Zinzoeken? heeft dat eigenlijk zin? en ‘Veelal’ Een boek met een persoonlijke boodschap. Zoekend naar de zin van het leven.

Eigenlijk valt dit boek niet samen te vatten in een recensie. Er staan teveel zinnen in die vragen om gelezen en herlezen en opnieuw overdacht te worden. Een aantal zaken herken ik wel uit zijn vorige boeken. Een deel herhaling, en een deel wordt verder gebouwd op een aantal fundamentele vragen. Wat is de mens? Weten we meer of minder? Ik blader direct door naar het (mogelijk) antwoord op de vraag ‘wordt de wereld beter?’

Door de digitalisering komt het nieuws van over de ganse wereld gemakkelijk tot bij ons. Kommer en kwel is de norm. Dataïsme, al dan niet uitgebuit. Het nieuws wordt netjes geselecteerd op basis wat jij opzoekt, selecteert en leest, en je krijgt meer van dat soort weetjes. Van over de ganse wereld. Het is een kunst om hier selectief en kieskeurig mee om te gaan. In plaats van kennis op te doen over de kleine ditjes en datjes is het van belang inzicht te verwerven in het grote geheel om zo te leren samenleven met alles en iedereen op deze blauwe planeet. We hebben hier nog een aantal stappen te zetten.

Dan raken we het ethische aspect aan, want wat is goed? En wat is slecht? En nog belangrijker, wie bepaalt wat goed of slecht is? We zijn ex-dieren en soms gedragen we ons hier ook naar, waardoor ons oorspronkelijk sterk ontwikkeld reptielenbrein het wint van de zogezegde maatschappelijke waarden en normen. En als het dat niet is, kan je ook nog altijd je godsdienst inroepen voor de daden die je stelt. Die kunnen immers een hoger doel dienen.

Misschien een beetje filosofisch voor de leek, maar zinzoeken heeft voor mij zin in het vinden van hoopvolle boodschappen tussen al het gekleurde en pessimistische nieuws. Want dient het leven van een mens dan niet om meer mens te worden?

Palmbomen tellen op Punta Cana

P1020459Ik weet het, vandaag de dag is het misschien niet meer verantwoord om voor een week naar de Dominicaanse Republiek te vliegen, al compenseer ik de uitstoot wel, maar hoe heerlijk is het! Bounty Island! Echt een plaats om tot rust te komen. Kilometerslange witte stranden, ontelbare palmbomen en dat in tropische temperaturen. Dat Columbus dacht dat hij het mooiste land ter wereld had gevonden bij het zien van de stranden vol palmbomen en kokosnoten; wie kan het hem kwalijk nemen.

We verblijven in een Riu resort, een keten van vijf grote hotels op en rond het strand in Punta Cana. Een all-in service, met buffetten en snacks, kleurrijke cocktails en ontelbare zwembaden. En dan de zee. Witte stranden aan een prachtige, blauwgroene en warme zee. Een briesje. Hier geen vieze plastiek tussen je tenen bij de strandwandeling (zoals ik voorhad in Bali Onweer in Bali), wel wat aangespoeld wier, maar hey, dat is de natuur he.

Het contrast met de bevolking is natuurlijk groot. Zoals verschillende landen in de Caraïben is ook de Dominicaanse Republiek een ontwikkelingsland. Eenmaal buiten het resort zie je verschillende constructies van onder andere golfplaten die zoiets als een huis moeten voorstellen. Ik mag er niet aan denken wat daar van overschiet als de zoveelste orkaan passeert. Het is dan soms ook een dubbele als je als toerist naar zo’n oord reist, ondersteun je de economie of eigenlijk helemaal niet? In een all-in resort gaat het geld natuurlijk niet naar de lokale bevolking.

P1020542

P1020419
ja, palmbomen worden ook gesnoeid!

