Veerkracht

Er is veel over te doen, over veerkracht. Ik kom het verschillende keren tegen in de cursus die ik volg tot stress- en burn-out coach. Er is immers een rechtstreeks verband tussen veerkracht en een burn-out. En, op de studiedag van de Vereniging Erkende Stress- en Burn-out Coaches (VESB) komt dan dé kenner, Michael Portzky, hierover praten. Hij heeft er zelfs een gans boek over geschreven.


Volgens de schrijver is veerkracht hét persoonlijkheidskenmerk dat mogelijks het meest bepaalt en voorspelt hoe groot de impact van stress en tegenslagen op een individu zal zijn. Hoe lager de veerkracht, hoe sneller je gestresseerd geraakt, en dan krijg je sneller de ‘cortisol’ rekening gepresenteerd.
Portzky is wetenschapper. Net zoals zijn zus. Zij komen dus af met degelijk wetenschappelijk onderzoek met als resultaat betrouwbare en valide vragenlijsten die je veerkracht kunnen meten. Hij heeft ook een boek geschreven over jongerenveerkracht, want ook daar zegt de veerkracht iets over studeren en slaagkansen.
Michael Portzky is een boeiende spreker. Netjes in pak en das, maar zó humoristisch. Dat vind je ook terug in zijn boek. Het boek is geschreven voor niet-wetenschappers, gelukkig maar, om maar te zeggen dat hij zijn boodschap wel aan het grote publiek kwijt kan. Chapeau, zo blijft het niet beperkt tot de andere wetenschappers of studenten literatuurstudie die wetenschappelijke artikels moeten lezen. Zijn boodschap is geloofwaardig.
Gelukkig geeft hij ook oplossingen aan. Want, je stresslevel is omkeerbaar! En, je kan werken aan je eigen veerkracht! Je algemeen stressniveau structureel naar beneden halen. Soms wat rare woorden, zoals het palliatieve palet, maar kom, het moet wetenschappelijk blijven hé. Hij legt het dan ook wel uit wat hij ermee bedoelt: ‘een palliatieve activiteit is een activiteit die erin slaagt om het gepieker of de negatieve gevoelens even te onderbreken, door de gedachten zo in beslag te nemen dat iemand bijna niet kan denken aan het negatieve.’
Tijd dus voor ons allemaal om hiermee aan de slag te gaan! Je kan het boek lezen, maar dit wordt ook ondersteund door filmpjes van Portzky die het allemaal wat duidelijker maken, dus op naar YouTube. Misschien eens niet via je not-so-smartphone (grapje van Michael 😊). Of, heel toegankelijk, is de Fit in je hoofd website fitinjehoofd waar je tips, tricks, vragenlijsten en meer vindt. Kom je er alleen niet uit, kom er dan gerust eens over babbelen. Welkom!

Droomreis van formaat!

Canada! Wat een zalig land! 150 jaar bestaat het in 2017, al zijn er zeker 150 redenen om Canada te bezoeken, elk jaar opnieuw! Ik kan er pagina’s vol over schrijven, maar laat ons beginnen bij het begin. Canada met een camper, dat is nieuw!

Culinair kan ik al overslaan. Een prinses in de keuken ben ik nooit geweest, dus kookblogs ga je mij niet weten schrijven. En buiten het feit dat Canada zo werelds is met zijn mengelmoes van culturen, zodat ieder zijn buik wel kan vullen met iets dat hij of zij lust, is misschien enkel de Poutine de vermelding waard. Niets voor mij, want ik eet geen vlees, of ook geen vleessaus (gravy), maar Poutine is wel typisch Canadees. Friet, met kaas, en gravy, dus vleessaus. A Mess! Maar, als ik mijn partner mag geloven (en dat doe ik) lekker, en vullend. Paf zit hij na dat bordje rotzooi. Je kan er nog spek of pulled pork bijdoen, of smoked sliced brisket. Stuffed. Wil jullie de foto toch niet onthouden:

p1070474 (2)

We vertrekken met onze camper vanuit Vancouver naar de Rockies, met in ons startpakket een wc rol, een batterij (die we uiteindelijk mee naar huis nemen omdat we nooit ontdekt hebben waarvoor die dient), en brochures en een overzicht van campings in de USA. Ja, er staan misschien 7 campings in van aan de grenslijn, maar, dit startpakket is ter ondersteuning voor een andere rondreis. Soit, zonder boekskes lukt ook.

Een tweede voordeel (of nadeel) is dat je van stadsmensen (ja, toch wel) naar trailer trash muteert. Elke dag dezelfde joggingbroek, en uiteindelijk ook altijd hetzelfde T-shirt want iets anders vind je niet meer. Ieder heeft één kastje voor kledij, maar op den duur is het erin gooien, en doe je dat klapdeurtje niet rap genoeg toe, valt er vanalles terug uit. T zag er anders goed uit in het begin bij het uitladen van onze valiezen en het vullen van de kastjes. Maar een huis op wielen heeft dus zijn nadelen. Kasten blijven niet altijd toe. Tot er een vork door de camper vliegt tijdens het rijden, vanaf dan probeer ik alvast die kastjes te blokkeren door kapstokken tussen de handvaten te steken. De luikjes op het dak vergeten we al eens toe te doen, en de blikjes bier rollen heen en weer, van voor naar achter, en van links naar rechts. Kamperen is echt tof!

Nee, echt, campings in Canada zijn echt top! Je moet ook geen schrik hebben dat ze geen plaats meer hebben, dan zetten ze je op de ‘overflow’. Dan sta je eigenlijk op de parking, of zo’n beetje rond het terrein. Voordeel: het is goedkoper en je kan alle faciliteiten van de camping gebruiken zoals sanitair, douches, de sani-dump en water. Nadeel: je hebt geen gebruik van elektriciteit en je hebt geen tuinbank of BBQ. Wat dat laatste betreft hebben we er heel de vakantie geen gebruik van kunnen/mogen maken; door de vele bosbranden was er (terecht!) een totaal verbod op kampvuren en BBQ’s. Onze wilde zalm op vel dan maar binnen in onze enigste pan gemaakt!

De wegen in Canada zijn ook echt gemaakt voor campers. Wel af en toe wat bochtenwerk, maar alles is goed onderhouden en je kan er echt relax rondrijden. Let dan vooral niet op de extreem grote camions die je zelfs op plaatsen waar het niet kan of mag toch voorbijsteken, luid toeterend. En, achter elke bocht een práchtig uitzicht! Maar werkelijk ongelooflijk! Zo’n natuurpracht! Water, bergen, zon, sneeuw, véél groen en wildlife! Zoals gezegd, een droomreis van formaat! Ik zou jaar 151, 152, 153,… ook willen gaan vieren daar!

En dan ineens een verkeersbord dat op de komst van een volgende tunnel wijst met hoogtebeperking, waarop mijn partner me hardop vraagt: ‘hoe hoog ís onze camper eigenlijk?’

Lees meer over onze route op mijn gastblog voor liefdevoorreizen.nl via deze link: The Rockies

Een jaartje bloggen

Eind 2018. Begin 2019. Tijd voor een bezinningsmomentje.

Meestal heb ik al wel mijn lijstje met goeie voornemens en to do’s klaar, al lang voor het nieuwe jaar begint. Dit jaar heeft Kerstmis me in alle drukte zó gepakt op snelheid, dus daags voor oudjaar zit ik dus nog met een writer’s block wat lijstjes betreft. Misschien moet ik het maar gewoon afschaffen. Alleen, dan heb ik ook niets om af te vinken nadien, en heb ik eerlijk gezegd schrik dat 2019 even rap gaat gaan als 2018. Zonder veel stil te staan. Gewoon gaan.

Misschien eerst even terugblikken op 2018, dat helpt.

Ondertussen is mijn dochter 19 geworden en gestart aan de hogeschool. Ik ga er hier niet over uitweiden, de rol als moeder verdient een gans eigen hoofdstuk, dat schrijf ik ooit wel eens als ik er klaar voor ben. Ik ben zelf nog altijd aan ’t studeren voor die master psychologie, al gaat dat trager dan ik wil (prioriteiten hé). En ja, ik heb mooie reizen gemaakt, héle mooie reizen! En, de grote uitdaging voor 2018, beginnen bloggen (Joepie! Ik ben een blogger!), is me toch ook gelukt. Op dit moment staan 25 blogs online. En, ook mijn eerste gastblog voor liefdevoorreizen (Las Vegas) is online gegaan!