De ketens bieden anders wel werkgelegenheid, met kost en inwoon. Er komt een nieuwe middenklasse, die wordt opgeleid in het hotel, kan opklimmen en talen kan leren. De dollars (zeker voor een all-in vakantie is de lokale peso niet interessant, en eigenlijk verboden in- en uit te voeren) als fooi zijn dan weer mooi meegenomen. ¿Cómo estás? ¡Excelente!

Mag ik een oproep doen naar diegenen die nog naar daar willen reizen? Geef geen geld uit aan die mannen die met ara’s en apen leuren op het strand. Die beestjes leven niet in de beste omstandigheden dus dit mag stoppen wat mij betreft. En alsjeblief, laat geen peuken achter op het strand. Dat wier tussen je tenen is natuurlijk, een peuk allerminst. Als toerist zijn we allemaal verantwoordelijk om het even proper achter te laten dan dat we het gevonden hebt. Maar, voor de rest, genieten maar!

P1020598

BLIJF BIJ MIJ!

Ik heb de laatste tijd wel weer wat boeken gekocht, maar vergeten natuurlijk om ook de tijd te kopen om ze dan ook effectief te lezen 😊 En, dan begin ik natuurlijk nog eerst in het lezen van een geleend boek! A ja, de rest zijn blijvertjes!

De naam Rika Ponnet, bij héél veel mensen doet dit wel een belletje rinkelen, zo ongeveer de bekendste relatietherapeute van ons land. Heeft al meerdere boeken geschreven, en dit zou toch een toppertje zijn: ‘blijf bij mij’, over de machtsstrijd in relaties.blijf bij mij

Ik vind dit wel een boeiend thema. Niet alleen voor mezelf, maar eigenlijk vooral om sommige relaties in mijn directe omgeving beter te begrijpen. Hoe relaties zich verder ontplooien (of niet), waar al die frustratie vandaan komt, en waarom we altijd dezelfde discussies voeren. Rika belooft trouwens in het begin van het boek dat mijn kijk op mezelf en op relaties voor altijd zal veranderen, dus hier gaan we!

Werk, kinderen, seks, geld en huishouden. De grootste thema’s om ruzie over te maken, of, om bewust in te zetten om meer macht te verwerven in de relatie. Tactisch een aantal zetten doen (het lijkt wel een schaakspel) kan ervoor zorgen dat de machtsstrijd echt op de spits gedreven wordt. Het is een beetje zoals een conventie van Genève. Compromissen, onderhandelen en overleggen. Er is een ik, een jij, maar ook een wij die aandacht verdient als je naar een duurzamere relatie wil groeien.
Dat vind ik een mooi idee, we zijn met drie. Ik, met mijn eigen vrijheid en willetje, jij, met ook je eigen behoeften, en een wij, waar we samen in investeren en soms ons eigen grote gelijk voor opzij zetten. Enkel zo is een relatie leefbaar.

Maar dus, wat ligt dan aan de oorzaak van dit alles? Volgens Rika heeft het allemaal te maken met onze hechtingsstijl. En na het lezen van dit boek geloof ik dat ook! De oorspronkelijke inzichten over hechting van John Bowlby zijn al verschillende keren opnieuw getest, met telkens hetzelfde resultaat. De eerste drie jaren van ons leven zijn bepalend voor onze hechtingsstijl, in onze relatie als kind met onze ouders. En deze hechtingsstijl dient als basis voor onze relaties op volwassen leeftijd, waar onze partner deze rol overneemt. Onze hechtingsstijl is een fysiek en emotioneel overlevingsmechanisme.

In het beste geval ben je veilig gehecht als kind, ontmoet je ook een veilig gehechte partner, en blijf je de rest van je leven veilig gehecht in je relatie, zo gezegd, zo gedaan. Enkel, er zijn ook (drie) onveilig gehechte stijlen, zijnde de vermijdende en angstige hechtingsstijl, en, misschien nog de meest complexe van de drie, de angstig-vermijdende. De angstige zijn, zoals Rika omschrijft, de ridders en prinsessen onder ons. De vermijdende zijn de eenzame cowboys. En de angstig-vermijdend kennen alles van aantrekken en afstoten.