Qua werk had ik een aantal mooie projecten, waardoor mijn focus voor loopbaanbegeleiding een beetje op de achtergrond is komen te staan. Dit wil ik voor volgend jaar veranderen. Ik wil, ook door de extra opleiding tot erkend burn-outcoach, een beter evenwicht tussen de persoonlijke begeleiding aan particulieren (loopbaanbegeleiding en coaching) en HR opdrachten bij bedrijven. En dan ook, als het even kan, genoeg vrije tijd voor mezelf. Genoeg bezinningsmomentjes. En, uiteraard, opnieuw, mooie, verre bestemmingen om te ontdekken!

Mijn vriend heeft eigenlijk geen lijstjes als ik het hem vraag, dus hij kan me ook niet helpen met de mijne. Hij vraagt me waarom mensen persé lijstjes willen per 1 januari. Willen stoppen met roken, of meer sporten. Alsof dat niet kan gewoon in ‘t midden van ‘t jaar. Elke dag is er éne. Daar zit iets in.

Maar, op dit moment van het jaar past het wel jullie een pracht van een jaar 2019 te wensen! Bedankt lieve lezers, om mijn blogs te lezen en voor de reacties die ik hierop kreeg het laatste jaar. ik blijf alleszins verder bloggen! Dat moet zelfs niet op een to do lijstje, is voor mij al een vanzelfsprekendheid geworden! 😊

Tot volgend jaar!

De Boekenjager

Moet je weten dat ik al jaren een boekenverzamelaar ben. Een boekenverslinder. En ook een boekenkoper. Mijn boekenkast is een aaneengesloten geheel van wijnkistjes met toch vooral al gelezen boeken. Laat ons zeggen dat ik dus wel een en ander weet van boeken. Maar dat je boekenjager kon worden, dat wist ik nog niet.

Ik wil het eerlijk vertellen hoe het is gelopen. Ik heb het zwerfboek niet zelf gevonden. Mijn buurvrouw wel, zij vond het in ons eigen straat. Maar omdat zij geen lezers zijn, bracht ze het naar mij. Net voor de garageverkoop in de straat had ik al in haar bananendoos vol boeken mogen snollen naar die pareltjes die ik nog niet had. En die mocht ik dan zomaar hebben. Bedankt nogmaals buurvrouw!

IMG_20181220_180108.jpgJe hebt zwerfboeken in allerlei gewichten en maten, leer ik op de facebook pagina van de boekenjagers. Ik krijg ‘Dik in mijn hoofd’ van Victoria Farkas te lezen. Bedoeling is dus dat je het vindt, leest, en dan terug verstopt. Dan ben je een boekendropper.

Niet direct het boek dat ik zou kopen, maar ik heb het wel gelezen. Het is eigenlijk een jeugdboek, over anorexia. Misschien wel een heel actueel onderwerp. Met alle schoonheidsidealen en mogelijke plastische chirurgie sta ik er niet van versteld dat veel meisjes slecht in hun vel zitten. Niet alleen jong, maar ook oud. Je duikt mee in het leven en de denkwereld van Roos, die zelf niet doorheeft hoe mager (en lelijk!) ze er eigenlijk uitziet. Minder eten, laxeermiddelen en uiteindelijk overgeven. Tot heel haar leven in functie staat om toch maar nóg magerder te worden. Haar vriendinnen en ouders zien het uiteindelijk wel, maar dan moet Roos nog geholpen willen worden. De online hulp van zogezegde soulmates (die dan nog magerder zijn als zij) maakt het er niet gemakkelijker op. Gelukkig is het voor Roos net niet te laat.

Gewoon al omdat het een zwerfboek is, heb ik het met plezier gelezen. En nu ga ik het terug verstoppen! Als boekendropper. Aan de volgende boekenjager om het te vinden! Veel succes!

Kiezen, maar hoe?

Het lijkt alsof ik momenteel dat soort boeken aanzuig. Over de ontdekkingsreis naar de zin van je leven. Over hoe gelukkig kiezen. Ik heb tegelijk en apart deze twee boeken gelezen.

img_20181209_183729.jpgHet beste boek van de twee, ‘Kies je gelukkig!’ van Bas Kast, kreeg ik op de boekenbeurs(bedankt @Bookspot!). Eerlijk gezegd, van de schrijver, nog nooit van gehoord, maar het thema spreekt me wel aan. Zeker na mijn laatste blog Druk, druk en druk waar ik het al had over ‘nee’ zeggen, lastige ‘moetjes’ en prioriteiten stellen. Dus komt hij bovenaan op mijn nachtkastje te liggen.