Helaas, je hechtingsstijl kies je dus niet zelf. Dit wordt van generatie op generatie doorgegeven. En zo kies je later ook je partner. Hechtingsstijlen trekken elkaar aan, of je zoekt juist een tegenpool op. Je komt in een machtsstrijd terecht, en de kans op een echtscheiding wordt alleen maar groter.

Maar er is ook goed nieuws, je hechtingsstijl kan in de loop van je leven wijzigen. In de slechte zin, van veilig naar onveilig gehecht, maar ook andersom, van een onveilige naar een veilige hechtingsstijl. Mensen kunnen evolueren, dus zo ook in relaties. Met kleine stappen. Je kan liefde leren. Door bewust te kiezen voor een betere partner, tegen je onbewust sturende hechtingspatronen in. Door authentiek te communiceren in je relatie. Zo lief doen tegen je partner als dat je tegen je huisdier doet. Werken aan de ik, de jij en de wij.

En dan, een zelfanalyse. Als ik naar mezelf kijk, heb ik op gebied van relaties al wel wat ingrijpende gebeurtenissen ervaren, en kan ik wel wat kenmerken van een vermijdende hechtingsstijl aanvinken. Ik heb een hekel aan het woord afhankelijkheid, en ervaar mijn vrijheid als een gebied waarin ik niet bereid ben om over te onderhandelen. Ik bepaal graag mijn eigen agenda. En net daar maak ik vandaag met plezier en voldoening de ruimte voor die derde onder ons, de relatie. Investeren in het wij-verhaal. Op weg naar een veilig gehechte relatie.

Niemand maakt zich druk om jou

Soms krijg je zo’n boek in handen dat je van de living meepakt naar de slaapkamer, en terug. En ook nog eens naar de tafel waar je laptop staat om er een stukje uit over te nemen en te delen met de wereld. En dat over en weer gaat zo nog wel even voort, zelfs al is het boek ondertussen al twee keer uitgelezen.
Ik heb dat met het nieuwe boek van Elisabeth Gilbert, ‘Big Magic’.

img_20190419_144559.jpg

Eigenlijk is het een heel boek lang peptalk, om je aan te zetten te beginnen doen wat je nu eigenlijk écht wil. De kunst van het creatief leven. Alle mogelijke excuses die jij aanbrengt waarom iets niet kan, krijgen een kordaat antwoord, want volgens de schrijfster kan het allemaal.
Kort gezegd: er liggen schatten diep binnen in jou verborgen die naar buiten kunnen treden als jij daarvoor de moed kan opbrengen. Dat is waar het volgens Elisabeth om draait bij creatief leven. Ongeacht je herkomst, opleiding, drijfveren,… je kan beslissen het vanaf nú anders aan te pakken.
Wat je dan precies moet doen? Je weet niet goed wat je passie is? Die vraag krijg ik trouwens wel eens tijdens de sessies loopbaanbegeleiding, wat als je je passie niet goed kan benoemen? Geen probleem lees je in het boek, je volgt gewoon wat je nieuwsgierig maakt. Waar je nieuwsgierigheid zit, zit ook dikwijls je interesse, en door deze verder te ontdekken kom je wel te weten of dit je ligt of niet. Zelfs door gewoon verschillende interesses uit te zoeken, kan je een boeiend en fantastisch leven leiden.
Wat je wel nodig hebt? Volharding, blijven leren en de bijhorende shit (ja, is echt een titel in het boek). Geen tijd? Beschouw je creativiteit als een verhouding die je hebt, als een minnaar, en niet als een saai en ongelukkig huwelijk. Wedden dat je er dan ook meer tijd voor maakt?
Kunst is belangrijk, en tegelijk ook weer niet. We zijn bang, maar ook moedig. Relativeren wat anderen er van zouden kunnen denken, die zijn immers te druk met zichzelf bezig, en gewoon aan de slag gaan is de boodschap!