Het tweede boek, ik weet al niet meer van waar ik dit heb, het riep me gewoon vanuit mijn eigen boekenkast. ‘The Map’ van Colette Baron-Reid. Het is Amerikaans, en voor mij een tikkeltje té ‘amazing’. Je leert je eigen innerlijke map te maken, met je eigen magische plekken, en de daarbij horende denkbeeldige wezens. Zo leer je de sleutels van je onbewuste te gebruiken. Je komt op plaatsen als de Relaxboom, het Papaverveld, de Dorre Woestijn en het Bevroren Land. En je leert de plekgeest kennen, en je eigen Kobold. Allemaal om tot meer inzicht te komen van je eigen diepste krachten. Plaats geven aan de paradox dat de enige constante verandering is. Voor mij is het boek iets te abstract, dus ik voel me toch meer aangetrokken tot het boek ‘Kies je gelukkig!’.

Deel één van dat boek is precies voor mij geschreven. De Vrijheidsparadox. Voor mij waarde nummer één. Volgens de schrijver hebben we teveel keuze, van de potjes confituur in de winkel tot partners waar we ons leven (tijdelijk) mee delen. Helaas is kiezen ook verliezen. Had ik toch maar voor dat andere gekozen. De rij aan de kassa, weet je wel.

Deel twee. De Welvaartsparadox. Als je de geschiedenis bekijkt, hebben we het nog nooit zo goed gehad als nu. En toch zijn we nooit zo ontevreden geweest als dat we nu zijn. Blijkt dat welvaart toch wel wat schaduwkantjes heeft.

‘Rusteloze stadsneuroten’, dat zijn we, lees ik in deel drie. In deze moderne wereld zijn we vrij, welvarend, én, gestrest. Chronische rusteloosheid, niet in staat om ons te ontspannen. Juist door onze vrijheid en door het onbeperkt aantal keuzemogelijkheden. Komt daar nog de pendelaarsparadox bij…

Hoe nu met al die paradoxen omgaan? Gelukkig staan in de epiloog een aantal tips:

Houd de ratrace voor gezien en leef!
Geld of liefde? (over het algemeen focussen we teveel op geld, persoonlijk succes en carrière, terwijl we meer tevreden zouden zijn als we meer aandacht besteden aan vriendschappen en sociale betrokkenheid)
Weg met dat eeuwige ‘als ik nu eens’: gewoon doen!
Niet steeds sneller en steeds meer: beperk je.

Moesten deze tips je te rationeel overkomen, kan je nog altijd die denkbeeldige wezens aanspreken en/of je innerlijke map maken met het boek ‘The Map’.

Veel succes ermee!

Druk, druk en druk

Ik heb het druk. Niet alleen dat mijn agenda redelijk vol staat, maar ook mijn hoofd zit vol onafgewerkte lijstjes. Zo erg, dat ik schrik heb om ze op te schrijven. Ik denk dat ik kan blijven oplijsten. Dus laat ik ze voorlopig maar enkel in mijn hoofd zitten.

Komt erbij dat ik een vreselijk schuldgevoel heb. Naar mijn hond Reynaert toe dat ik weer eens niet ga wandelen, maar kies voor de kunstacademie waar ik schilder. Schuldig als ik daar dan een les oversla, omdat ik zo moe ben dat ik liever een avond thuis hang en nog onder de stress zit van het fileleed. Schuldig dat ik niet de tijd nam om die telefoon op te nemen, laat staan om terug te bellen. (bij deze, echt sorry hiervoor, ’t is niet dat ik niet aan jullie denk ♥) Zou ik ook niet beter wat sport in mijn agenda zetten? En ga zo maar door.

En ja, ik kan een cursus time management volgen om beter met mijn tijd te leren omgaan. Toevallig dat die net nú (in één van mijn vier!!!) mailboxen komt. Het gaat dan over kwalitijd, en knopen leren doorhakken. Ik heb eigenlijk zelfs geen tijd om zo’n cursussen te volgen.

Ik lees ook net de volgende quote op mijn Happinez kalender:

Tijd is ons grootste geschenk.

Op de achterkant van zo’n blaadje staat dan wat toelichting. Volgens die uitleg lijd ik aan het ‘tijdtekortsyndroom’.  De oplossing hiervoor is ‘nee’ zeggen. Vooral ‘nee’ zeggen tegen het gevoel van moeten. Geen moetjes. Me niet laten opjagen. Ik heb dan toch de tijd genomen om het volledig te lezen.