Citytrippen in Australië!

Tijdens onze rondreis in Australië met de camper (Rondreis door een continent ) hebben we uiteraard ook een aantal steden bezocht. Natuur, stranden, zee, bergen afwisselen met wat groene prachtige grote steden! Zoveel plaats overal! En Sydney, Canberra en Melbourne… die namen alleen al spreken tot de verbeelding! Dat wil ik zien!

We landen in Sydney. Niet de hoofdstad, maar wel: levendig, en tegelijk relax, parken en fantastische stranden, casual, en ook chic. En proper! En, ze hebben natuurlijk hét Opera House. Sydney heeft zoveel plaatsjes om te ontdekken. Geweldig is om een ferry te nemen naar Watson’s Bay. Van op het water heb je een ander prachtig zicht op het Opera House. Op Watson’s Bay kan je prachtig wandelen, maar ook lekkere vis eten in een van restaurantjes aan de waterkant. Misschien omdat het de eerste stad was die ik bezocht in Australië, maar het viel me daar het meest op, werkelijk overal zie je papegaaien! Van Hyde Park tot in de Botanic Gardens, van de binnenstad tot aan de Opera Bar (mét uitzicht op Harbour Bridge).

De volgende stad die we aandoen is Eden. Nee, Eden is geen wereldstad. Maar wel een stadje waar ik mijn hart aan verloor. Charmant stadje, een prachtige locatie aan de kust, de vele papegaaien (ja, hier ook) maar ik heb vooral gehuild met het verhaal van ‘Old Tom’ bij het bezoek aan het Killer Whale Museum. Hier was vroeger een belangrijk walvisstation, en blijkbaar hadden de mensen (we spreken nu over de jaren laat 1800, begin 1900) een speciale band met orka’s, die echt ‘hielpen’ om walvissen te kunnen vasthouden in de baai en te doden. Vooral ‘Old Tom’ had hier een grote rol in. Australië doet gelukkig niet meer aan Whaling, wel aan Whale Watching! Nog elk jaar is hier het Whale Festival, de start van de migratie van de walvissen die tot dicht tegen de kustlijn komen!

Melbourne heeft prachtige street art. En, ze hebben een AC DC lane! Melbourne is home of the Australian Open. De binnenstad kan mijn hart niet direct stelen, veel grote shoppingcentra en een drukte van jewelste in de straten. Melbourne leeft! Wij zoeken de waterkant op, en gaan met een ferry naar het rustigere en groenere gedeelte van Melbourne. Het centrum van de stad heeft een Free Tram Zone, dat is wel gemakkelijk. En, zoals elke wereldstad, hebben ze een Chinatown. En een prachtige bibliotheek, State Library Victoria, blijkbaar de drukst bezochte bib van Australië! Alleen voor deze bib al zou je student worden!

De hoofdstad zelf mag natuurlijk niet ontbreken op onze trip: Canberra. Alias Ontmoetingsplek. En dat klopt! De ganse dag lachende gezichten (of komt dat omdat het vrijdag is?), retail, horeca, een casino (ik kies toch voor de casino’s in Las Vegas 😊) en de Bentspoke Brewery Co. Ik heb daar chilibier gedronken. Echt! 23 soorten chili zitten erin. Zou hier het festival bier zijn. Euh… The National Gallery met prachtige aboriginalkunst staat op het programma. Ik ben ontroerd door de Aboriginal Memorial, gemaakt van 200 totems, voor 200 jaar White Settlement. Slik. De Gallery is erg groot, dus ik focus me vooral op de Aboriginal Art, prachtig! Ook hier staat de Library op de planning, daar kan ik eigenlijk nooit voorbij lopen zonder een bezoekje te brengen. Als afsluiter fish & chips in King O’Malley’s met live optreden, dat was gewoon té leuk! Zoals gewoonlijk weer veel te weinig tijd om zo’n stad te ontdekken, maar ok, we hebben ons toch efkes ondergedompeld in Canberra. The place to be.