Het is een actueel onderwerp, de drukte. Wat stress kan doen met je lijf. Boeken, artikels en blogs staan er vol van. Het gaat er dan over te bepalen wat je nu écht belangrijk vindt, wat je prioriteiten zijn. Niet gewoon hollen om de ratrace van vandaag te kunnen volgen, maar bewust kiezen waar je mee wil bezig zijn. Quality time inbouwen. Rust nemen. Momenten van inspanning afwisselen met ontspanning. Niet wachten tot je lijf niet meer mee wil, en je wel verplicht bent om het rustiger aan te doen.

Daarom heb ik gisteren een dag ingelast dat ik nu eens echt niks gedaan heb. Van mijn pyjama in mijn jogging, en van de stoel naar de zetel en terug. Twee films gekeken. En dat op één dag! En nee, ik voel me daar niet schuldig bij.

En, uiteraard, ben ik van plan mijn leven te beteren. Meer tijd voorzien voor de belangrijke dingen in mijn leven. Ik zal eens tijd inplannen om hier werk van te maken!

Ondertussen wens ik jullie allemaal zo’n dag in jogging of pyjama toe!

Boeiend aan reizen

Wat vind ik toch zo boeiend aan reizen?

De overvolle luchthavens, op onmogelijke uren moeten opstaan, met koffers sleuren, beperkte kledij bijhebben, koffers die niet toekomen, kleine harde matrassen, slappe koffie, regen op vakantie, kort samengevat, genoeg argumenten om gewoon cosy thuis te blijven.

En toch…

Wat ik mooi vind aan reizen, is het uurverschil. Je bent niet alleen mijlenver weg van thuis, maar ook nog eens in een andere tijdzone… je lijf geeft aan dat je leeft! Zalig is dat! Maakt dat je van een avondmens een ochtendmens wordt, en dus om half zeven ‘s morgens fluitend buiten op straat loopt, omdat je al om vijf uur koffie hebt gedronken op de kamer. Dat lukt mij thuis dus nooit! Eenmaal terug thuis, om tien uur ’s morgens al zin hebben in wijn, de jetlag heeft me duidelijk te pakken. 😊

Een ander geweldig ding aan reizen vind ik de andere munteenheid! Hoe heerlijk is dat! Omrekenen, altijd in je eigen voordeel uiteraard (je maakt het altijd iets goedkoper dan thuis, dus toch de moeite om te kopen) en fascinerend om die andere munten en briefkes te kunnen gebruiken! Ook al heeft Europa heel wat pareltjes, dat deel van charme is ons continent voor mij wel wat kwijt. Al die verschillende portemonneetjes met Gulden, Franse Franken, Ponden (ok, dat nog altijd), Italiaanse Lires en Duitse Marken… geweldig! In grote delen van Europa vind je dat niet meer, verder weg van huis wel! Ter voorbereiding van je reis kan je dan nog eens bij Baslé langs gaan, het beroemde wisselkantoor, om geld te wisselen. How cool is that!

Ja, want reizen begint toch bij de voorbereiding, en daarna stopt het eigenlijk nooit meer. De fotoboeken van de verschillende reizen stapelen zich op, en je begint de ene reis met de andere te vergelijken. Reizen zijn herinneringen. Reizen zijn een mindset. Niet in je eigen cocon blijven zitten. Leren en weten hoe het er elders aan toegaat. Culturen ontdekken. Genieten van eindeloze uitzichten. Palmbomen.

Zeker met de constante invloed van social media vandaag, is reizen voor mij ook een manier om hier eens afstand van te doen. Een digital detox zeg maar. Ja, de gsm en eventueel de tablet gaan mee op reis, maar je hebt toch niet overal bereik. Alles begint al op het vliegtuig. Gsm’s moeten af. Of op vliegtuigstand. Zoveel uren onbereikbaar! Ongestoord een filmke kunnen zien of muziek kunnen luisteren zonder dat de telefoon gaat. Wat een fantastisch gevoel!

En ook, hoe gek het misschien ook klinkt, terug naar huis komen met nieuwe energie. Want dat doet reizen, je batterijen opladen, je laten zien hoe je ook hier kan genieten in je eigen cocon, appreciëren wat er is en wat er niet is. Ik word een stuk wereldser, nog meer begaan met mens en dier, niet alleen in mijn eigen directe omgeving, maar hier, en overal in de wereld. Voor mij, maakt reizen van mij een beter mens.

Dringend tijd dus om terug te vertrekken!